III CZ 26/07

Sygn. akt III CZ 26/07 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Iwona Koper (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Grzegorz Misiurek SSN Zbigniew Strus w sprawie z wniosku N. N. przy uczestnictwie S. N. i J. N. o podział majątku wspólnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 czerwca 2007 r., zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 5 marca 2007 r., uchyla zaskarżone postanowienie. 2 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni od postanowienia wstępnego w sprawie o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami jako niedopuszczalną z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia, wskazaną w skardze na kwotę niższą niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 5191 § 2 k.p.c.). W zażaleniu wnioskodawczyni wniosła o uchylenie postanowienia oraz nadanie biegu skardze kasacyjnej zarzucając, że podstawą jej odrzucenia była oczywista omyłka zawarta w skardze, dotycząca podanej w niej wartości przedmiotu zaskarżenia i polegająca na wpisaniu w liczbie ją określającej jako początkowej cyfry „1” zamiast „5” , którą skarżąca niniejszym prostuje. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana została przez wnioskodawczynię w apelacji na kwotę 3.500.000 zł. Zaskarżeniem objęte były rozstrzygnięcia negatywne dotyczące następujących przedmiotów majątkowych: udziału w ½ części nieruchomości położonej przy ul. P. w K., samochodów osobowych i ciężarowych, 5 kg złota oraz kwoty 3 mln zł. Sąd Okręgowy uwzględnił apelację przez zaliczenie dodatkowo w skład majątku wspólnego 51 sztuk monet dwudziestodolarowych w złocie i 31 sztuk sztabek złotych. W sprawie nie była ustalana wartość przedmiotu sprawy, która we wniosku określona została na kwotę 1.500.000 zł. Wartość ta nie obejmowała przedmiotów o które wnioskodawczyni następnie rozszerzyła wniosek w postaci złota oraz samochodów. Ten stan rzeczy dostatecznie uzasadnia twierdzenie skarżącej, że określenie wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę wskazaną w skardze kasacyjnej jest wynikiem omyłki i stanowi oczywistą niedokładność, co z punktu widzenia tego wymagania skargi, zgodnie z art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c., nie stanowi przeszkody do nadania jej właściwego biegu. Z tych względów orzeczono ja w sentencji postanowienia (art. 39816 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.). db