V KK 179/17

Sygn. akt V KK 179/17 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie M. P. skazanego z art. 258 § 3 kk i in., oraz A. M. skazanego z art. 258 § 1 kk i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk w dniu 27 czerwca 2017 r., kasacji wniesionych przez obrońców skazanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w S. z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II AKa (...) utrzymującego częściowo w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II K (...), postanowił: 1. oddalić obie kasacje jako oczywiście bezzasadne; 2. zasądzić od skazanych - w częściach na nich przypadających - na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania kasacyjnego, przy czym od M. P. w ramach kosztów nieuiszczoną opłatę od kasacji w kwocie 750 (siedemset pięćdziesiąt) zł; 3. zasądzić od Skarbu Państwa kwotę 738 (słownie: siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23% podatku VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz adw. M. O. (Kancelaria Adwokacka w S.), obrońcy z urzędu skazanego M. P. 2 UZASADNIENIE postanowienia z dnia 27 czerwca 2017 r. w odniesieniu do kasacji wniesionej przez obrońcę M. P. Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II K (...), uznał M. P. za winnego tego, że w okresie od sierpnia 2010 r. do września 2011 r., działając w K., S., B. i w innych miejscowościach w Polsce, kierował zorganizowaną grupą przestępczą mającą na celu dokonywanie oszustw polegających na przejmowaniu zleceń transportowych na wykonywanie na terenie Polski i innych państw członkowskich Unii Europejskiej przewozów samochodowych z ładunkami różnego rodzaju mienia, w tym mienia o znacznej wartości, a następnie przejmowaniu tego mienia, w skład której to grupy przestępczej wchodzili również w różnych okresach czasu P. L., R. P., A. M., K. C., ustalona osoba oraz co najmniej dwie nieustalone osoby, tj. czynu z art. 258 § 3 k.k., za który wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności. Nadto tym wyrokiem M. P. został skazany za wspomniane wyżej, szczegółowo opisane oszustwa zakwalifikowane: – z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. i z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. (pkt 3. wyroku); – z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. i z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. (pkt 4. wyroku); – z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. (pkt 5. wyroku); – z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., za które wymierzył mu kary 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 200 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na 20 zł (pkt 6. wyroku); – z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. (pkt 7. wyroku); 3 – z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w z art. 270 § 1 k.k. i z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. (pkt 10. wyroku); Sąd Okręgowy ustalił, iż czyny popełnione przez oskarżonego M. P., opisane w pkt 3., 4., 5., 7. i 10. sentencji wyroku stanowią ciąg przestępstw z art. 91 § 1 k.k. i wymierzył mu karę 8 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 500 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na 20 zł; Nadto skazał M. P.: – za czyny zakwalifikowane z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (pkt 12. wyroku) oraz z art. 286 § 1 k.k. i z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (pkt 13. wyroku), które uznał za stanowiące ciąg przestępstw i wymierzył oskarżonemu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na 20 zł (pkt 14. wyroku); – za czyn z art. 286 § 1 k.k., art. 270 § 1 k.k. i art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który wymierzył karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na 20 zł (pkt 15. wyroku); – za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., za który wymierzył karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na 20 zł (pkt 16. wyroku); – za czyn z art. 263 § 2 k.k., za który wymierzył karę roku pozbawienia wolności (pkt 17. wyroku); – za czyn z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., za który wymierzył karę roku pozbawienia wolności (pkt 18. wyroku). Po połączeniu kar jednostkowych Sąd Okręgowy wymierzył M. P. karę łączną 10 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 700 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na 20 zł (pkt 19. wyroku). Na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązał M. P. do naprawienia wyrządzonych przestępstwami szkód przez zapłatę określonych kwot na rzecz pokrzywdzonych - samodzielnie, względnie solidarnie z innym oskarżonym (pkt. 37. wyroku). 