III KRS 16/10

Sygn. akt III KRS 16/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 grudnia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski SSN Andrzej Wróbel (sprawozdawca) w sprawie z odwołania H. B. od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 11 lutego 2010 roku o wznowieniu postępowania i uchyleniu uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 9 stycznia 2009 roku w zakresie pkt 70, oraz od uchwały z dnia 11 lutego 2010 roku w sprawie nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego sądu okręgowego w sądzie rejonowym, po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 grudnia 2010 r., oddala odwołanie. Uzasadnienie: 2 Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą z dnia 11 lutego 2010 r. o wznowieniu postępowania i uchyleniu uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 9 stycznia 2009 r. w zakresie pkt 70 postanowiła wznowić postępowanie i uchylić uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 9 stycznia 2009 r. w przedmiocie przedstawienia kandydatury sędziego Sądu Rejonowego H. B. Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w Sądzie Rejonowym. W uzasadnieniu tej uchwały podniesiono, że po podjęciu przez Krajową Radę Sądownictwa uchwały/.../ H. B. postanowieniem z dnia 1 lipca 2009 r. wytknięto w trybie art. 40 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych uchybienie w postaci rażącej obrazy art. 583 k.p.c. Jest to nowa okoliczność, istotna dla oceny kandydatury, co uzasadnia wznowienie postępowania i uchylenie powyższej uchwały. Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego sądu okręgowego w sądzie rejonowym postanowiła, że sędzia sądu rejonowego H. B. nie zostanie przedstawiona Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Okręgowego. W uzasadnieniu podniesiono między innymi, że Krajowa rada Sądownictwa analizując całokształt okoliczności zważył, że sędzia H. B. nie spełnia w dniu procedowania nad jej wnioskiem (o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w Sądzie Rejonowym) przesłanki z art. 63a Prawa o ustroju sądów powszechnych, gdyż po osiągnięciu drugiej stawki awansowej postanowieniem z dnia 1 lipca 2009 r. wytknięto jej uchybienie w trybie art. 40 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych. Sędzia H. B. zaskarżyła obie uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z 11 lutego 2010 r. z powodu ich sprzeczności z prawem, ponieważ „przypisana obwinionej oczywista obraza przepisu art. 583 k.p.c.” w sprawie o sygn. Akt /.../ , w której „obwiniona” była referentem, nie miała charakteru rażącego, na co wskazuje analiza okoliczności związanych z tą sprawą opiekuńczą. Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonych uchwał. 3 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 13 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, sędzia albo osoba, której praw lub obowiązków dotyczy uchwała Rady wydana w indywidualnej sprawie, może odwołać się od takiej uchwały do Sądu Najwyższego, z powodu sprzeczności uchwały z prawem, o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Prawo to, w odniesieniu do uchwały odmawiającej przedstawienia Prezydentowi RP wniosku o powołanie sędziego zostało wprowadzone przez art. 1 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. (Dz.U. Nr 54, poz. 440) zmieniającej ustawę o KRS z dniem 17 kwietnia 2009 r. w następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2008 r., SK 57/06 (Dz.U. Nr 96, poz. 621, OTK-A 2008 nr 4, poz. 63), zgodnie z którym art. 13 ust. 2 zdanie drugie ustawy o KRS w zakresie, w jakim wyłączał tę możliwość został uznany, z dniem 5 czerwca 2008 r., za sprzeczny z Konstytucją. Kognicja Sądu Najwyższego do oceny uchwał Krajowej Rady Sądownictwa obejmuje – zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o KRS - wyłącznie badanie, czy uchwała nie pozostaje w sprzeczności z prawem. Oznacza to, że Sąd Najwyższy nie ma kompetencji do merytorycznego rozpatrywania kwalifikacji kandydata na sędziego. Z tego też względu, zgodnie z art. 13 ust. 5 ustawy o KRS, Sąd Najwyższy uchwałę Rady uchyla i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania albo odwołanie oddala; nie może natomiast jej uchylić i