II KK 283/12

Sygn. akt II KK 283/12 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 listopada 2012 r., sprawy J. W. K. skazanego z art. 197 § 1 kk w zb. z art.157 § 1 w zw. z art. 11 § 2 i art. 64 § 1 kk z powodu kasacji wniesionej przez obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt VI Ka […] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym, pozwalającym na oddalenie kasacji w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. Przyznać trzeba, że – formalnie rzecz biorąc – podniesione w tej skardze zarzuty, zwłaszcza rażącej obrazy art 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., oraz art. 433 § 2 w zw. z art. 7 k.p.k., mają charakter kasacyjny. Jednak już nieco bliższa analiza treści kasacji przekonuje, że w istocie jej autorowi nie chodziło o wytknięcie Sądowi odwoławczemu uchybień w zakresie instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego, lecz o ponowną próbę podważenia wiarygodności 2 poszczególnych źródeł dowodowych (w szczególności zeznań pokrzywdzonego D. Z.) oraz oceny kolejnych dowodów i okoliczności (zeznań świadka B. K., przebiegu zdarzenia według wyjaśnień oskarżonego J. K., kwestii połączenia telefonicznego zainicjowanego przez pokrzywdzonego z jego siostrą) – jaką to próbę podjęto w uprzednio złożonych apelacjach. Tymczasem, w świetle obowiązującej regulacji prawnej taki zabieg w postępowaniu kasacyjnym nie może być uznany za skuteczny. Jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, podstawą zarzutów kasacyjnych nie może być samo negowanie wiarygodności przeprowadzonych dowodów, będących oparciem dla dokonanych ustaleń faktycznych – tylko dlatego, że są one niekorzystne dla oskarżonego, i przeciwstawianie im dowodów bardziej korzystnych. Należy jednocześnie podkreślić, że lektura uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego jednoznacznie przeczy wynikającej z treści zarzutów tezie o nienależytej ocenie zarzutów i argumentów podnoszonych w badanych przez ten Sąd środkach odwoławczych. Wbrew ponownie powtarzanym za apelacjami twierdzeniom, Sąd Okręgowy z wymaganą ostrożnością i starannością odniósł się zarówno do oceny wiarygodności zeznań D. Z. (także w zakresie deficytów jego pamięci, związanych z doznanym urazem głowy, oraz co do mechanizmu doznania tego obrażenia), jak i zeznań B. K. (także w zestawieniu z ewoluującymi wyjaśnieniami J. K., jak również przy rozważeniu szczegółowej kwestii rzekomego zauważenia przez świadka nie tylko marki i koloru samochodu oskarżonego, ale i rodzaju numeru rejestracyjnego auta) oraz zeznań J. Z.-W. (w odniesieniu do rzeczonego połączenia telefonicznego). Odmienne spojrzenie autora kasacji na wiarygodność wymienionych dowodów i okoliczności, niż prezentowane przez orzekające Sądy (w szeroko i klarownie umotywowanym stanowisku), nie uzasadnia ani zarzutu rażącego naruszenia dyspozycji art. 7 k.p.k., ani uchybienia treści art. 5 § 2 k.p.k., z których ostatni przepis w ogóle nie miał w sprawie zastosowania. Dla oceny, czy nie został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są bowiem miarodajne wątpliwości strony co wiarygodności zeznań pokrzywdzonego, lecz wątpliwości orzekającego sądu co do podlegających ustaleniu faktów. Podsumowując trzeba stwierdzić – odsyłając w pozostałym zakresie do konkretnych argumentów pisemnej odpowiedzi prokuratora na kasację, doręczonej stronie przeciwnej – że rozważana argumentacja skargi stanowi w istocie 3 nieuprawnioną próbę przekształcenia kontroli kasacyjnej w kolejną kontrolę apelacyjną. Takie zaś żądanie skargi jest oczywiście bezzasadne, ponieważ prowadzi do obejścia ograniczeń wynikających z treści art. 519 i art. 523 § 1 k.p.k. Z powyższych zatem względów kasacja kwalifikowała się do oddalenia na posiedzeniu, o czym orzeczono, jak w postanowieniu. aw