V KK 539/23

V KK 539/23 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 30 stycznia 2024 r., sprawy K. K. skazanego z art. 233 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt V Ka 839/23 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt II K 1566/20 oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt V Ka 839/23, po rozpoznaniu apelacji złożonych przez K.K. i jego obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego Gdańsk - Północ w Gdańsku z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt II K 1566/20, skazującego K. K. za przestępstwa z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., którym orzeczono karę łączną 2 lat pozbawienia wolności i karę łączną karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych, oraz obowiązek naprawienia szkody na rzecz D. K. i S. P. , zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniżył karę łączną wymierzoną w pkt. V do roku pozbawienia wolności, a w pozostałej części utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. V KK 539/23 2 Kasację od wyroku Sądu Okręgowego Gdańsku złożył obrońca K. K. . Zarzucił rażące naruszenia przepisów prawa, które miały istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.: 1. naruszenie prawa procesowego - art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 2 i 3 k.p.k., poprzez nierozważenie. bądź niedostateczne rozważenie przez sąd II instancji wszystkich zarzutów stawianych zaskarżonemu orzeczeniu sądu I instancji oraz wniosków zawartych w apelacji obrońcy oraz apelacji własnej skazanego; 2. naruszenie prawa procesowego - art. 433 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 k.p.k., poprzez nie dokonanie zmiany, ani uchylenia zaskarżonego orzeczenia sądu I instancji zgodnie z kierunkiem i zakresem środka zaskarżenia; 3. naruszenie prawa procesowego - art. 170 k.p.k. w zw. 433 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 k.p.k., poprzez niewyeliminowanie błędów postępowania przed sądem I instancji, polegających na oddaleniu wniosków dowodowych oskarżonego i jego obrońcy, zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy; 4. naruszenie prawa procesowego art. 170 k.p.k. oraz 167 k.p.k. w zw. z art 433 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 k.p.k., poprzez niewyeliminowanie błędów postępowania przed sądem I instancji w zakresie nieprzeprowadzenia wymaganych dowodów z urzędu, jak i art. 170 k.p.k. oraz 167 k.p.k., jak i art. 4 k.p.k.. w związku z nieprzeprowadzeniem dowodów z urzędu w postępowaniu przed sądem II instancji; 5. naruszenie prawa procesowego art. 193 § 1 k.p.k., art. 193 § 3 k.p.k. oraz art. 201 k.p.k. w zw. z art. 170 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k., jak i art. 433 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 k.p.k. - w zakresie, w jakim sąd II instancji nie wyeliminował uchybienia w postępowaniu przed sądem I instancji, polegającego na niepowołaniu biegłych odpowiedniej specjalności, którzy zweryfikowaliby zastosowanie blokady przez operatorów telekomunikacyjnych, dokonali wyceny wartości tych urządzeń (wysokości V KK 539/23 3 szkody) oraz nieprzeprowadzeniu opinii uzupełniającej przez biegłego R. R. w zakresie badania podpisu ,,K. K. 1” na potwierdzeniu odbioru przesyłki, co wymagało wiadomości specjalnych; 6. naruszenie prawa procesowego - art. 368 § 2 k.p.k., art. 452 § 1 pkt 2 k.p.k., art. 170 § 1 pkt 4 i 5 k.p.k. w zw. z art. 169 § 1 k.p.k., art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. - w zakresie, w jakim sąd II instancji nie uwzględnił wniosków dowodowych rozpoznawanych na rozprawie apelacyjnej w dniu 2 czerwca 2023 r.; 7. naruszenie prawa procesowego - art. 7 k.p.k., a także art. 7 w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art 433 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 k.p.k., jak i art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., w zakresie, w jakim sąd II instancji nie dokonał zmiany ustaleń sądu I instancji dotyczących