I UZ 11/06

Postanowienie z dnia 17 lipca 2006 r. I UZ 11/06 Na postanowienie sądu drugiej instancji oddalające wniosek o wstrzyma-nie wykonania prawomocnego orzeczenia zaskarżonego skargą kasacyjną, do czasu ukończenia postępowania kasacyjnego (art. 388 § 1 k.p.c.), nie przysłu-guje zażalenie do Sądu Najwyższego, gdyż nie jest to postanowienie kończące postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c. Sędzia SN Katarzyna Gonera. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lipca 2006 r. sprawy z powództwa Tadeusza W. przeciwko „H.” SA w W. z udziałem inter-wenienta ubocznego po stronie pozwanej „N.” Spółki z o.o. w W. o zadośćuczynienie i rentę, na skutek zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 21 lutego 2006 r. [...] o d r z u c i ł zażalenie. U z a s a d n i e n i e Sąd Apelacyjny w Łodzi postanowieniem z 21 lutego 2006 r. [...] oddalił wnio-sek strony pozwanej „H. SA w W. o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 18 października 2005 r., którym zasądzono od strony pozwanej na rzecz powoda Tadeusza W. kwotę 25.000 zł z ustawowymi odsetkami tytułem zadośćuczynienia oraz kwotę 980 zł z ustawowymi odsetkami tytułem skapi-talizowanej renty wyrównawczej. Strona pozwana zaskarżyła wyrok ten skargą kasa-cyjną, w której zgłosiła - na podstawie art. 388 § 1 i 2 k.p.c. - wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku do czasu ukończenia postępowania kasacyjnego lub uzależnienie wykonania tego wyroku od złożenia przez powoda stosownego zabezpieczenia oraz o ustalenie zabezpieczenia polegającego na wstrzymaniu wydania powodowi sum pieniężnych po ich ewentualnym wyegzekwowaniu od pozwanej. 2 Postanowienie Sądu Apelacyjnego z 21 lutego 2006 r., oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku Sądu drugiej instancji, zaskarżyła zażaleniem strona pozwana. Jako podstawę wniesienia zażalenia pozwana wskazała art. 3941 § 2 k.p.c. Zarzucając naruszenie art. 388 § 1 i 2 k.p.c., skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie jej wniosku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpo-znania Sądowi Apelacyjnemu w Łodzi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W związku z przedmiotem zaskarżonego postanowienia Sądu drugiej instancji oceny wymagała przede wszystkim dopuszczalność zażalenia. Zgodnie z art. 3941 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje jedynie: po pierwsze - na posta-nowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o stwier-dzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (§ 1), po drugie - w spra-wach, w których przysługuje skarga kasacyjna, także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981 k.p.c. (bo od tych przysługuje skarga kasacyjna), a także postano-wień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji (§ 2). Ze względu na przedmiot zaskarżonego postanowienia rozważenia wymagało, czy ma ono przymiot postanowienia kończącego postępowanie w sprawie w rozu-mieniu art. 3941 § 2 k.p.c. Kwestia ta powinna być rozstrzygnięta z uwzględnieniem dotychczasowego stanowiska orzecznictwa sądowego i poglądów doktryny. Przyj-mują one zgodnie i jednolicie, że kończącym postępowanie jest tylko takie orzecze-nie, którego uprawomocnienie się trwale zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez sąd danej lub wyższej instancji, jeżeli w chwili jego wydania sąd jest zwolniony z obowiązku dalszego rozpoznawania sprawy, albo postanowienie stwier-dzające wystąpienie okoliczności powodującej niedopuszczalność kontynuowania postępowania zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez sąd danej lub wyższej instancji, jeżeli w chwili jego wydania sąd jest zwolniony z obowiązku dalszego rozpoznawania sprawy. Inaczej mówiąc, za kończące postępowanie w sprawie nie może być uznane postanowienie dotyczące kwestii ubocznej, wpadko-wej, niezwiązanej bezpośrednio z istotą sprawy (por. uzasadnienie postanowienia 3 SN z 12 marca 2003 r., I PZ 162/02, OSNP 2004 nr 14, poz. 245). Postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c. nie jest posta-nowienie sądu drugiej instancji oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania prawo-mocnego orzeczenia, zaskarżonego skargą kasacyjną, do czasu ukończenia postę-powania kasacyjnego lub o uzależnienie wykonania tego orzeczenia od złożenia przez powoda stosownego zabezpieczenia (art. 388 § 1 k.p.c.). Podobny pogląd został już przedstawiony w orzecznictwie. Sąd Najwyższy we wcześniejszych orzeczeniach stwierdził, że na postanowienie sądu drugiej instancji wstrzymujące lub odmawiające wstrzymania wykonalności orzeczenia sądu drugiej instancji nie przysługuje zażalenie (por. postanowienie SN z 23 listopada 2000 r., III CZ 107/00, niepublikowane), ponieważ postanowienie sądu drugiej instancji wstrzy-mujące wykonalność lub odmawiające wstrzymania wykonalności wyroku nie jest postanowieniem kończącym postępowanie (por. orzeczenie SN z 30 stycznia 1935 r., C.II 2387/34, OSP 1935 nr 12, poz. 722). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że na postanowienie sądu dru-giej instancji oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzecze-nia, zaskarżonego skargą kasacyjną, do czasu ukończenia postępowania kasacyj-nego lub o uzależnienie wykonania tego orzeczenia od złożenia przez powoda sto-sownego zabezpieczenia (art. 388 § 1 k.p.c.) nie przysługuje zażalenie do Sądu Naj-wyższego. Rozstrzygnięcie to dotyczy kwestii niebędącej przedmiotem zasadniczego postępowania, a więc kwestii w tym sensie ubocznej. Wynika z tego, że zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji w tym przedmiocie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy odrzucił niedopuszczalne zażale-nie na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 370 i 373 k.p.c. ========================================