III KK 641/24

III KK 641/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 marca 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Małgorzata Gierszon SSN Dariusz Kala w sprawie K. K. skazanego z art. 207 § 1 k.k., art. 190 § 1 k.k., art. 278 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 6 marca 2025 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt IV Ka 401/22, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 maja 2022 r., sygn. akt II K 1452/21, uchyla zaskarżony wyrok i sprawę K. K. przekazuje Sądowi Okręgowemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. [J.J.] Małgorzata Gierszon Wiesław Kozielewicz Dariusz Kala III KK 641/24 2 UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy w Gorzowie Wielkopolskim w akcie oskarżenia skierowanym do Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim oskarżył K. K. o to, że: I. w okresie od września 2019 r. do dnia 31 maja 2021 r. w G. przy ul. P. , znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoją konkubiną B. U. , poprzez wyzywanie słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, poniżanie, szarpanie, popychanie, przytrzymywanie, kontrolowanie, ograniczanie kontaktów, stosowanie gróźb karalnych, ciągłe niepokojenie i śledzenie, tj. o czyn z art. 207 § 1 k.k.; II. w dniu 19 czerwca 2021 r. w G. przy ul. P. , groził pozbawieniem życia B. U. , przy czym groźba ta wzbudziła u zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona, tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k.; III. w dniu 19 czerwca 2021 r. w G. przy ul. P. , zabrał w celu przywłaszczania rower górski koloru biało - czerwonego wartości 600 zł na szkodę B. U. , tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k.; IV. w dniu 30 czerwca 2021 r. w G. przy ul. P. , groził pozbawieniem życia B. U. , przy czym groźba ta wzbudziła u zagrożonej uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k.; V. w dniu 5 lipca 2021 r. około godz. 11:00 w G. przy ul. P. , dokonał uszkodzenia pojazdu marki F. o nr rej. […]. poprzez rozbicie szyby czołowej, szyb bocznych, uszkodzenie lusterek zewnętrznych, porysowanie karoserii oraz rozbicie przodu - czoła pojazdu, powodując straty w kwocie 14.000 zł na szkodę B. U. oraz uszkodzenie mienia - budynku mieszkalnego poprzez rozbicie szyb, wygięcie i podziurawienie rolet okiennych zewnętrznych oraz zarysowanie i wgniecenie drzwi wejściowych, powodując straty w kwocie 10.000 zł na szkodę H. K. , tj. o czyn z art. 288 § 1 k.k. (k. 422 - 424, tom III). Sąd Rejonowy w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 20 maja 2022 r., sygn. akt II K 1452/21, uznał K. K. uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów: z pkt I i za to na podstawie art. 207 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku III KK 641/24 3 pozbawienia wolności oraz z pkt II, za który na podstawie art. 190 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności; uniewinnił K. K. od popełnienia zarzuconych mu czynów opisanych w pkt III i IV; uznał też K. K. za winnego tego, że w dniu 5 lipca 2021 r. około godz. 11:00 w G. przy ul. P. , dokonał uszkodzenia pojazdu marki F. o nr rej. […]. poprzez rozbicie szyby czołowej, szyb bocznych, uszkodzenie lusterek zewnętrznych, porysowanie karoserii oraz rozbicie przodu - czoła pojazdu, powodując straty w kwocie 14.000 zł na szkodę B. U. , tj. czynu z art. 288 § 1 k.k. i na tej samej podstawie wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. umorzył postępowanie w zakresie czynu z art. 288 § 1 k.k., polegającego na tym, że w dniu 5 lipca 2021 r. około godz. 11:00 w G. przy ul. P. , dokonał uszkodzenia mienia - budynku mieszkalnego poprzez rozbicie szyb, wygięcie i podziurawienie rolet okiennych zewnętrznych oraz zarysowanie i wgniecenie drzwi wejściowych, powodując straty w kwocie 