II UZ 7/01

Postanowienie z dnia 8 lutego 2001 r. II UZ 7/01 Sąd drugiej instancji nie jest uprawniony do merytorycznej oceny zasad-ności podniesionych w kasacji zarzutów. Przewodniczący SSN Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Józef Iwulski, Jerzy Kuźniar (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2001 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Kazimierza C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Spo-łecznych-Oddziałowi w R. o rentę z tytułu niezdolności do pracy, na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 paź-dziernika 2000 r. [...] p o s t a n o w i ł: u c h y l i ć zaskarżone postanowienie. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 22 marca 2000 r. [...] Sąd Apelacyjny w Katowicach oddalił apelację wnioskodawcy Kazimierza C. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach, Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku z dnia 30 sierpnia 1999 r. [...] w sprawie z jego wniosku przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w R. o rentę z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej chorobą zawodową. Powyższy wyrok zaskarżył kasacją wnioskodawca i zarzucając naruszenie przepisów postępowania- art. 285, 286 i 290 KPC „ poprzez nieprzeprowadzenie we-ryfikacji pisemnych opinii w drodze ustnego wyjaśnienia różnic w obu tych opiniach (...)”, wniósł „o uchylenie obu wyroków w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach”. W uzasadnieniu skarżący podał, 2 że brak weryfikacji opinii stanowi oczywiste naruszenie prawa, dlatego nie należy stosować ograniczenia przewidzianego w art. 393 § 1 KPC. Postanowieniem z dnia 11 października 2000 r. Sąd Apelacyjny odrzucił ka-sację, wskazując, że skoro podniesiono w niej zarzut błędnej oceny materiału dowo-dowego, gdy tymczasem Sąd Apelacyjny nie dokonywał oceny wiarygodności i mocy dowodów na podstawie art. 233 § 1 KPC, zarzut naruszenia tego przepisu „ nie może stanowić w niniejszej sprawie uzasadnionej podstawy kasacyjnej (...), kasacja jest zatem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.” Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd powołał art. 393 5 KPC. Rozpoznając zażalenie wnioskodawcy na to postanowienie Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest uzasadnione. Pomijając, że podstawą kasacji w rozpoznawanej sprawie nie było naruszenie art. 233 § 1 KPC, ale innych przepisów postępowania, stanowisko Sądu Apelacyjnego jest błędne. W myśl art. 3933 KPC kasacja powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego oraz zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę wyroku w całości lub w części. W ustalonym orzecznictwie Sądu Najwyższe-go stwierdzono, że brak przytoczenia w kasacji naruszonych, w jej ocenie, przepisów prawa materialnego i (lub) procesowego oraz wskazania w przypadku oparcia kasacji na podstawie wymienionej w art. 3931 pkt 2 KPC, że uchybienie tym przepisom mo-gło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyni kasację niedopuszczalną „z innych przyczyn”. W niniejszej sprawie kasacja oparta została na zarzucie naruszenia wska-zanych przepisów postępowania, zawiera również uzasadnienie, brak więc podstaw do oceniania jej jako niedopuszczalnej. Sąd Apelacyjny nie jest uprawniony do me-rytorycznej oceny zasadności podniesionych w kasacji zarzutów, a stwierdzenie za-warte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że brak uzasadnionej podstawy kasacji czyni ją niedopuszczalną, jest nietrafne. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 386 § 1 w związku z art. 39319 KPC. ========================================