III CSK 13/16

Sygn. akt III CSK 13/16 POSTANOWIENIE Dnia 22 marca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z powództwa M. D. przeciwko P. sp.j. w K. o ograniczenie wykonalności tytułu wykonawczego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 marca 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 lipca 2015 r. Sąd Apelacyjny w […] w wyniku apelacji powódki zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający powództwo o ograniczenie wykonalności określonego tytułu wykonawczego do egzekucji z nieruchomości stanowiącej opisany w pozwie lokal mieszkalny objęty wskazaną księga wieczystą i powództwo to uwzględnił. Sąd Apelacyjny uznał, że dłużnik rzeczowy, od którego zasądzona została kwota odpowiadająca obciążeniu hipotecznemu, jednak bez zaznaczenia - zgodnie z art. 319 k.p.c. - że odpowiada on wyłącznie z nieruchomości zabezpieczonej hipotecznie, może żądać na podstawie art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c. ograniczenia 2 wykonalności tego tytułu wykonawczego przez zaznaczenie, iż egzekucja na jego podstawie ograniczona jest jedynie do nieruchomości obciążonej hipotecznie. W skardze kasacyjnej strona pozwana jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała, że w sprawie występuje zagadnienie prawne budzące wątpliwości a nadto skarga kasacyjna jest w pełni uzasadniona. Istotnym zagadnieniem prawnym wymagającym, zdaniem skarżącej, zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy jest to czy niewskazanie przez sąd z urzędu w sentencji wyroku zastrzeżenia o możliwości powołania się przez stronę pozwaną na ograniczenie egzekucji do określonych przedmiotów, może być podstawą powództwa opartego na art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c., jeżeli dłużnik z własnej winy nie doprowadził do uzupełnienia wyroku przez dodanie takiego ograniczenia jak również czy możliwe jest powoływanie się przez dłużnika w powództwie opozycyjnym na te same okoliczności, które wskazywał w zażaleniu na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności oraz na naruszenie zasad współżycia społecznego wyrażonych w art. 5 k.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarżący, który jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinien przedstawić występujące w sprawie zagadnienie prawne przez jego odpowiednie sformułowanie jako abstrakcyjnego pytania prawnego powstałego na tle określonego przepisu prawa oraz wykazać w pogłębionym wywodzie prawnym, że zagadnienie to wywołuje poważne kontrowersje i rozbieżne oceny prawne o tak istotnym charakterze, iż wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy koniecznego nie tylko do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy lecz także dla rozwoju judykatury (porównaj między innymi postanowienia z dnia 10 maja 2001 r. II CZ 35/01, OSNC 2002/1/11, z dnia 7 czerwca 2005 r. V CSK 3/05 i z dnia 13 lipca 2007 r. III CSK 180/07, nie publ.). Skarżąca nie wykazała tych okoliczności. Nie przedstawiła bowiem żadnego wywodu prawnego wskazującego na istnienie poważnych kontrowersji czy rozbieżnych ocen oprawnych na tle zagadnienia ani nie wykazała potrzeby 3 zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, który powinien wypowiadać się jedynie wtedy, gdy rzeczywiście zagadnienie prawne jest poważne i kontrowersyjne ponad przeciętną miarę występującą zazwyczaj w sprawach. Nie wykazała też, ani nawet nie twierdziła, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., poprzestając na stwierdzeniu, że „skarga kasacyjna jest w pełni uzasadniona”, co nie odpowiada wymaganiom powyższego przepisu. Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 kpc odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu. jw [l.n]