I CSK 5788/22

I CSK 5788/22 POSTANOWIENIE 29 listopada 2023 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 29 listopada 2023 r. w Warszawie w sprawie z wniosku D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w O. z udziałem J.G. o pozbawienie prawa prowadzenia działalności oraz pełnienia funkcji określonych w art. 373 ust. 1 p.u., na skutek skargi kasacyjnej J.G. od postanowienia Sądu Okręgowego w Olsztynie z 27 kwietnia 2022 r., V Ga 31/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od J.G. na rzecz D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w O. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia zobowiązanemu do zapłaty, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE (J.T.) I CSK 5788/22 2 Uczestnik J.G. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Olsztynie, oddalającego apelację skarżącego w sprawie o pozbawienie prawa prowadzenia działalności gospodarczej oraz pełnienia funkcji określonych w art. 373 ust. 1 p.u. prowadzonej z wniosku D. sp. z o.o. w O. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, a także oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. Tylko w odniesieniu do ostatniej z wymienionych przyczyn kasacyjnych skarżący przedstawił uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, sprowadzające się do stwierdzenia, że „w postępowaniu nie została określona przesłanka winy uczestnika, a jest to element konieczny do orzeczenia zakazu prowadzenia działalności gospodarczej”. Brak uzasadnienia tezy o istnieniu w sprawie (niesprecyzowanego) istotnego zagadnienia prawnego oraz o potrzebie wykładni (niewskazanych przez skarżącego) przepisów prawnych sprawia, że odniesienie się do wystąpienia tych przyczyn kasacyjnych nie jest możliwe. Co się tyczy natomiast stanowiska o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, to należy przypomnieć, że oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa. Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (postanowienie SN z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd drugiej instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu I CSK 5788/22 3 skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (postanowienie SN z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18). Przytoczone wyżej in extenso stanowisko uczestnika, wyczerpujące przedstawione przez niego motywy wniosku, nie przekonuje, by skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona w opisanym wyżej rozumieniu. Wobec braku szerszego wyjaśnienia można jedynie domniemywać, że kwestionowana jest w ten sposób dokonana przez Sąd Okręgowy ocena, iż uczestnik ponosi winę w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Wyrażenie przez skarżącego niezadowolenia z tego stanowiska Sądu nie świadczy jednak o oczywistej zasadności skargi, zwłaszcza w zestawieniu w zawartym w uzasadnieniu orzeczenia stwierdzeniem, że skarżący „przyjął taki model działalności, w którym co do zasady nie regulował należności wobec wierzycieli”. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach orzeczono mając na względzie sporne interesy uczestników, ich wysokość ustalając na podstawie § 8 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. [ał]