zarówno strony podmiotowej i przedmiotowej zarzucanych czynów, przemawiających za winą i sprawstwem, podczas gdy ustalenia te dotknięte były błędem dowolności, pozostawały sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenie życiowego, były niepełne, a występujące w ich zakresie luki wypełniane były domniemaniami na niekorzyść K. K. ; 8. naruszenie prawa procesowego - art. 8 § 1 k.p.k. w zw. z art. z art 433 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 k.p.k. w zakresie, w jakim sąd I instancji powinien dokonać samodzielnej oceny praktyki operatorów komunikacyjnych blokowania urządzeń pod kątem jej zgodności z obowiązującym prawem, co nie zostało także dostrzeżone, ani rozważone w orzeczeniu sądu II instancji; 9. naruszenie prawa materialnego - art. 12 § 1 k.k. oraz art. 57b k.k. w zw. z art. z art 433 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 k.p.k., poprzez zastosowanie tych przepisów przez sąd I instancji oraz niewyeliminowanie tego uchybienia przez sąd II instancji przy kwalifikacji czynu oraz wymiarze kary za pierwszy przypisany czyn; 10. naruszenie prawa materialnego - 91 § 1 k.k. w zw. z art. z art 433 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 k.p.k. poprzez niezastosowanie konstrukcji ciągu przestępstw przy ocenie zachowań K. K. w ramach V KK 539/23 4 pierwszego zarzucanego mu czynu, jak i przestępstw oszustwa przy sprzedaży telefonów oraz niewyeliminowanie tego uchybienia przez sąd II instancji; 11. naruszenie prawa materialnego - art. 13 § 2 k.k. i art. 14 k.k. w zw. z art. z art 433 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 k.p.k., poprzez niezastosowanie przez sąd I instancji konstrukcji usiłowania nieudolnego oraz nierozważenie związanych z tym możliwości łagodzenia kary przy subsumpcji drugiego z przypisanego K. K. czynów, jak i niewyeliminowaniu tego uchybienia przez sąd II instancji; 12. naruszenie prawa procesowego - art. 46 k.p.k. w zw. z art. 2 § 1 pkt 3 k.p.k. - poprzez niezapewnienie udziału właściwie ustalonych pokrzywdzonych w postępowaniu karnym przed sądem II instancji (odpowiednio nie wyeliminowaniu tożsamego uchybienia przed sądem I instancji w ramach podniesionych przez stronę zarzutów); 13. naruszenie prawa materialnego - art. 46 k.k. w zw. z art. z art 433 § 1 i 2 k.p.k., art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 k.p.k. - poprzez niewyeliminowania uchybienia sądu I instancji, polegającego na orzeczeniu obowiązku naprawienia szkody na rzecz podmiotu niebędącego pokrzywdzonym (D. K. ) oraz orzeczenia obowiązku naprawienia szkody w wysokości przewyższającej faktycznie poniesioną szkodę przez S. P. oraz ewentualnie także D. K. ; 14. naruszenie prawa procesowego - art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 4 k.p.k., w zakresie w jakim podniesiony na etapie apelacji zarzut rażącej niewspółmierności kary doprowadził do złagodzenia kary łącznej, a nie skutkował uchyleniem i korektą w zakresie kar jednostkowych; 15. naruszenie prawa materialnego - art. 53 k.k. oraz art. 69 § 1 k.k., a także rażącą niewspółmierność orzeczonej kary - jaką pozostaje kara jednego roku pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia, orzeczona przez sąd II instancji jako kara łączna w miejsce kary łącznej orzeczonej przez sąd I instancji; V KK 539/23 5 16. naruszenie prawa procesowego - art. 303 k.p.k. w zw. z art. 325a § 2 k.p.k. - poprzez niewszczęcie postępowania przygotowawczego w sprawie możliwego popełnienia przestępstwa z art. 233 k.k. przez oskarżonego po pierwszym przesłuchaniu w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy organy ścigania powzięły uzasadnione podejrzenie, że oskarżony mógł dopuścić się takiego przestępstwa, zamiast tego ponowne przesłuchanie oskarżonego w charakterze świadka (które to uchybienie nie zostało dostrzeżone przez sąd II instancji przy ocenie prawidłowości przeprowadzenia drugiego przesłuchania w sprawie); 17. naruszenie prawa procesowego - art. 190 § 1 i 2 