10.000 zł na szkodę H. K. ; na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone kary pozbawienia wolności połączył i orzekł wobec K. K. karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 41a § 1 i 4 k.k. orzekł zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną B. U. bezpośrednio. telefonicznie, korespondencyjnie i za pomocą Internetu przez okres 4 lat oraz zakaz zbliżania się do niej na odległość nie mniejszą niż 100 metrów przez okres 4 lat - w obu przypadkach z wyłączeniem sytuacji bezpośrednio związanych z realizacją obowiązków rodzicielskich wobec wspólnej córki oskarżonego i pokrzywdzonej, które wynikać będą każdorazowo z orzeczenia sądu rodzinnego; na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązał K. K. do zapłaty na rzecz B. U. kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył K. K. okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania: od dnia 13 maja 2021 r. godz. 9:00 do dnia 31 maja 2021 r. godz. 20:45, od dnia 5 lipca 2021 r. godz. 11:30 do dnia 11 października 2021 r. godz. 16:43, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; zobowiązał go do zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, obciążając go wydatkami w części skazującej i umarzającej, tj. w kwocie 506,46 zł i wymierzając opłatę w wysokości 300 zł, zaś w części uniewinniającej ustalił, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa, a także zasądził od K. K. na III KK 641/24 4 rzecz oskarżycielki posiłkowej B. U. kwotę 806,40 zł tytułem zwrotu kosztów działania pełnomocnika procesowego przed Sądem I instancji i zasądził od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kwotę 537,60 zł tytułem zwrotu kosztów działania obrońcy przed sądem I instancji, w części uniewinniającej (k. 779 - 781, k. 787 - 798, tom IV). Po rozpoznaniu apelacji złożonej od tego wyroku przez obrońcę K. K. , Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt IV Ka 401/22, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności zawarte w pkt VI części dyspozytywnej wyroku; złagodził karę za czyn przypisany z pkt I do 10 miesięcy pozbawienia wolności; obniżył kwotę zadośćuczynienia za doznaną krzywdę do 5.000 zł.; na podstawie art. 69 § 1 k.k., art. 70 § 2 k.k. i art. 73 § 2 k.k. wykonanie orzeczonej wobec K. K. pobawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 4 lat próby oddając go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego; na podstawie art. 63 § 3 k.k. na poczet środków karnych orzeczonych zaliczył okres ich rzeczywistego stosowania od dnia 14 maja 2021 r. do dnia 6 października 2021 r. oraz od dnia 11 października 2021 r. do dnia 12 sierpnia 2022 r.; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (k. 852, tom V). Od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt IV Ka 401/22, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 maja 2022 r. sygn. akt II K 1452/21, kasację złożył Prokurator Generalny. Zaskarżył ten wyrok w całości, na korzyść K. K. . Zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a mianowicie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 568a § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k., polegające na zaniechaniu przez Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim - po uprzednim uchyleniu rozstrzygnięcia o karze łącznej orzeczonej w zaskarżonym wyroku i wydaniu rozstrzygnięcia o charakterze reformatoryjnym w odniesieniu do wysokości jednostkowej kary pozbawienia wolności za przypisany K. K. występek z art. 207 § 1 k.k. - obligatoryjnego wymierzenia nowej kary łącznej za przypisane mu (pozostające w zbiegu realnym) trzy przestępstwa, obejmującej ukształtowaną na nowo karę 10 miesięcy pozbawienia wolności (której wykonanie zostało warunkowo zawieszone na okres próby wynoszący 4 lata) oraz kary jednostkowe orzeczone wobec niego za