IV KK 754/18

Sygn. akt IV KK 754/18 POSTANOWIENIE Dnia 6 lutego 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 lutego 2019 r. sprawy M. K. skazanego z art. 148 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 lipca 2018 r., sygn. akt II AKa […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od skazanego M. K. na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. K. kwoty 300 zł (trzysta), tytułem zwrotu poniesionych kosztów czynności pełnomocnika w postępowaniu kasacyjnym, 3. zasądzić od Skarbu Państwa kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt), w tym 23 % podatku VAT, na rzecz adw. K. S., kancelaria adwokacka w T. – kuratora małoletniej pokrzywdzonej J. K., tytułem wynagrodzenia za czynności podjęte z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, 4. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z dnia 30 stycznia 2018 r. w sprawie o sygn. II K […] M. K. został uznany za winnego tego, że: I. w nocy 1 stycznia 2017 r. w K., działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia X. K. zadał pokrzywdzonej nożem co najmniej trzykrotnie ciosy w szyję i klatkę piersiową, co doprowadziło do zgonu pokrzywdzonej na miejscu zdarzenia, tj. przestępstwa z art. 148 § 1 k.k. II. w okresie od bliżej nieustalonego dnia i miesiąca 2011 r. do 23 grudnia 2016 r. w K., znęcał się psychicznie nad osobami najbliższymi, tj. żoną X. K. oraz córką A. K. , tj. przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. Za pierwszy z przypisanych czynów Sąd I instancji skazał oskarżonego na karę 25 lat pozbawienia wolności, a za czyn opisany w pkt II - na karę 2 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 § l k.k. i art. 88 k.k. wymierzono M. K. karę łączną 25 lat pozbawienia wolności. Obrońca skazanego zaskarżył powyższy wyrok w zakresie dotyczącym skazania za przestępstwo z art. 148 § 1 k.k. w części dotyczącej orzeczenia o karze oraz w zakresie dotyczącym skazania za przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. - w całości. Po rozpoznaniu tego środka odwoławczego oraz przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie o sygn. akt II AKa […], utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Obecnie, obrońca skazanego na podstawie art. 519 kpk i art. 520 § 1 k.p.k. wniósł kasację od powyższego wyroku w części dotyczącej skazania M. K. za przestępstwo z art. 148 § 1 k.k. W kasacji, obrońca skazanego - na podstawie art. 523 k.p.k. - wyrokowi sądu odwoławczego zarzucił rażącą obrazę prawa procesowego, tj. art. 170 § l pkt 1 k.p.k. w związku z art. 393 § 3 k.p.k. i w zw. z art. 458 k.p.k. przez oddalenie wniosku dowodowego i nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu prywatnego w postaci uzupełnionego opracowania S. T., co do ewentualnych zaburzeń psychicznych oskarżonego w chwili czynu, co skutkowało zaniechaniem oceny dowodu z treści tego dokumentu, co mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, bowiem jego należyta ocena mogła prowadzić do wniosku, że opinia biegłych 3 lekarzy psychiatrów, sporządzona na potrzeby postępowania karnego, jest opinią niepełną w rozumieniu przepisu art. 201 k.p.k. W konsekwencji tak podniesionego zarzutu autor kasacji wniósł o to, aby Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w […]. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Przedmiotowa kasacja obrońcy skazanego jest oczywiście bezzasadna, a zamieszczony w niej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi odwoławczemu nie zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć trzeba, że zgodnie z dyspozycją art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może zostać skutecznie wniesiona tylko w wypadku wykazania zaistnienia uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., bądź innego rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. W realiach tej sprawy nie doszło do spełnienia żadnego z tych warunków. Autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia dopatrywał się naruszenia przez sąd odwoławczy przepisów regulujących postępowanie dowodowe w oddaleniu wniosku o dopuszczenie prywatnej opinii uzupełniającej dra S. T. „co do stanu poczytalności oskarżonego w chwili czynu”. Trafnie jednak prokurator udzielający odpowiedzi na kasację zauważył, że tak sformułowany wniosek nie mógł zostać uwzględniony, skoro ustawa procesowa wymaga, aby dowód w przedmiocie objętym wnioskiem, a więc opinii dotyczącej stanu zdrowia psychicznego oskarżonego, sporządzali dwaj biegli lekarze psychiatrii. Przedstawione przez obrońcę opracowanie dra S. T. w sposób oczywisty tego obowiązku nie spełnia. Ponadto, w świetle jednoznacznego określenia przedmiotu wniosku dowodowego, jego tezy i zakresu, nie przekonuje obecnie zamieszczony w kasacji wywód na temat dążenia jedynie do ujawnienia samego dokumentu prywatnego. Podmiot fachowy nie może skutecznie wnosić o przeprowadzenie dowodu w postaci wyraźnie sprzecznej z warunkami określonymi w przepisie szczególnym. Trudno też zgodzić się z tezą, że taki ułomny środek dowodowy miałby „poprzez ramy swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.)”, zmierzać do 4 zakwestionowania dotychczasowej opinii biegłych lekarzy psychiatrów sporządzonej na piśmie, a następnie rozwiniętej na rozprawie. Nie da się przecież zaprzeczyć, że jego treść i wnioski – siłą rzeczy – nie mogą się odwołać ani do analizy pełnych akt sprawy, ani do wyników osobistego badania przeprowadzonego przez biegłego, ani wreszcie do spostrzeżeń poczynionych w toku obserwacji oskarżonego w zamkniętym zakładzie leczniczym. Tymczasem, to właśnie biegli lekarze psychiatrzy i psycholog powołani w tej sprawie przez organ procesowy dysponowali tak wieloaspektowym materiałem wyjściowym do sporządzenia opinii. Okoliczności związane z hipotetyczną możliwością wystąpienia u oskarżonego stanu upojenia patologicznego były przedmiotem uwagi zarówno biegłych lekarzy, jak i sądu meriti i po ich rozważeniu – nie uznano aby mogły stanowić przesłanki wpływające na taką ocenę jego zachowania. W tych warunkach Sąd Najwyższy nie podzielił zapatrywania wyrażonego przez autora nadzwyczajnego środka zaskarżenia, co do tego, że brak uwzględnienia wniosku dowodowego w kształcie zaproponowanym przez obrońcę w postępowaniu odwoławczym, stanowił rażące naruszenie prawa. Nie został zatem spełniony zasadniczy warunek skuteczności kasacji. Mając to wszystko na uwadze postanowiono, jak na wstępie.