k.p.k. poprzez brak skutecznego pouczenia K. K. , słuchanego w charakterze świadka, o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań podczas pierwszego przesłuchania (które to uchybienie nie zostało prawidłowo rozważone przez sąd II instancji przy ocenie prawidłowości przeprowadzenia drugiego przesłuchania w sprawie); 18. naruszenie prawa materialnego - art. 233 § 1 k.k. oraz art. 286 § 1 k.p.k. poprzez przyjęcie, że zachowania K. K. wyczerpały znamiona przestępstw stypizowane w tych przepisach (niewyeliminowanie uchybień sądu I instancji w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych oraz na etapie subsumpcji). Podnosząc powyższe zarzuty obrońca skazanego K. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zmienionego nim wyroku Sądu Rejonowego Gdańsk - Północ w Gdańsku z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt II K 1566/20, i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Marzena Wrzask – Zastępca Prokuratora Rejonowego Gdańsk - Oliwa w Gdańsku w pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy skazanego K. K. , wniosła o oddalenie tej kasacji jako oczywiście bezzasadnej (por. pismo z dnia 24 października 2023 r., […]) Sąd Najwyższy zważył, co następuje. V KK 539/23 6 Kasacja obrońcy skazanego K. K. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Trafnie zauważył Zastępca Prokuratora Rejonowego Gdańsk - Oliwa w Gdańsku w pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy skazanego K. K. , iż cyt. ,,Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez sąd II instancji art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 2 i 3 k.p.k. poprzez nierozważenie, bądź niedostateczne rozważenie przez sąd II instancji, wszystkich zarzutów stawianych zaskarżonemu orzeczeniu sądu I instancji oraz wniosków zawartych w apelacjach. Zarzuty: 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, które można zbiorczo określić, jako deklaratywnie wskazujące na naruszenia przepisów postępowania, w istocie godzą w podstawę faktyczną wyroku sądu I instancji, akcentując nieprzeprowadzenie - zarówno z urzędu i na wniosek, szeregu dowodów, jak i skutki takiego postąpienia sądu. Kolejna grupa zarzutów (zarzuty: 9, 10 i 11) dotyczy naruszenia prawa materialnego i procesowego, a to: art. 12 § 1 k.k. oraz art. 57b k.k. w zw. z art. 433 § 1 i 2 k.p.k., art. 437 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 k.p.k., poprzez zastosowanie tych przepisów przez sąd I instancji oraz niewyeliminowanie tego uchybienia przez sąd II instancji, przy kwalifikacji czynu oraz wymiarze kary za pierwszy przypisany czyn; art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 433 § 1 i 2 k.p.k., art. 437 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 k.p.k. poprzez niezastosowanie konstrukcji ciągu przestępstw przy ocenie zachowań w ramach pierwszego czynu zarzucanego K. K. , jak i przestępstw oszustwa przy sprzedaży telefonów oraz niewyeliminowanie tego uchybienia przez sąd II instancji; art. 13 § 2 k.k. i art. 14 k.k. w zw. z art. 433 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 437 § i 2 k.p.k. oraz art. 438 k.p.k., poprzez niezastosowanie przez sąd I instancji konstrukcji usiłowania nieudolnego oraz nierozważenie związanych z tym możliwości łagodzenia kary przy subsumpcji drugiego z przypisanych czynów, jak i niewyeliminowaniu tego uchybienia przez sąd I instancji. Dalsza część uchybień (zarzuty:12 i 13) koncertuje się na kwestii orzeczenia obowiązku naprawienia szkody. Wedle skarżącego niewłaściwym było niewyeliminowanie przez sąd II instancji błędu sądu I instancji polegającego na orzeczeniu obowiązku naprawienia szkody na rzecz D. K. i orzeczeniu tegoż w wysokości przeważającej faktycznie poniesioną szkodę przez S. P. oraz ewentualnie D. K. . Ponadto uchybienie sądu II instancji miało polegać na niezapewnieniu udziału w postępowaniu właściwie ustalonych pokrzywdzonych. Obrońca postawił również zarzuty ogniskujące się wokół niewspółmierności orzeczonej