III KK 641/24 5 czyny z art. 190 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. (odpowiednio w wysokości: 3 miesięcy pozbawienia wolności i 8 miesięcy pozbawienia wolności, co do których wydano rozstrzygnięcie o utrzymaniu ich w mocy), podczas gdy przepis art. 85 § 1 k.k. w sytuacji popełnienia przez sprawcę dwóch lub więcej przestępstw i wymierzeniu za nie kar tego samego rodzaju lub innych podlegających łączeniu, zobowiązuje Sąd, w tym Sąd ad quem wydający orzeczenie o charakterze reformatoryjnym, do orzeczenia kary łącznej, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa. Podnosząc ten zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna w rozumieniu art. 535 § 5 k.p.k., gdyż wyrok Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 sierpnia 2022 r. o sygn. akt IV Ka 401/22, został wydany z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego wskazanych w zarzucie kasacji. Należy przypomnieć, iż Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego kasacją wyroku, podniósł, iż w jego ocenie kara łączna pozbawienia wolności, jak i kara pozbawienia wolności orzeczona za czyn przypisany z pkt I wyczerpujący znamiona występku z art. 207 § 1 k.k. raziły swoją surowością. Surowością raziło także orzeczenie kary pozbawienia wolności o charakterze izolacyjnym. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim zauważył, iż zachowanie K. K. , aczkolwiek uciążliwe i dolegliwe dla pokrzywdzonej, nie miało charakteru drastycznego i dominowała w nim przemoc psychiczna. Wskazał również, że K. K. postępując w sposób opisany w tym zarzucie - w sposób opaczny i w konsekwencji przestępczy - próbował ratować swój związek z pokrzywdzoną, a w konsekwencji relacje z ich wspólną córką. Postępujący rozpad związku, zapoczątkowany nieporozumieniami o podłożu finansowym, z którym nie potrafił on sobie poradzić, tworzył sytuację wywołującą jego złość i agresję, czego przejawem były opisane zachowania. Według Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim - adekwatną karą za ten czyn będzie kara pozbawienia wolności w rozmiarze 10 miesięcy, co pozwoli finalnie na orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Sąd Okręgowy w Gorzowie III KK 641/24 6 Wielkopolskim przyznał, iż przez przeoczenie nie orzekł nowej kary łącznej, zwłaszcza, że uchylił orzeczenie o karze łącznej zawarte w pkt VI części dyspozytywnej wyroku Sądu I instancji. Podał, iż jego wolą było orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i warunkowe zawieszenie wykonania tej kary na okres 4 lat próby. Wyrok jest decyzją procesową sądu, rozstrzygającą się o zasadniczym przedmiocie procesu, wydaną w wypadku, w którym ustawa procesowa wymaga wydania wyroku. Sąd rozpoznając sprawę i wydając wyrok wykonuje tym samym w konkretnym wypadku funkcje wymiaru sprawiedliwości. Zauważa się, iż wyrok, będący najważniejszą czynnością procesową, do której zmierzają wszystkie inne czynności stron i sądu orzekającego, jest też jakby ,,swoistą normą”, bowiem staje się przecież on źródłem praw i obowiązków uczestników procesu (por. np. J. Skupiński, Gwarancja prawidłowości orzekania na tle sporu o pojęcie wymiaru sprawiedliwości, Państwo i Prawo 1972, nr 8 – 9, s. 82 – 85, M. Cieślak, Polska procedura karna, Warszawa 1973, s. 51 – 52, K. Piasecki, Wyrok pierwszej instancji w procesie cywilnym, Warszawa 1981, s. 7 – 14, E. Skrętowicz, Wyrok sądu karnego pierwszej instancji, Lublin 1989, s. 61 - 82). Przepis art. 413 § 1 k.p.k. określa zasadniczą strukturę wyroku sądowego, zaś przepis art. 413 § 2 k.p.k. stanowi, iż wyrok skazujący powinien zawierać: 1) dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikację prawną, 2) rozstrzygnięcia co do kary i środków karnych, środków kompensacyjnych i przepadku, a w razie potrzeby - co do zaliczenia na ich poczet okresów