II PZ 44/11

Sygn. akt II PZ 44/11 POSTANOWIENIE Dnia 2 lutego 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Małgorzata Gersdorf SSA Maciej Piankowski w sprawie z powództwa H. P. przeciwko Z. S. o odszkodowanie, ekwiwalent za urlop, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 lutego 2012 r., zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy w P. z dnia 14 września 2011 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 14 września 2011 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy w P. odrzucił skargę kasacyjną pozwanego Z. S. od wyroku tego Sądu z dnia 13 maja 2011 r., w sprawie z powództwa H. P. o odszkodowanie i ekwiwalent za urlop, wskazując w uzasadnieniu, iż w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna jest przedmiotowo niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, poza sprawami o przyznanie i wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, w sprawach o prawa majątkowe, skarga kasacyjna jest niedopuszczalna jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł. Pełnomocnik wnioskodawcy w skardze kasacyjnej określił wartość przedmiotu 2 zaskarżenia na kwotę 14.271 zł, jednak w ocenie Sądu wartość ta została wskazana nieprawidłowo, gdyż pozwany zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w części, w której Sąd ten zmienił wyrok Sądu Rejonowego i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 7.278 zł tytułem odszkodowania oraz ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Wyrok Sądu Rejonowego w części ustalającej istnienie stosunku pracy miedzy stronami, nie został zaskarżony i jest prawomocny. W zażaleniu od powyższego postanowienia pełnomocnik pozwanego, powołując się na naruszenie art. 3986 § 2, art. 3982 § 1, art. 368 § 2 zdanie 2, art. 39821, art. 231, art. 19, art. 21 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W jego ocenie wartość przedmiotu zaskarżenia została obliczona właściwie, gdyż uwzględnia zsumowanie wartości wszystkich roszczeń jakie zostały ujęte w zaskarżonym wyroku Sądu drugiej instancji – zarówno dotyczących, ustalenia że strony były wiązane umową o pracę, jak też odszkodowania oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia jedynie w sprawach o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, natomiast w pozostałych sprawach o prawa majątkowe z tego zakresu skarga kasacyjna jest niedopuszczalna jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 k.p.c.). Sąd Najwyższy niejednokrotnie już wyjaśniał, że wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość bądź całego przedmiotu sporu, bądź jego części - stosownie do tego, czego dotyczy skarga kasacyjna. O dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje nie wartość przedmiotu sporu lub wartość przedmiotu, o którym rozstrzygał Sąd drugiej instancji, lecz wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2011 r., II UZ 43/10, niepublikowane). Jeżeli skarga kasacyjna nie obejmuje całości roszczeń, to 3 wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od wartości przedmiotu sporu (art. 22, art. 3986 § 2 oraz art. 3982 § 1 k.p.c.). W ocenianej sprawie, Sąd Okręgowy w P., po rozpoznaniu apelacji powoda, obejmującej jedynie pkt 3 i 4 wyroku Sądu pierwszej instancji (oddalający powództwo co do odszkodowania i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz orzekający o kosztach procesu), zmienił wyrok w tej części, zasądzając na rzecz powoda kwotę 7278 zł i orzekł o kosztach procesu. Tak więc przedmiotem skargi kasacyjnej mogło być – wbrew stanowisku zażalenia - tylko to rozstrzygnięcie. Gdy więc zarzuty zażalenia okazały się oczywiście nieuzasadnione, należało orzec jak w postanowieniu, zgodnie z art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.