wobec K. K. kary (zarzuty: 14 i 15), a nadto — ponownie mieszając zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego (oraz de facto - bez wysłowienia — błąd w ustaleniach faktycznych) zarzuty godzące w niezasadne przyjęcie, iż K. K. swym czynem wyczerpał znamiona typów czynów zabronionych z art. 233 k.k. i art. 286 § 1 k.k. (zarzuty: 17 i 18).” Wskazane w kasacji zarzuty, mimo próby nadania im przez obrońcę skazanego postaci wymaganej dla prawidłowego sporządzenia nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja, w realiach niniejszej sprawy nie pozwalają na przyjęcie, że mamy w rzeczywistości do czynienia z V KK 539/23 7 rażącym naruszeniem prawa i to popełnionym przez Sąd Okręgowy w Gdańsku, który rozpoznawał dwie apelacje złożone od wyroku Sądu Rejonowego Gdańsk - Północ w Gdańsku z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt II K 1566/20. Kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia wnoszonym przeciwko orzeczeniu sądu odwoławczego, a nie orzeczeniu pierwszoinstancyjnemu, co wyraźnie wynika z treści art. 519 k.p.k. Oznacza to, że w kasacji nie można podnosić zarzutów typowych dla postępowania apelacyjnego, w którym to postępowaniu kwestionuje się właśnie orzeczenie pierwszoinstancyjne. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy w toku postępowania odwoławczego dojdzie do tzw. „efektu przeniesienia”, czyli zaabsorbowania do orzeczenia sądu ad quem uchybień popełnionych przez sąd a quo. Należy również zauważyć, że kontrolą kasacyjną objęte są wyłącznie kwestie wyłącznie, zawężone do kategorii uchybień wymienionych w art. 523 § 1 k.p.k., popełnionych przez organ odwoławczy. Specyfika i wyjątkowość postępowania kasacyjnego nie pozwala zatem na prowadzenie dublującej, niejako „trzecioinstancyjnej” kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji (por. np. postanowienie Sadu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV KK 8/15, LEX nr 1666908). Charakter kasacji, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia wnoszonego od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, z powodu rażącego naruszenia przez ten sąd prawa, nie pozwala również na kwestionowanie w tym środku poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt V KK 457/15, LEX nr 1991147). Zarzuty kasacji obrońcy skazanego K. K. w większości stanowią powtórzenie zarzutów apelacyjnych i de facto dotyczą orzeczenia Sądu I instancji, a nie orzeczenia Sądu Okręgowego w Gdańsku, który był sądem odwoławczym w niniejszej sprawie. Z kolei te, które ewentualnie mogłyby dotyczyć postępowania prd Sądem Okręgowym w Gdańsku, sprowadzają się tak naprawdę do negowania oceny zgromadzonych dowodów, bądź kwestionowania opartych na nich ustaleń faktycznych, tylko dlatego, że są niekorzystne dla K. K. , co – jak wiadomo – nie może być podstawą skutecznego zarzutu rażącego naruszenia art. 7 k.p.k. w postępowaniu kasacyjnym (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV KK 418/16, LEX nr 2312035). Nie ulega wątpliwości, że skuteczność zarzutu kasacyjnego - naruszenia art. 7 k.p.k., zależy od wykazania, że sąd odwoławczy poczynił nowe lub odmienne, niż sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne, naruszając przy tym określoną w powołanej normie zasadę swobodnej oceny dowodów. W niniejszej sprawie zaś Sąd Okręgowy w Gdańsku nie poczynił żadnych nowych ustaleń faktycznych, co czyni zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. bezzasadnym. Trafnie wskazano w odpowiedzi na kasację, że w tej sprawie w sposób jednoznaczny ustalono modus operandi K. K. , a zarzuty nieprzeprowadzenia przez Sąd Okręgowy w Gdańsku dowodów, w szczególności na okoliczności dotyczące weryfikacji zastosowania blokad przez operatorów telekomunikacyjnych, czy też zbadania podpisu na potwierdzeniu odbioru przesyłki, nie mogą być uznane za zasadne, gdyż prawidłowo ustalono stan faktyczny. V KK 539/23 8 Część zarzutów kasacyjnych kwestionuje jakość dokonanej przez Sąd Okręgowy w