II KK 65/17

Sygn. akt II KK 65/17 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 marca 2017 r., sprawy H. M. skazanego z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt V Ka (…) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt II K (...), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 31 marca 2016 r. (sygn. akt II K (...)) H. M. został uznany za winnego czynu z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten został następnie utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 21 października 2016 r. (sygn. akt V Ka (...)). Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając temu rozstrzygnięciu rażące naruszenie prawa, które miało wpływ na treść orzeczenia, przez obrazę przepisów prawa procesowego, tj.: 2 „1. art. 4 i 7 k.p.k. poprzez zaakceptowanie w toku kontroli instancyjnej naruszenia swobodnej, a nadto zgodnej z zasadami logiki oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oceny zeznań świadka S. K., niemożliwych do zweryfikowania w toku postępowania sądowego z uwagi na śmierć świadka, stanowiących pomówienia, niejednoznaczne, zawierające wiele luk oraz wewnętrznych sprzeczności, świadczących o ich nieprawdziwości, 2. art. 92 i 410 k.p.k. poprzez nieoparcie orzeczenia na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku postępowania, tj. protokołu oględzin miejsca zdarzenia i protokołu wizji lokalnej, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a nadto ujawnionych w toku rozprawy głównej, natomiast oparcie orzeczenia jedynie na okolicznościach, które mogłyby korespondować z przyjętą przez Sąd orzekający „a priori" wersją wydarzeń”. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w P. oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Ż. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. W odpowiedzi na powyższą kasację Prokurator Okręgowy w P. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu pozwalającym na rozpoznanie jej w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Przed omówieniem samej skargi, należy poczynić kilka uwag. Podkreślić wypada, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego przesłanki wniesienia są dużo bardziej restrykcyjnie ukształtowane, niż ma to miejsce w przypadku apelacji. Zgodnie bowiem z przepisem art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k. można mówić tylko w odniesieniu do bardzo poważnego uchybienia prawu, zbliżonego w swojej randze do bezwzględnej przyczyny odwoławczej. W perspektywie sformułowania w niniejszej sprawie zarzutów kasacyjnych, jako kluczową trzeba podnieść też kwestię, że owe zarzuty nie mogą stanowić 3 zawoalowanej próby uczynienia z postępowania kasacyjnego trzeciej merytorycznej instancji kontroli orzeczenia. Nie jest rolą Sądu Najwyższego czynienie własnych ustaleń faktycznych w przekazywanych mu do rozpoznania sprawach, do czego najwyraźniej dąży skarżący w tej sprawie. Pamiętać należy, że celem postępowania kasacyjnego nie jest ani powielająca kontrolę apelacyjną ocena rozumowania sądu meriti, ani kontrola przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych (tak m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2012 r. V KK 125/12). Argumenty prezentowane w kasacji mają niejako wzmocnić te już wcześniej podnoszone w apelacji, dotyczące zwłaszcza ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez Sąd I instancji. Skarżący pod pozorem rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego – regulujących zresztą, co do zasady, postępowanie przed sądem merytorycznym – kwestionuje de facto wciąż orzeczenie Sądu Rejonowego, bez dostosowania zarzutów kasacji do wymogu art. 519 k.p.k. Koncentruje się cały czas nie tyle na wskazaniu takich błędów postępowania odwoławczego, które swym charakterem i stopniem natężenia zbliżone są do tych określonych w art. 439 k.p.k., lecz pozostaje na forsowaniu odrzuconej przez sądy obu instancji wersji wydarzeń korzystnej dla skazanego. Przypomnieć należy, że gdy chodzi o zarzut naruszenia art. 7 k.p.k., to zarzut ten podnoszony może być w postępowaniu kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2013 r., V KK 34/13 LEX nr 1331396). Tak jednak w niniejszej sprawie nie było. Sąd odwoławczy jasno wszak wskazał, dlaczego ustalenia i oceny poczynione przez Sąd I instancji są zgodne z zasadami wyrażonymi w art. 7 k.p.k. W kasacji skarżący nie nadał swoim zarzutom w tym zakresie żadnej nowej jakości mogącej spowodować wzruszenie prawomocnego orzeczenia. Sąd Najwyższy nie widzi potrzeby szczegółowego przytaczania rozważań Sądu ad quem w zakresie kwestionowanej przez skarżącego wartości dowodowej wyjaśnień S. K., odsyłając w tym miejscu do s. 4-7 uzasadnienia wyroku Sądu II instancji, gdzie ten precyzyjnie podaje powody uznania za trafną oceny przydającej im walor prawdziwości. 4 Wobec braku wykazania w sprawie rażącego naruszenia przepisów, które miały istotny wpływ na treść orzeczenia należało orzec jak na wstępie.