4 Apelację od powyższego wyroku wniosła m.in. obrońca M. P. Zaskarżyła wyrok w części zawierającej rozstrzygnięcia dotyczące tego oskarżonego, zarzucając: „1) naruszenie przepisów postępowania, co miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 366 § 1 k.p.k. i art. 92 k.p.k. w zw. z art. 2 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k., poprzez zaniechanie wyjaśnienia przez Sąd wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w szczególności zaś zaniechanie przez Sąd przeprowadzenia wszystkich dowodów zaistniałych w niniejszej sprawie i mających istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszego postępowania, co doprowadziło Sąd do ustalenia błędnego stanu faktycznego w niniejszej sprawie, polegającego na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów; 2) naruszenie przepisów postępowania, co miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., poprzez dokonanie przez Sąd oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, z naruszeniem zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co doprowadziło Sąd do uczynienia błędnych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, polegających na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów oraz kierował i uczestniczył w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw, podczas gdy w rzeczywistości prawidłowa ocena materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie pozwala na jednoznaczne i niebudzące wątpliwości przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się popełnienia mu zarzucanych w akcie oskarżenia czynów, a także, iż działał on oraz kierował zorganizowaną grupą przestępczą; 3) obrazę przepisów postępowania, co miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 167 k.p.k. oraz art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k., poprzez uczynienie przez Sąd ustaleń faktycznych w zakresie logowania się oskarżonego na giełdach transportowych T. oraz TI., a także w zakresie posłużenia się przez oskarżonego adresami mailowymi: (…) wyłącznie na podstawie dowodu z nagrań rozmów telefonicznych oskarżonego oraz zeznań świadków, podczas gdy w rzeczywistości dla dokonania powyższych ustaleń 5 faktycznych konieczne jest ustalenie numerów urządzeń IP, którymi to urządzeniami posłużono się przy dokonaniu przedmiotowych przestępstw i w powyższym zakresie dowód ten nie może być zastąpiony innym dowodem, co spowodowało, iż przedmiotowe ustalenie faktyczne nastąpiło w oparciu o dowód nieprzydatny do dokonania tego ustalenia; 4) obrazę przepisów postępowania, tj. art. 5 § 2 k.p.k., co miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez zaniechanie zastosowania, pomimo, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki do zastosowania tego przepisu z uwagi na wystąpienie wątpliwości, które nie zostały usunięte w toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania dowodowego, co w rezultacie doprowadziło Sąd do błędnych ustaleń faktycznych, polegających na przyjęciu, iż oskarżony popełnił zarzucane mu w akcie oskarżenia czyny”. Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny w S. po rozpoznaniu tej apelacji wyrokiem z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II AKa (...): I) uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej M. P. co do czynu przypisanego temu oskarżonemu w punkcie 16. części dyspozytywnej i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, II) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: a. uchylił kary łączne pozbawienia wolności i grzywny orzeczone wobec M. P., b. na podstawie art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 2 k.k. połączył kary orzeczone wobec tego oskarżonego w pkt 1, 6, 11, 14, 15, 17 i 18 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku i wymierzył mu kary łączne 9 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 600 stawek dziennych grzywny po 20 zł. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (pkt III wyroku, odnoszący się też do innych oskarżonych), zasądził od M. P. na rzecz Skarbu Państwa 12/13 wydatków jego dotyczących, a także wymierzył mu opłatę w wysokości 3.000 zł za obie instancje (pkt VI wyroku). 6 Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wniosła obrońca z urzędu aktualnie skazanego M. P. Zaskarżyła wyrok w punkcie III, w części dotyczącej tego skazanego, zarzucając następujące rażące naruszenia prawa, mające istotny wpływ na jego treść: „1. Rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 2 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k., tj. zasady prawdy obiektywnej oraz zasady swobodnej oceny dowodów, przez uznanie M. P. winnego popełnienia zarzucanych mu czynów na podstawie zeznań świadka B. P., podczas gdy świadek P. był w poważnym konflikcie z M. P., zaś jako informatyk zajmował się obsługą urządzeń i zleceń, dokonywał nieuprawnionych kopii dokumentów i danych, a zatem miał zarówno motyw, jak i możliwości obciążenia M. P. odpowiedzialnością za popełnienie czynów karalnych, jego zeznania nie mogły więc stanowić wiarygodnego źródła informacji, a tym bardziej podstawy do uznania sprawstwa M. P. 2. Rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 2 § 2 k.p.k., art. 5 § 1 i 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt. 3 k.p.k. poprzez nieustalenie numerów IP urządzeń, których użyto do popełnienia przestępstw i zastąpienie tego dowodu innymi dostępnymi dowodami, a w efekcie rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego i dokonanie ustaleń dotyczących logowania się na giełdach transportowych oraz ustaleń dotyczących korzystania z adresów poczty internetowej: (…) na podstawie dowodów niezdatnych do stwierdzenia tych okoliczności, podczas gdy nieodzownie jest ustalenie numerów IP i taki dowód nie może być zastąpiony innymi dowodami. 3. Rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 1 i 2 k.p.k., art. 6 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k., art. 167 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt. 4 k.p.k., tj. naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasady bezstronności, zasady domniemania niewinności oraz prawa oskarżonego do obrony poprzez nieuwzględnianie i oddalanie wniosków dowodowych oraz informacji o dowodach zgłaszanych przez oskarżonego przy równoczesnym zarzucaniu oskarżonemu nielojalności procesowej i rozstrzyganiu wątpliwości na jego niekorzyść, w sytuacji gdy wskazywane przez oskarżonego dowody okazały się niedostępne lub niemożliwe do przeprowadzenia na skutek zaniedbań organów 7 w toku postępowania, a niemożliwość przeprowadzenia dowodu i wynikające z niej wątpliwości nie mogą być interpretowane na niekorzyść oskarżonego. 4. Rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasady bezstronności, zasady domniemania niewinności, zasady in dubio pro reo, jak również zasady swobodnej oceny dowodów, tj. art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. przez uznanie M. P. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów przy przyjęciu koncepcji generalizacji odpowiedzialności i automatycznego przypisywania wszelkiej odpowiedzialności za wszystkie ujawnione czyny M. P., nieobiektywnie i wybiórczo traktując jego wyjaśnienia, podczas gdy taki sposób oceny materiału dowodowego jest niedopuszczalny, a Sądy obu instancji przekroczyły granice zakreślone przez obowiązujące zasady procesowe. 5. Rażące naruszenie (brak słowa „przepisów” – uwaga SN) postępowania w postaci art. 7 k.p.k., tj. zasady swobodnej oceny dowodów, przez przyznanie waloru prawdziwości i oparcie się na poszlakach, informacjach o dowodach, zaginionych dowodach i ich kopiach, zamiast na oryginałach i dowodach bezpośrednich, podczas gdy poszlaki nie mogą być traktowane na równi z dowodami, a tym samym dokonanie wadliwej oceny materiału dowodowego, skutkującej uznaniem M. P. winnego popełnienia zarzucanych mu czynów. Przy czym rażące naruszenia procedury karnej wskazane w pkt 1 - 5 powyżej miały istotny wpływ na treść orzeczenia doprowadzając w odniesieniu do czynów przypisanych M. P., a opisanych w punktach I, III - XI części wstępnej uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego, do wydania wyroku skazującego, zamiast uniewinniającego”. Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniosła o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w S. w zaskarżonej części oraz uchylenie utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Okręgowego w K. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Nadto obrońca zwróciła się o zasądzenie na jej rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu skazanemu, powiększonych o podatek VAT, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. W odpowiedzi na kasację prokurator reprezentujący Prokuratora Okręgowego w Poznaniu wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. 8 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Należało podzielić pogląd prokuratora o oczywistej bezzasadności kasacji. Zasadniczą jej wadą jest nierespektowanie przepisu art. 519 k.p.k., w świetle którego przedmiotem zaskarżenia powinien być wyrok Sądu odwoławczego, zatem podniesione zarzuty powinny wskazywać na uchybienia tego Sądu. Tymczasem jest widoczne, że skarżąca wykazuje nieprawidłowości, które – w razie stwierdzenia, że miały miejsce – musiałyby zostać uznane za zaistniałe w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Odnosi się to do wszystkich zarzutów kasacji, przy czym w części z nich jest mowa o „rażącym naruszeniu przepisów postępowania przez uznanie M. P. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów”, chociaż Sąd ad quem o winie skazanego nie rozstrzygał, a jedynie badał prawidłowość orzeczenia Sądu I instancji (inną kwestią jest, że nietrafnie naruszenie przepisów postępowania skarżąca utożsamia z niesłusznym, według niej, uznaniem winy skazanego). W tym stanie rzeczy wypada przyjąć, że kasacja jest swego rodzaju kontynuacją apelacji, a w istocie powtarza podniesione w tej skardze zarzuty, dążąc do poddania kontroli wyroku Sądu meriti, tym razem przez Sąd Najwyższy, co w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne. Także uzasadnienie zarzutów nie pozostawia wątpliwości, że obrońca, ignorując wymogi stawiane kasacji, skupiła się na kwestionowaniu procedowania i wyroku Sądu Okręgowego. Tytułem przykładu można przytoczyć takie sformułowania, jak: „wszelkie zaś wątpliwości (…) należy rozstrzygać na korzyść oskarżonego, nie zaś, jak to uczynił Sąd, na jego niekorzyść”, „Sąd nie ocenił materiału dowodowego w sposób prawidłowy”, czy „sprawstwo kolejnych zarzucanych