II UZ 164/99

Postanowienie z dnia 21 stycznia 2000 r. II UZ 164/99 Sprawa, w której spór między ubezpieczonym a rolniczym organem ren-towym powstał w skutek zawieszenia wypłaty świadczenia lub jego części, jest sprawą o świadczenie w rozumieniu art. 393 pkt 1 KPC. Przewodniczący: SSN Teresa Romer, Sędziowie: SN Jerzy Kuźniar, Jadwiga Skibińska-Adamowicz (sprawozdawca) Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2000 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Marianny O. przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpiecze-nia Społecznego-Oddziałowi Regionalnemu w G. o wysokość świadczenia, na skutek zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 9 listopada 1999 r. [...] p o s t a n o w i ł: o d d a l i ć zażalenie. U z a s a d n i e n i e Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 9 lipca 1999 r. oddalił apelację Marianny O. od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecz-nych w Gdańsku z dnia 3 lutego 1999 r. wydanego w sprawie, której przedmiotem było zawieszenie wypłaty części uzupełniającej emerytury rolniczej, stosownie do art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (jednolity tekst: Dz.U. 1998 r. Nr 7, poz. 25). Od powyższego wyroku pełnomocnik wnioskodawczyni złożył kasację opartą na zarzucie naruszenia wymienionego wyżej przepisu, w której wniósł: o uchylenie wyroków Sądu Wojewódzkiego oraz Sądu Apelacyjnego, o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów nieopła-conej pomocy prawnej. Zarzut naruszenia art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 20 grudnia 2 1990 r. uzasadnił brakiem analizy okoliczności faktycznych, zwłaszcza zaś tego, że między wnioskodawczynią i jej mężem istnieje rozdzielność majątkowa, a nierucho-mość została wydzierżawiona. W piśmie z dnia 28 grudnia 1999 r., stanowiącym odpowiedź na zarządzenie przewodniczącego Sądu Apelacyjnego wzywające do wskazania wartości przed-miotu zaskarżenia kasacją, pełnomocnik wnioskodawczyni podał, że wartość tę sta-nowi kwota 4.495,08 zł. Wskutek tego postanowieniem z dnia 9 listopada 1999 r. Sąd Apelacyjny odrzucił kasację. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny podał, że w myśl art. 393 pkt. 1 KPC kasacja nie przysługuje w sprawach o świadczenia, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięć tysięcy złotych. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wartość ta – zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika powód-ki - jest niższa od wskazanej kwoty. Poza tym sprawa wnioskodawczyni nie jest sprawą o ustalenie prawa, lecz sprawą o świadczenie, gdyż prawo do świadczenia w postaci uzupełniającej części emerytury zostało wnioskodawczyni przyznane, lecz została jedynie zawieszona jego wypłata. Sąd Apelacyjny stwierdził również, że ka-sacja jest spóźniona, a jej wniesienia nie poprzedziło złożenie wniosku o doręczenie zaskarżonego wyroku wraz z uzasadnieniem. Podlega zatem odrzuceniu na podsta-wie art. 3935 w związku z art. 3934 KPC. Na powyższe postanowienie wnioskodawczyni złożyła zażalenie podnosząc dwa argumenty: po pierwsze – wartość przedmiotu zaskarżenia nie powinna być przeszkodą do rozpoznania kasacji, gdyż w wyroku z dnia 16 grudnia 1998 r., w sprawie II UKN 393/98, Sąd Najwyższy odstąpił od warunku istnienia wymaganej prawem wartość przedmiotu zaskarżenia, i po wtóre – sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku było następstwem złożenia wniosku w tym przedmiocie; jako dowód wnioskodawczyni dołączyła do zażalenia kserokopię pisma z dnia 14 lipca 1999 r., „o doręczenie wyroku z dnia 9 lipca z uzasadnieniem”. W konkluzji wnioskodawczyni żądała uchylenia postanowienia Sądu Apelacyj-nego z dnia 9 listopada 1999 r. i rozpoznania kasacji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W świetle dołączonej do zażalenia kserokopii dowodu złożenia w Biurze Po-dawczym Sądu Apelacyjnego w Gdańsku wniosku o doręczenie wyroku z uzasad- 3 nieniem można uznać, że odpadła podstawa odrzucenia kasacji wynikająca z art. 3934 KPC. Wyrok Sądu Apelacyjnego, zaskarżony kasacją, został bowiem wydany dnia 9 lipca 1999 r., natomiast wniosek o doręczenie tego wyroku z uzasadnieniem został złożony w Biurze podawczym dnia 14 lipca 1999 r., a więc w terminie przewi-dzianym w art. 328 § 1 KPC. Odpis wyroku z uzasadnieniem został następnie dorę-czony pełnomocnikowi wnioskodawczyni dnia 9 września 1999 r., zaś kasacja zos-tała nadana przez pocztę dnia 7 października 1999 r., czyli z zachowaniem mie-sięcznego terminu przewidzianego w art. 3934 KPC. Jednak postanowienie Sądu Apelacyjnego o odrzuceniu kasacji było prawidłowe ze względu na występującą w niej wartość przedmiotu zaskarżenia. Jest niesporne, że pełnomocnik wnioskodawczyni – wykonując stosowne za-rządzenie - podał, iż wartość przedmiotu zaskarżenia kasacją wynosi 4.495,08 zł, a więc jest niższa niż pięć tysięcy złotych. Do podobnego wyliczenia doszedł także Sąd Apelacyjny, który w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że wartość tę stanowi kwota 4.731,60 zł. Wynika ona z pomnożenia przez 12 (miesięcy) kwoty 393,30 zł, stanowiącej wysokość części uzupełniającej emerytury, którą wniosko-dawczyni pobierała miesięcznie. Należy uznać za trafny pogląd Sądu Apelacyjnego, że sprawa wnioskodaw-czyni nie jest sprawą o ustalenie prawa, lecz o wysokość świadczenia. Prawo do części uzupełniającej emerytury zostało bowiem wnioskodawczyni przyznane, a je-dynie ze względu na okoliczności faktyczne wypłata tej części została zawieszona. Z przedstawionych powodów i stosownie do art. 385 w związku z art. 39318-19 oraz art. 397 KPC Sąd Najwyższy oddalił zażalenie. ========================================