V CZ 74/06

Sygn. akt V CZ 74/06 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Grzegorz Misiurek SSN Zbigniew Strus w sprawie z powództwa L.N. przeciwko „B.” S.A. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 października 2006 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 6 czerwca 2006 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powoda od wyroku tego Sądu z dnia 9 lutego 2006 r. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie postępowanie przed sądem drugiej instancji zostało prawomocnie zakończone wskazanym wyrokiem, tj. w dniu 9 lutego 2006 r., natomiast skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 20 maja 2006 r., a więc już w czasie obowiązywania ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398, dalej „u.k.s.c.”). Wprowadzony do systemu prawnego tą ustawą art. 1302 § 3 k.p.c. daje podstawę do odrzucenia skargi kasacyjnej, gdy jest wniesiona między innymi przez adwokata, bez wzywania o uiszczenie opłaty stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości zaskarżenia Przy wniesieniu skargi została wprawdzie uiszczona opłata w kwocie 40 zł, ale obliczona od wskazanej przez powoda wartości zaskarżenia powinna zostać wpłacona kwota 7006 zł. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 1302 § 3 k.p.c. W zażaleniu powód wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o nadanie sprawie dalszego biegu Sąd Najwyżswzy zważył, co następuje: Regulacja zawarta w art. 149 u.k.s.c. jest wyjątkiem od zasady bezpośredniego działania ustawy nowej. Za tezą, że chwila wydania orzeczenia powinna być postrzegana jako zakończenie postępowania w instancji przemawia to, że jest to jedyny termin, który pozwala w sposób nie budzący wątpliwości rozgraniczyć czasowe zakresy stosowania starej i nowej ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Środek odwoławczy może bowiem być wniesiony przez strony w różnych terminach, gdyż otwarcie tego terminu dla każdej ze stron następuje w sposób indywidualny. Poza tym tylko łączenie zakończenia postępowania w instancji z chwilą wydania orzeczenia może stanowić zadawalające rozwiązanie dla sytuacji, w której wydane zostało orzeczenie 3 kasatoryjne, a więc nie podlegające zaskarżeniu. Z tych względów należy przyjąć, że zakończenie postępowania w danej instancji w rozumieniu art. 149 ust. 1 u.k.s.c. następuje z chwilą wydania orzeczenia merytorycznego bądź formalnego kończącego postępowanie w sprawie w instancji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r., III CZ 36/06 niepublikowane). Wprawdzie skarga kasacyjna przysługuje od orzeczeń prawomocnych, a więc nie przenosi sprawy do trzeciej instancji ale nie może mieć to wpływu na wykładnię omawianego przepisu, skoro postępowanie w sprawie w drugiej instancji w świetle powyższych uwag zakończyło się przed Sądem Apelacyjnym w dniu 9 lutego 2006 r., a więc w czasie obowiązywania ustawy starej. Wbrew stanowisku skarżącego, art. 1302 § 3 k.p.c. - jak wynika z jego brzmienia - ma zastosowanie wprost do skargi kasacyjnej, choć umiejscowiony jest wśród przepisów dotyczących postępowania przed sądem pierwszej instancji. Zgodnie z utrwaloną wykładnią, jeszcze na gruncie poprzedniego stanu prawnego, nie wzywa się do opłacenia wniesionego pisma zarówno wtedy, gdy w ogóle nie zostało opłacone, jak i wówczas, gdy nie została uiszczona od niego opłata w pełnej wysokości. Z tych względów zażalenie jako nieuzasadnione uległo oddaleniu (art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c.).