III KZ 42/20

Sygn. akt III KZ 42/20 POSTANOWIENIE Dnia 16 września 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jacek Błaszczyk SSN Marek Motuk w sprawie z wniosku skazanej B. P. o wznowienie postępowania po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 września 2019 r. zażalenia skazanej na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2020 r., sygn. akt III KO 24/20, o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności, p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt III KO 33/19, oddalił wniosek obrońcy skazanej o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 26 listopada 2018 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym częściowo wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 11 września 2017 r., sygn. akt IV K (…). Z kolei, po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanej, wniesionej od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…), Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt III KK 253/19, oddalił tę kasację jako oczywiście bezzasadną. W dniu 26 marca 2020 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek skazanej B.P. o wyznaczenie obrońcy z urzędu „do wznowienia sprawy IV K (…) Sądu 2 Okręgowego w L. z uwagi na materiał dowodowy oczyszczający oskarżonych i wyraźnie na ich matactwa i składnie fałszywych zeznań przez oskarżycieli R. V. i A. ”. Skazana odniosła się do wcześniejszego postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, wskazując, że wyznaczony obrońca sporządzając wniosek „mimo posiadanej wiedzy o znaczących dowodach w sprawie nie ujął ich we wniosku”, czym działał na jej szkodę. Przewodniczący III Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego zarządzeniem z dnia 30 marca 2020 r. zwrócił się do skazanej podanie, w terminie 7 dni, informacji jakie to okoliczności, wskazane w art. 540 k.p.k., art. 540 a i b k.p.k. mają stanowić podstawę wniosku o wznowienie postępowania, pod rygorem nierozpoznania wniosku o ustanowienie obrońcy z urzędu i skierowania wniosku na posiedzenie w trybie art. 545 § 3 k.p.k. w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie, skazana w piśmie z dnia 14 kwietnia 2020 r. wniosła o wznowienie postępowania wskazując na szereg okoliczności i dowodów, które w jej ocenie winny skutkować wznowieniem postępowania. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 25 czerwca 2020 r., sygn. akt II KO 24/20, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone w całości przez skazaną B. P.. W zażaleniu skarżąca wskazuje na fakt nieprzyznania jej adwokata celem sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania, przytacza też, po raz kolejny, dowody i okoliczności, które, jej zdaniem, winny skutkować wznowieniem postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny ma miejsce w sytuacji, gdy w sposób oczywisty, rzucający się w oczy, wniosek taki oparty zostanie na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego lub też żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie będzie się mieściła w katalogu przesłanek zawartych 3 w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k. oraz gdy nie będzie wchodzić w grę działanie sądu z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.). Wydając zaskarżone postanowienie z dnia 25 czerwca 2020 r., Sąd Najwyższy rozważył wszystkie okoliczności podnoszone przez skazaną w jej pismach, jak również poddał analizie treść wcześniejszych rozstrzygnięć w sprawie przez Sąd Najwyższy (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2019 r, sygn. akt III KO 33/19 oraz z dnia 28 stycznia 2020, sygn. akt III KK 253/19 ). Trafnie , w realiach przedmiotowej sprawy, Sąd Najwyższy stwierdził, iż argumentacja skazanej w istotnej części odwołuje się do okoliczności, które były już przedmiotem rozpoznania w postępowaniu o wznowienie, zakończonego wydaniem postanowienia z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt III KO 33/19, zaś w pozostałej części wskazuje na fakty lub dowody, które nie mogą być uznane za „nowe fakty lub dowody” w rozumieniu przepisu art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k. Słusznie Sąd Najwyższy wskazał, że skazana podnosi we wniosku zarzuty dotyczące oddalenia wniosków dowodowych, które były przedmiotem rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt III KK 253/19., o oddaleniu kasacji obrońcy skazanej jako oczywiście bezzasadnej ). Podzielić należy stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, iż skazana B.P. w rzeczywistości nie wymieniła żadnych nowych faktów lub dowodów, które wskazywałyby, chociażby prima facie, na ziszczenie się przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 540 § 1 pkt 2 a k.p.k. Zamiast tego skazana po raz kolejny usiłuje podważyć ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, zweryfikowaną przecież przez rozpoznanie zarówno zarzutów apelacyjnych, jak i kasacyjnych. Wyżej przedstawione powody upoważniały Sąd Najwyższy, orzekający w dniu 25 czerwca 2020 r., do odmowy przyjęcia wniosku skazanej jako oczywiście bezzasadnego, bez podejmowania dodatkowych czynności w postaci wcześniejszego rozpoznania wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu. Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu 4