IV KO 100/14

Sygn. akt IV KO 100/14 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Barbara Skoczkowska SSN Józef Szewczyk w przedmiocie wniosku skazanego K. K. o wznowienie postępowania wykonawczego zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 28 października 2014 r., sygn. II AKzw (…), utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt VIII Kow (…) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze p o s t a n o w i ł: wniosek o wznowienie postępowania pozostawić bez rozpoznania. UZASADNIENIE Postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dnia 8 września 2014 r., sygn. VIII Kow (…) odmówiono udzielenia skazanemu K. K. przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu zażaleń wniesionych przez skazanego i jego obrońcę od powyższego postanowienia, Sąd Apelacyjny w (…) postanowieniem z dnia 28 października 2014 r., sygn. II AKzw (…), utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Skazany złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powołanym wyżej prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w (..), który ten Sąd przekazał do rozpoznania Sądowi Najwyższemu. 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek o wznowienie postępowania, w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności nie podlega rozpoznaniu w trybie przewidzianym w art. 540 k.p.k., art. 504 a i b k.p.k., ani art. 542 § 3 k.p.k. Treść wymienionych przepisów wskazuje przecież wyraźnie na to, że odpowiadają one ściśle jedynie postępowaniu rozstrzygającemu w kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego. Stanowisko to jest już ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 29 stycznia 2008 r., IV KO 118/07, Lex nr 346765, z dnia 17 września 2008 r., IV KO 108/08, OSNKW 2008, z. 12, poz. 99, z dnia 12 czerwca 2003 r., IV KZ 16/03, OSNwSK 2003, poz. 1290, z dnia 29 października 1997 r., II KZ 130/97, OSNKW 1998, z. 1 – 2, poz. 10). Wprawdzie, co oczywiste, odmowa przerwy ma negatywne konsekwencje dla sfery wolności osobistej, nie zmienia to jednak faktu, iż rozstrzygnięcie to nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie karne w zakresie odnoszącym się do odpowiedzialności karnej skazanego. Z tych też względów, nie wchodząc w ocenę merytorycznej zasadności podniesionych we wniosku kwestii, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.