IV KO 40/16

Sygn. akt IV KO 40/16 POSTANOWIENIE Dnia 1 czerwca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie E. M. skazanej z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. po rozważeniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 1 czerwca 2016 r. kwestii przyjęcia wniosku skazanej o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt II AKa 210/09, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II K 3/09 na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 426 § 1 in fine k.p.k. od orzeczeń Sądu Najwyższego nie przysługuje środek odwoławczy, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Jakkolwiek art. 543 § 3 k.p.k. przewiduje możliwość złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienia postępowania z uwagi na oczywistą bezzasadność tego wniosku, regulacja ta ma charakter ogólny, nie jest więc przepisem szczególnym, wprowadzającym na zasadzie wyjątku możliwość złożenia 2 środka odwoławczego od orzeczenia wydanego przez Sąd Najwyższy. Jeżeli ustawodawca wprowadza taką możliwość, wyraźnie przewiduje, że dopuszczalne jest złożenie środka odwoławczego od orzeczenia Sądu Najwyższego (por. np. art. 538 § 2 zd. 2 k.p.k.) W tej sytuacji, z uwagi na treść art. 430 § 1 k.p.k. w związku z art. 429 § 1 in fine k.p.k. należało pozostawić bez rozpoznania zażalenie skazanej E.M. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2016 r.,sygn. akt IV KO 40/16 o odmowie przyjęcia wniosku tej skazanej o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt II AKa 210/09 uznając, że zażalenie to jest niedopuszczalne z mocy ustawy. .