V KO 85/16

Sygn. akt V KO 85/16 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy w sprawie M. K. skazanego z art. 197 § 1 i in. kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, bez udziału stron, w dniu 30 listopada 2016 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt II K (…) na podstawie art. 545 § 3 kpk postanowił: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE Z treści wniosku z dnia 15 września 2016 r. wynika, że skazany domaga się wznowienia postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w G. o sygn. II K (…), zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II AKa (…). Skazany nie wskazał na jakich podstawach domaga się wznowienia postępowania w powyższej sprawie. Z treści pisma wynika, że skazany kwestionuje sposób przeprowadzenia dowodu z zeznań małoletnich świadków , sugerując, iż zostały one wymuszone, jak też wskazuje na fakty popełnienia różnych przestępstw przez osoby nie związane ze sprawą, której wniosek dotyczy. 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek skazanego jest oczywiście bezzasadny, zatem należało odmówić jego przyjęcia bez podejmowania dodatkowych czynności w postaci wcześniejszego wezwania M.K. do usunięcia braku formalnego (przymus adwokacko – radcowski art. 545 § 2 k.p.k.). Skazany nie wskazał żadnej podstawy wznowieniowej określonej w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego, ograniczając się jedynie do kwestionowania sposobu przeprowadzenia dowodu z zeznań małoletnich świadków. Tego rodzaju motywacja nie mogła być skuteczna, co obligowało do wydania orzeczenia znajdującego swoją podstawę prawną w treści art. 545 § 3 k.p.k.