wskazanych w art. 63 k.k.. W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie wskazuje się, że przepis art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. ustanawia wymóg, by wyrok skazujący zawierał m.in. rozstrzygnięcie co do kary. Bezspornym pozostaje, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie powinno być kompletne oraz w pełni odpowiadać regułom prawa materialnego (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt V KK 435/23, LEX nr 3666664). Tymczasem zaskarżony kasacją wyrok Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia12 sierpnia 2022 r., sygn. akt IV Ka III KK 641/24 7 401/22, nie zawiera rozstrzygnięcia co do kary łącznej za pozostające w realnym zbiegu trzy przestępstwa przypisane K. K. , co jak to przyznał w pisemnym uzasadnieniu Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim, było wynikiem przeoczenia tego Sądu. Podzielając zarzut z apelacji obrońcy K. K. , iż wymierzona mu K. K. wyrokiem Sądu I instancji za czyn z art. 207 § 1 k.k. kara 1 roku pozbawienia wolności, jak również kara łączna wymierzona za przypisane mu trzy występki z art. 207 § 1 k.k., art. 190 § 1 k.k. oraz z art. 288 § 1 k.k. w rozmiarze 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, jest niewspółmiernie surowa, Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim dokonał zmiany zaskarżonego wyroku w ten sposób, że uchylił orzeczenie o karze łącznej zawarte w pkt VI części dyspozytywnej wyroku, złagodził karę za czyn z art. 207 § 1 k.k. przypisany w pkt I części dyspozytywnej z 1 roku do 10 miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 69 § 1 k.k., art. 70 § 2 k.k. i art. 73 § 2 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 4 lat próby 4 lat, a jednocześnie w pkt II - utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części, a zatem w zakresie czynu zakwalifikowanego z art. 190 § 1 k.k. za który wymierzono K. K. karę 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz w zakresie czynu zakwalifikowanego z art. 288 § 1 k.k. za który wymierzono mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Oczywistym zatem jest, iż zredagowany w ten sposób wyrok reformatoryjny Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt IV Ka 401/22, nie zawiera rozstrzygnięcia co do kary łącznej za wszystkie trzy pozostające w realnym zbiegu przestępstwa przypisane K. K. . Zgodnie zaś z treścią art. 85 § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania wyroku przez Sad Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa. Wymiar kary łącznej jest obowiązkiem, a nie jedynie uprawnieniem sądu. Użyte sformułowanie „orzeka” jednoznacznie wskazuje na to, że w wypadku spełnienia przesłanek do orzeczenia kary łącznej sąd jest zobowiązany do jej orzeczenia. Przepisy o karze łącznej są więc tak ukształtowane, że w razie ziszczenia się ustawowych przesłanek połączenia dwóch lub więcej kar, obligują one sąd do połączenia kar węzłem kary łącznej. Do III KK 641/24 8 połączenia dwóch lub więcej kar węzłem kary łącznej może dojść albo w wyroku skazującym, w którym kary orzeczono, albo w wyroku łącznym, wydawanym po przeprowadzeniu postępowania uregulowanego w przepisach rozdziału 60 k.p.k. Tryb orzekania kary łącznej obejmuje również postępowanie odwoławcze, dalej bowiem jest to postępowanie karne w przedmiocie określenia odpowiedzialności oskarżonego za kilka przestępstw i w postępowaniu tym. dopóki nie zapadnie wyrok kończący postępowanie, kary - w zakresie, w jakim wyrok zaskarżono - mają status kar nieprawomocnych (por. D. Kala, Postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego zagadnienia materialnoprawne i procesowe, Toruń 2003). Przepis art. 568a k.p.k. stanowi, iż: § 1. Sąd orzeka karę łączną: 1) w wyroku skazującym - w odniesieniu do kar wymierzonych za przypisane oskarżonemu