orzec co do istoty sprawy (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 10 czerwca 2009 r., III KRS 10/08; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2009 r. III KRS 13/09). W postępowaniu odwoławczym - w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Krajowej Radzie Sądownictwa do postępowania przed Sądem Najwyższym - stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej (art. 13 ust. 6 ustawy. Taki kontekst normatywny stawia wysokie wymagania formalne i konstrukcyjne temu środkowi zaskarżenia - odwołaniu od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa, które jest ustawowo ukierunkowane wyłącznie na zweryfikowanie zarzutu jej sprzeczności z prawem. Oznacza to, że odwołanie, tak jak skarga kasacyjna, może być oparte na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ 4 na wynik sprawy. Przez obowiązek przytoczenia takich podstaw odwołania należy rozumieć sformułowanie pod adresem zaskarżonej uchwały zarzutów naruszenia konkretnie wskazanych przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego, z którymi zaskarżona uchwała - według odwołującego się - pozostaje w sprzeczności, a także uzasadnienie konkretnie wyartykułowanych (nazwanych) podstaw odwołania ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2009 r. III KRS 8/08). W odwołaniu skarżąca nie powołała się na naruszenie przez Krajową Radę Sądownictwa - w zaskarżonych uchwałach z dnia 11 lutego 2010 r. - jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego. Nie podniosła również zarzutu naruszenia istotnych przepisów postępowania. W uzasadnieniu odwołania został, co prawda, przytoczony przepis art. 40 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych, jednakże nie w kontekście postawienia Krajowej Radzie Sądownictwa zarzutu naruszenia tego przepisu. Odwołująca argumentowała jedynie, że jej zdaniem przepis art. 40 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych jest niezgodny z Konstytucją RP z uwagi na brak możliwości odwołania się od zapadłego orzeczenia. W dalszej części uzasadnienia skarżąca przedstawia wiele argumentów świadczących – jej zdaniem – o tym, że postanowienie w sprawie o sygn. /.../ nie zostało wydane z rażącą obrazą art. 3535 k.p.c. Tymczasem okoliczność, czy orzeczenie w sprawie, w której skarżącej wytknięto uchybienie w trybie art. 40 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych, miało cechę naruszenia rażąca jest całkowicie indyferentne z punktu widzenia skutków, jakie owo wytknięcie wywołuje lub może wywołać w procedurze powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu okręgowego w sądzie rejonowym. Zgodnie bowiem z przepisem art. 63a Prawa o ustroju sądów powszechnych na stanowisko sędziego sądu okręgowego w sądzie rejonowym może być powołany sędzia sądu rejonowego, który pełnił służbę na zajmowanym stanowisku co najmniej piętnaście lat i po osiągnięciu drugiej stawki awansowej wynagrodzenia zasadniczego nie był ukarany karą dyscyplinarną, ani nie otrzymał wytknięcia uchybienia, o którym mowa w art. 40, ani nie miał zwróconej uwagi w trybie określonym w art. 37 § 4. Z przepisu tego wynika zatem jednoznacznie, że na stanowisko sędziego sądu okręgowego w sądzie rejonowym nie może być powołany sędzia sądu rejonowego, który otrzymał wytknięcie uchybienia w trybie art. 40 Prawa o ustroju sądów powszechnych, 5 niezależnie od tego, czy uchybienie przepisom miało charakter uchybienia zwykłego lub poważniejszego uchybienia. Do postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie z odwołania sędziego od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa, z powodu sprzeczności uchwały z prawem, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o kasacji (art. 13 ust. 2 i ust. 6 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa). W związku z tym istotne znaczenie ma wskazanie w odwołaniu przepisów prawa, z którymi zaskarżona uchwała - według odwołującej się - pozostaje w sprzeczności. Tego rozpoznawane odwołanie w żaden sposób nie czyni, co uniemożliwia jakąkolwiek kontrolę zaskarżonej uchwały przez Sąd Najwyższy. Z przytoczonych motywów Sąd Najwyższy w oparciu o art. 13 ust. 6 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa orzekł jak w sentencji.