I CNP 27/07

Sygn. akt I CNP 27/07 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie ze skargi W. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 14 lipca 2005 r., w sprawie z powództwa W. S. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 czerwca 2007 r., odrzuca skargę, nie obciążając skarżącego kosztami postępowania przed Sądem Najwyższym. 2 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 14 lipca 2005 r. Sąd Apelacyjny zmienił – częściowo - wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 listopada 2004 r. w ten sposób, że powództwo o zasądzenie kwoty 604.000 zł oddalił. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2006 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda od wskazanego wyroku Sądu Apelacyjnego. W dniu 5 lutego 2007 r. powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powołanego wyroku Sądu drugiej instancji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wprowadzenie do kodeksu postępowania cywilnego postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wiąże się nowelizacją kodeksu cywilnego w zakresie odpowiedzialności Skarbu Państwa m.in. za niezgodną z prawem działalność orzeczniczą sądów. Wskazaną nowelizacją, dokonaną ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 162, poz. 1692), dodano do kodeksu cywilnego art. 4171 § 2, zgodnie z którym jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem. Odnosi się to również do wypadku, gdy prawomocne orzeczenie lub ostateczna decyzja zostały wydane na podstawie aktu normatywnego niezgodnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą. Jednym z właściwych postępowań, o których mowa w art. 4171 § 2 k.c., jest postępowanie uregulowane w art. 4241 i nast. k.p.c. Należy zauważyć, że podobną funkcję pełni m.in. postępowanie wywołane skargą kasacyjną. Uznając za niezasadne powielanie środków prawnych zmierzających do podobnego celu, ustawodawca w art. 4241 § 3 k.p.c. przewidział, że od orzeczeń sądu drugiej instancji, od których wniesiono skargę kasacyjną, oraz od orzeczeń Sądu Najwyższego skarga nie przysługuje. W takich wypadkach orzeczenie Sądu 3 Najwyższego traktuje się jak orzeczenie wydane w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi. Dokonując wykładni art. 4241 § 3 k.p.c., w piśmiennictwie wyrażono trafny pogląd, że przez skargę kasacyjną „wniesioną” należy rozumieć skargę „wniesioną skutecznie”, tj. taką, która nie została odrzucona, a Sąd Najwyższy poddał ją co najmniej tzw. przedsądowi (art. 3989 k.p.c.) albo rozpoznał po przyjęciu do rozpoznania. Stanowisko takie zajął także Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie (zob. postanowienie z dnia 23 października 2006 r., V CNP 130/06, niepubl.). Od wyroku Sądu Apelacyjnego zaskarżonego przez powoda rozpoznawaną skargą wniósł on wcześniej skutecznie skargę kasacyjną, której przyjęcia do rozpoznania odmówił jednak Sąd Najwyższy. Zgodnie zatem z powołanym art. 4241 § 3 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku nie jest dopuszczalna. Z podanych względów, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania skargowego orzeczono stosownie do art. 102 w zw. z art. 391 § 1, 39821 i 42412 k.p.c. jc