czynów przypisano M. P. na zasadzie analogii”. Najwyraźniej skarżąca nie dostrzegła, że w wielu orzeczeniach Sąd Najwyższy wyjaśniał, iż nie jest funkcją kontroli kasacyjnej kolejne, powielające kontrolę apelacyjną, rozpoznawanie zarzutów stawianych pod pozorem kasacji orzeczeniu sądu pierwszej instancji. Z samej istoty kasacji wynika przecież, że w ramach jej rozpoznania nie jest dopuszczalne dokonywanie przez Sąd Najwyższy ponownej oceny dowodów, czy też poprawności dokonanych ustaleń faktycznych. Niezależnie od tego wypada zauważyć, że kasacja zbędnie mnoży zarzuty, w poszczególnych punktach wskazując na naruszenie tych samych przepisów postępowania, np. we wszystkich punktach naruszenie art. 7 k.p.k., jak też 9 kilkakrotnie na naruszenie art. 2 § 2 k.p.k., czy art. 5 § 1 i 2 k.p.k. Inną kwestią jest niewłaściwe wskazywanie jako naruszonych przepisów określających ogólną zasadę postępowania (wspomnianego art. 2 § 2, art. 4 k.p.k.). Dla pełniejszego wykazania, iż kasacja podnosi zagadnienia, które były już przedstawione w apelacji można odnotować, że kwestia wiarygodności świadka B. P. (zarzut z pkt 1. kasacji), chociaż nie została wyeksponowana w żadnym z zarzutów apelacji, była podniesiona w jej uzasadnieniu, łącznie z przedstawieniem faktów mających przekonywać o pozostawaniu tego świadka w konflikcie z M. P. Z kolei o nieustaleniu numerów IP urządzeń elektronicznych, którymi posługiwali się sprawcy przy dokonaniu przedmiotowych przestępstw, w kontekście logowania się skazanego na giełdach transportowych oraz korzystania z określonych adresów poczty internetowej (zarzut z pkt 2. kasacji), była mowa w zarzucie ujętym w pkt 3. apelacji, zaś naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowolnej zebranego materiału dowodowego (wspomniany zarzut z pkt 1. oraz nader ogólne zarzuty z pkt 4. i 5. kasacji; w pkt 2. i 3. poprzestano na wskazaniu jako naruszonego art. 7 k.p.k., w żaden sposób nie nawiązując do jego treści) sygnalizowano w pkt 2. apelacji. W tym miejscu należy podkreślić, że zarzut naruszenia przepisu art. 7 k.p.k. może być stawiany wyrokowi sądu odwoławczego tylko wtedy, gdy sąd ten prowadził własne postępowanie dowodowe, względnie zmieniając wyrok sądu pierwszej instancji, odmiennie ocenił przeprowadzone przez ten sąd dowody. W niniejszej sprawie żadna z tych sytuacji, w odniesieniu do M. P., nie miała jednak miejsca. O rozstrzyganiu wątpliwości na niekorzyść skazanego (zarzuty z pkt 2-4 kasacji), skarżąca, nieco inaczej ujmując zagadnienie, wspominała w zarzucie 4. apelacji. Nowością, w porównaniu do apelacji, jest wyeksponowanie w kasacji poglądu o naruszeniu w toku postępowania ogólnych zasad procesowych (wspomniano, że nie jest to postąpienie prawidłowe), jak też wzmiankowanie o oddalaniu wniosków dowodach oraz nieuwzględnianiu informacji o dowodach zgłaszanych przez skazanego (wypada przyjąć, że skarżąca sygnalizuje w takim wypadku brak inicjatywy dowodowej sądu). Jest oczywiste, że ten ostatni zarzut odnosi się do procedowania Sądu I instancji, bowiem chociaż Sąd odwoławczy podjął decyzję o oddaleniu wniosków dowodowych skazanego, to z uzasadnienia 10 kasacji wynika, że skarżąca ma na myśli inne wnioski dowodowe, rozstrzygnięte przez Sąd Okręgowy. Jest charakterystyczne, że w kasacji nie pojawił się zarzut naruszenia przez Sąd Apelacyjny przepisów wprost odnoszących się do postępowania odwoławczego, zwłaszcza art. 433 § 2, bądź art. 457 § 3 k.p.k. Pozwala to przyjąć, przy uwzględnieniu, że również w uzasadnieniu skargi brak jest zastrzeżeń w tym względzie, iż skarżąca nie przeczy, że Sąd odwoławczy rozważył wszystkie zarzuty wskazane w apelacji, jak też w sposób należyty wytłumaczył powody wydanego przez siebie rozstrzygnięcia. Istotnie, lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd II instancji w sposób prawidłowy odniósł się do zarzutów apelacji, rozważając przytoczone na ich poparcie argumenty. Odnotował m.in., że zeznania B. P. nie były jedynym dowodem świadczącym o winie M. P. i wskazał na inne liczne dowody uzasadniające przypisanie mu przestępstw. Zarazem Sąd Apelacyjny nie był bezkrytyczny w odniesieniu do kontrolowanego wyroku, czego przejawem jest jego częściowe uchylenie w odniesieniu do M. P. i częściowe uniewinnienie jednego ze współoskarżonych. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy w trybie art. 535 § 3 k.p.k. oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną To rozstrzygnięcie skutkowało, zgodnie z art. 636 § 1 i 637a k.p.k., obciążeniem skazanego przypadającymi na niego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, w tym nieuiszczoną opłatą od kasacji (art. 527 § 2 k.p.k.). Wobec zgłoszenia przez obrońcę wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1999 ze zm.), zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy wspomniane koszty, przy czym wysokość należnej kwoty określono według stawki ustalonej w § 17 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), podwyższając ją, zgodnie z § 4 ust. 3 tego rozporządzenia, o kwotę podatku od towarów i usług. r.g.