tym wyrokiem przestępstwa; 2) w wyroku łącznym - w pozostałych przypadkach. § 2 Do kary łącznej orzeczonej w wyroku skazującym stosuje się odpowiednio art. 575 § 1 i 2, art., 576 i art. 577. Jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia nowej kary łącznej wyłącznie w odniesieniu do kar wymierzonych w tym samym wyroku skazującym, właściwy do wydania wyroku łącznego jest sąd, który wydał wyrok łączny. W wyniku nowelizacji Kodeksu karnego dokonanej ustawą z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzaniu układu w związku z wystąpieniem COVID – 19, Dz. U. z 2020 r., poz. 1086 - por art. 39), z dniem 24 czerwca 2020 r. dokonano zmiany § 2 zdanie pierwsze art. 568a k.p.k., w którym zawarto punktowe odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 575 § 1 i 2 k.p.k., art. 576 k.p.k. i art. 577 k.p.k. do kary łącznej orzeczonej w wyroku skazującym, czyli w wyroku określonym w art. 568a § 1 pkt 1 k.p.k. Odpowiednie stosowanie art. 575 § 2 k.p.k. oznacza, że jeżeli wyrok skazujący co do jednego z przestępstw, za które wymierzono karę wchodzącą w skład kary łącznej, został uchylony lub zmieniony, kara łączna traci moc, a sąd w miarę potrzeby III KK 641/24 9 orzeka nową karę łączną w wyroku skazującym albo w wyroku łącznym w odniesieniu do kar wymierzonych za pozostałe przypisane oskarżonemu przestępstwa. Dotyczy to następujących sytuacji: - gdy sąd odwoławczy w sprawie złożonej przedmiotowo z co najmniej trzech czynów, za które wymierzono kary jednostkowe i karę łączną, zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił od jednego z tych czynów albo co do tego czynu uchylił zaskarżony wyrok i sprawę w tym zakresie przekazał do ponownego rozpoznania; wówczas kara łączna traci moc. a sąd odwoławczy wymierza nową karę łączną za pozostałe czyny; w takim układzie procesowym bezprzedmiotowe jest uchylenie przez sąd odwoławczy rozstrzygnięcia o karze łącznej, skoro traci ona moc ex lege z chwilą zmiany lub uchylenia rozstrzygnięcia co do jednego z czynów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt V KK 617/19, OSNKW 2020, z. 6, poz. 20, LEX nr 3017559), - gdy sąd odwoławczy w sprawie złożonej przedmiotowo co najmniej z trzech czynów, za które wymierzono kary jednostkowe i karę łączną, gdy doszło do uchylenia wyroku w części skazującej za jedno przestępstwo i uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania w wyniku kasacji lub wznowienia postępowa albo z uwagi na kontrawencjonalizację jednego z czynów objętych wyrokiem skazującym; w takiej sytuacji sąd I instancji, jeżeli spełnione zostały ku temu warunki, wydaje wyrok łączny i wymierza nową karę łączną za pozostałe przestępstwa (art. 568a § 1 pkt 2 k.p.k.). W realiach niniejszej sprawy do orzeczenia nowej kary łącznej, po dokonaniu zmiany zaskarżonego wyroku poprzez obniżenie wymiaru kary pozbawienia wolności za jeden z czynów przypisanych K. K. i orzeczeniu o warunkowym zawieszeniu wykonania tej kary – był zobowiązany Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim - działający jako sąd odwoławczy (por. art. art. 568a § 1 pkt 1 k.p.k.). Tym samym zasadnie podnosi w kasacji Prokurator Generalny, iż zmieniający wyrok Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt IV Ka 401/22, został wdany z rażącą i mającą istotny wpływ na jego treść obrazą przepisów art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. oraz art. 568a § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 85 § 1 III KK 641/24 10 k.k., bowiem nie zawiera obligatoryjnego rozstrzygnięcia o karze łącznej za pozostające w zbiegu realnym trzy przestępstwa przypisane K. K. . Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy, z mocy art. 537 § 2 k.p.k. i art. 535 § 5 k.p.k., orzekł jak w wyroku. [J.J.] [a.ł]] Małgorzata Gierszon Wiesław Kozielewicz Dariusz Kala