II UK 232/17

Sygn. akt II UK 232/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 marca 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z wniosku A. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W. o emeryturę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 marca 2018 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 9 listopada 2016 r. oddalił apelację skarżącego wnioskodawcy A. P. od wyroku Sądu Okręgowego w J. z 5 kwietnia 2016 r., który oddalił jego odwołanie od decyzji pozwanego z 22 września i 30 października 2015 r., odmawiających mu prawa do wcześniejszej emerytury wobec niewykazania 15 lat pracy w szczególnych warunkach. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na pierwszą podstawę przedsądu – istotne zagadnienie prawne „wymagające odpowiedzi na pytanie, czy w sprawie o emeryturę z art. 184 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych okres odbywania służby wojskowej od 19 lutego 1975 r. do 16 grudnia 1976 r. zalicza się do okresu pracy w warunkach szczególnych na podstawie art. 108 ust. 2 ustawy z 21 listopada 1867 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL w sytuacji, gdy 2 ubezpieczony bezpośrednio przed służbą wojskową pracował w warunkach szczególnych, natomiast po zakończeniu służby w terminie 30 dni podjął w innym zakładzie pracy zatrudnienie stanowiące pracę w warunkach szczególnych”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Sformułowane zagadnienie prawne nie ma rangi istotnego zagadnienia prawnego, gdyż nie wykracza poza zwykłą wykładnię i stosowanie prawa. Sprowadza się do pytania o granice temporalne wykładni prawa przyjętej w uchwale składu powiększonego Sądu Najwyższego z 16 października 2013 r., II UZP 6/13, również po 31 grudnia 1974 r., a ściślej w okresie służby wojskowej wnioskodawcy od 19 lutego 1975 r. do 16 grudnia 1976 r. Na pytanie odpowiedź jest pozytywna. Argumentacja została przedstawiona w kilku orzeczeniach Sądu Najwyższego - wyroki z 11 lutego 2014 r., II UK 293/13, z 19 maja 2016 r., II UK 275/15, z 3 sierpnia 2016 r., I UK 283/15, uchwała z 19 maja 2016 r., II UK 275/15. Daty tych orzeczeń uzasadniają stwierdzenie, że w chwili wnoszenia skargi kasacyjnej nie było już problemu wykładni prawa. Sporny okres służby wojskowej mógł być kwalifikowany (zaliczany) do okresu pracy w szczególnych warunkach. Zgłoszony problem prawny nie stanowi zatem istotnego zagadnienia prawnego, które ma na wadze art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. i dlatego nie spełnia się jako podstawa przedsądu. Niezależnie, okres służby wojskowej nie byłby wystarczający, bo nie składałby się na wymagane 15 lat (wedle możliwego zliczenia, wskazanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na łącznie 12 lat, miesiąc i 10 dni, bez służby wojskowej). Wykracza to jednak ponad potrzebę argumentacji, gdyż skarżący nie odwołuje się do innych podstaw przedsądu, w tym do podstawy art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Na etapie przedsądu nie ocenia się podstaw kasacyjnych a tylko wskazaną podstawę przedsądu. Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). 3 r.g.