Gdańsku kontroli odwoławczej wyroku Sądu I instancji oraz jej efekt. Sprowadzają się one do wykazania, że Sąd Okręgowy w Gdańsku nie rozważył w należyty sposób zarzutów i wniosków sformułowanych w apelacji obrońcy K. K. . W rzeczywistości jednak kasacja nie kwestionuje sposobu przeprowadzenia kontroli odwoławczej przez Sąd Okręgowy w Gdańsku, a więc skutecznie nie zarzuca naruszenia prawa procesowego, ani go nie uzasadnia, zmierza natomiast do ponowienia kontroli odwoławczej w postępowaniu kasacyjnym. Oczywistość takiego zabiegu zwalnia Sąd Najwyższy od potrzeby powielania przekonywującej argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku. Wydaje się, że sformułowane w kasacji zarzuty są w znacznej części wynikiem niezbyt wnikliwej lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy w Gdańsku, po przeprowadzeniu kontroli instancyjnej zaaprobował w pełni dokonaną przez Sąd I instancji ocenę dowodów, odwołując się do argumentacji Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera powody rozstrzygnięcia oraz argumentację, wyjaśniającą w sposób logiczny i rzeczowy, dlaczego nie podzielił zarzutów i wniosków zawartych w apelacji obrońcy skazanego, nie uchybiając wymogom określonym w art. 433 § 2 k.p.k., a zarazem realizując wymagania przewidziane w art. 457 § 3 k.p.k. Wszystkie kwestie wskazane w apelacji, a następnie powtarzane w kasacji były przedmiotem rozważań Sądu odwoławczego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, iż przepis art. 433 § 2 k.p.k. może zostać naruszony jedynie wówczas, gdy sąd odwoławczy w ogóle nie ustosunkuje się do określonego zarzutu wskazanego w środku odwoławczym (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II KK 127/12). W doktrynie podnosi się, że nie ma naruszenia wymogu z art. 433 § 2 k.p.k., jeżeli odniesienie takie, choć zbiorcze istnieje, tyle, że nie spełnia wymogów o których mowa w art. 457 § 3 k.p.k. (por. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Tom I. Artykuły 1 – 467, Warszawa 2014, s. 1431 – 1432). Oczywiście stopień szczegółowości uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, zależy od zawartości oraz jakości uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji, a także poziomu argumentacji z apelacji (por. W. Kozielewicz, Uzasadnienia rozstrzygnięć Sądu V KK 539/23 9 Najwyższego w sprawach karnych, w: I. Rzucidło – Grochowska, M. Grochowski (red.), Uzasadnienia decyzji stosowania prawa, Warszawa 2015, s. 290 – 303). Również w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka – dalej powoływany jako ETPCz, wskazuje się, że z uzasadnienia musi jasno wynikać, iż kwestie, mające decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zostały rozważone (por. np. wyrok ETPCz z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie Boldea przeciwko Rumunii, skarga nr 19997/02, § 30), zaś sąd odwoławczy nie jest zobowiązany do szczegółowego odnoszenia się do każdej kwestii (por. np. wyrok ETPCz z dnia 19 kwietnia 1994 r. w sprawie Van de Hurk przeciwko Holandii, skarga nr 16034/90, § 61). Nie są zasadne również zarzuty odnoszący się do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 233 § 1 k.k. oraz art. 286 § 1 k.p.k. Wskazać bowiem trzeba, że skarżący próbuje wykazać nietrafność zastosowania obu wyżej wymienionych norm, w istocie przez zakwestionowanie ustaleń faktycznych, rzutujących na znamiona typu czynu zabronionego, co jest zabiegiem w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalnym (por. też Zb. Doda, A. Gaberle, Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Komentarz, tom II. Kontrola odwoławcza w procesie karnym, Warszawa 1997, s. 109). Za niedopuszczalny natomiast należy uznać zarzut objęty pkt. 15 kasacji, a mianowicie zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej względem oskarżonego kary pozbawienia wolności (por. treść art. 523 § 1 k.p.k.). Kierując się przedstawionymi powodami Sąd Najwyższy rozstrzygnął, jak w postanowieniu. [J.J.] [ał] V KK 539/23 10