IV KK 105/18

Sygn. akt IV KK 105/18 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 kwietnia 2018 r., sprawy K.B. skazanego z art.178a § 1 k.k. i innych z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt VI Ka […]/17 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 17 marca 2017 r., sygn. akt VIII K […]/15 p o s t a n o w i ł 1/ oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2/ obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 17 marca 2017 r., sygn. akt VIII K […]/15, Sąd Rejonowy w K. uznał K.B. za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycję art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 178a § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. polegającego na tym, że w dniu w dniu 17 stycznia 2015 r. w K. przy ul. N., znajdując się w stanie nietrzeźwości – 1,29 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu, prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki Audi 80 o nr rej.[…], przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II K […]/14 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i w okresie obowiązywania orzeczonego powyższym wyrokiem na okres 3 lat zakazu prowadzenia pojazdów 2 mechanicznych oraz w ciągu 5 lat po odbyciu kary roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II K […]/09, za ciąg umyślnych przestępstw podobnych z art. 178a § 1 k.k., którą odbywał w okresie od dnia 18 kwietnia 2011 r. do dnia 7 grudnia 2011 r., z zaliczeniem na poczet kary okresu pozbawienia wolności od dnia 20 września 2010 r. do dnia 18 stycznia 2011 r., i za to na podstawie art. 178a § 4 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 20 marca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Następnie na podstawie art. 42 § 2 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 20 marca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Sąd orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 10 lat, a na podstawie art. 49 § 2 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 20 marca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. świadczenie pieniężne w kwocie 3.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej oraz wydał orzeczenia akcesoryjne. W apelacji od tego wyroku obrońca K.B. zarzucił: „1) obrazę prawa procesowego a to art. 7 k.p.k. - poprzez dokonanie oceny w sposób dowolny i niewnikliwy zwłaszcza w odniesieniu do: - zeznań świadków T.P. i K.B. w zakresie, w jakim Sąd dał im wiarę odnośnie okoliczności zatrzymania oskarżonego i przebiegu drugiej interwencji, - zeznań świadka S.S. w zakresie, w jakim zeznała o przebiegu drugiej interwencji, w szczególności udziału obojga funkcjonariuszy, - zeznań świadka M.K. w zakresie, w jakim sąd uznał, że przestawienie samochodu przez niego nie wpływa na fakt popełnienia przez oskarżonego czynu; - wyjaśnień oskarżonego w zakresie, w jakim opisał okoliczności zatrzymania i w jakim wyjaśniał, że nie prowadził pojazdu, a przestawiła go inna osoba; 2) obrazę prawa procesowego, a to art. 5 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie wątpliwości co do sprawstwa czynu przez oskarżonego, które powstają w świetle odmiennych zeznań świadków T.P. i K.B. oraz zeznań świadka M.K. i wyjaśnień oskarżonego; 3 3) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wniosku takiego stanowczo wyprowadzić nie sposób; 4) z ostrożności procesowej na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąco niewspółmierną karę poprzez wymierzenie oskarżonemu kary bezwzględnego pozbawienia wolności i zakazu prowadzenia pojazdów w wymiarze 10 lat.” W konkluzji obrońca wniósł o „1) uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; 2) z ostrożności procesowej, o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz zakazu prowadzenia pojazdów w wymiarze roku”. Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2017 r., VI Ka […]/17, Sąd Okręgowy w K. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. W kasacji obrońca skazanego zarzucił „rażące naruszenie prawa, a to: 1) art. 433 § 1 i 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 k.p.k. poprzez nieprawidłowe rozważenie podniesionych zarzutów apelacyjnych wyrażające się w wartościowaniu osobowych źródeł informacji nie ze względu na treść składanych przez nie wyjaśnień i zeznań, ale w oparciu o ich właściwości osobiste takie jak wykonywany zawód, czy uprzednia karalność oraz w oderwaniu od potwierdzonej przez Sąd II instancji nieścisłości zeznań uznanych za wiarygodne; 2) art. 433 § 1 i 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 84 § 1 k.p.k. i art. 86 § 1 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. poprzez nieprawidłowe rozważenie podniesionych zarzutów apelacyjnych wyrażające się w wartościowaniu osobowych źródeł informacji nie ze względu na treść składanych przez nie wyjaśnień i zeznań, ale w oparciu o termin ich zgłoszenia; 3) art. 433 § 1 i 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez niezasadne rozważenie podniesionych zarzutów apelacyjnych wyrażające się w uznaniu za ˃˃marginalne˂˂ okoliczności zmierzających do weryfikacji wiarygodności funkcjonariuszy w sytuacji, gdy ustalenia okoliczności stricte związanych z zarzutem braku innych dowodów opierały się wyłącznie na zeznaniach funkcjonariuszy i całkowicie sprzecznych z nimi wyjaśnieniach 4 oskarżonego, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść orzeczenia prowadząc w konsekwencji do rażąco niesłusznego utrzymania w mocy zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, kiedy możliwa i niezbędna była jego zmiana względnie uchylenie do ponownego rozpoznania.” Skarżący się wniósł o „uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania”. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego oczywista bezzasadność kasacji zachodzi w sytuacji, gdy nawet w wyniku pobieżnej analizy zarzutów w niej zawartych uzasadniony jest wniosek, iż nie są one trafne, a przedstawione w niej wnioski nie odpowiadają zaistniałym w sprawie realiom procesowym. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Lektura sformułowanych w kasacji zarzutów wskazuje - co trafnie dostrzegł prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację - że skarżący się, pomimo formalnego przywołania w kasacji, jako naruszonych art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., w rzeczywistości kieruje wszystkie swoje zastrzeżenia wobec rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Analiza zarzutów kasacyjnych pozwala na stwierdzenie, że głównym ich celem jest podważenie ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Rejonowy, a w pełni zaaprobowanych przez Sąd Okręgowy. Podnieść należy, że Sąd II instancji, stosując się do nakazu wyrażonego w art. 433 § 2 k.p.k., rozpoznał wniesiony środek odwoławczy, a w uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z wymogiem określonym w art. 457 § 3 k.p.k. podał, dlaczego uznał zarzuty za niezasadne. Autor kasacji nie stawia zresztą Sądowi odwoławczemu zarzutu nierozważenia zarzutów, ale „nieprawidłowe rozważenie podniesionych zarzutów apelacyjnych” (zarzut 1 i 2) oraz „niezasadne rozważenie podniesionych zarzutów apelacyjnych” (zarzut 3). Wnioski z lektury uzasadnienia rozstrzygnięcia Sądu odwoławczego przeczą twierdzeniom skarżącego. W tym miejscu podkreślić należy, iż odrzucenie 5 przez Sąd jednych dowodów, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów stanowi uprawnienie Sądu dokonującego ustaleń faktycznych albo aprobującego te ustalenia z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów, nie może być uznane za przejaw jej naruszenia. Również odmówienie wiary wyjaśnieniom oskarżonego nie może być utożsamiane z bezzasadnym pominięciem okoliczności, których ten dowód dotyczy i nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności Sądu. Kwestia prowadzenia przez K.B. w stanie nietrzeźwości samochodu marki Audi 80 była przedmiotem ustaleń faktycznych podjętych przez Sąd ad quo, skontrolowanych przy rozpoznaniu apelacji przez Sąd odwoławczy. Nie ma racji obrońca, iż Sąd odwoławczy wartościował osobowe źródła informacji nie ze względu na treść składanych wyjaśnień i zeznań, ale w oparciu o ich właściwości osobiste. Wbrew twierdzeniom obrońcy Sąd Okręgowy prawidłowo i wnikliwie ocenił zeznania świadków T.P., K.B., S.S. oraz M.K.. Dokonując poszerzonej analizy owych zeznań pod kątem zarzutów apelacyjnych wskazał, iż „świadkami wydarzenia byli wyłącznie funkcjonariusze Policji oraz sam oskarżony (…)”. W zeznaniach złożonych przez funkcjonariuszy Sąd nie ujawnił żadnych sprzeczności ani nielogiczności (s.4 uzasadnienia). Nie uszły również uwadze Sądu różnice pomiędzy zeznaniami złożonymi przez funkcjonariuszy a zeznaniami świadka S.S., co obrońca poczytuje jako „rażąco nieprawidłowe wartościowanie dowodów”. Słusznie jednak owe rozbieżności Sąd i instancji uznał za nieistotne. Podkreślić należy, iż Sąd Rejonowy oparł się na depozycjach z postępowania przygotowawczego złożonych zaraz po zdarzeniu, uznając jednocześnie, że po usunięciu treści nie mających znaczenia dla sprawy pojawia się „przejrzysty obraz korelujący z zeznaniami świadków T.P. i K.B.” (s.3 uzasadnienia SR). Tymczasem apelacja a następnie kasacja bazuje na zeznaniach S.S. z rozprawy, odmiennych od złożonych w dochodzeniu. Nieprawdziwie w apelacji przytoczono fragment zeznań tego świadka jako ustalenia Sądu Rejonowego (por. s. 2 apelacji i s. 3 uzasadnienia tego Sądu). Sąd odwoławczy odniósł się do argumentacji apelacji próbującej podważyć zeznania policjantów (s. 3-4 uzasadnienia). Uwagi zawarte w kasacji są tylko oczywiście chybioną polemiką z trafnym stanowiskiem tego Sądu. Prawidłowo również ocenił Sąd odwoławczy zeznania świadka M.K. (s.4 motywów). Sąd nie wartościował ich – jak wskazuje obrońca – z uwagi na czas 6 zgłoszenia owego wniosku dowodowego, jednakże faktycznie dla uwypuklenia ich niewiarygodności wskazał, że tak kluczowy świadek został zgłoszony dopiero na piątym terminie rozprawy. Nie to jednak przeważyło o uznaniu zeznań świadka M.K. za niewiarygodne. Sąd wskazał, iż zeznania te są nielogiczne, niespójne i w znacznej mierze nie korelują z wyjaśnieniami samego oskarżonego. Brak jest podstaw do uwzględnienie zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. Z treści uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego nie wynika, aby Sąd ten powziął nieusuwalne wątpliwości faktyczne i aby rozstrzygnął je na niekorzyść K.B. Stan faktyczny został ustalony po rozważeniu wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego, zaś ocena tych dowodów została w sposób logiczny i wyczerpujący uargumentowana w pisemnych motywach. Sąd Okręgowy rozpoznając zarzuty apelacji uznał, iż nie został naruszony art. 5 § 2 k.p.k. i ocena ta jest w pełni prawidłowa. Podkreślić należy, iż nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo w sytuacji, gdy sąd poczynił ustalenia faktyczne w oparciu o dowody inne niż życzyłby sobie oskarżony. Przeprowadzona kontrola apelacyjna spełnia zatem kryteria określone w art. 433 § 2 k.p.k., a uzasadnienie odpowiada wymogom art. 457 § 3 k.p.k. Przypomnieć jedynie wypada, iż rolą Sądu kasacyjnego nie jest ponowne „dublujące" kontrolę apelacyjną rozpoznawanie zarzutów stawianych przez skarżącego orzeczeniu I instancji (np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1996 r., III KKN 148/96, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2010 r., II K.K. 152/10). Mając na uwadze powyższe, oraz uwzględniając, że w sprawie nie zachodzą tzw. bezwzględne przyczyny odwoławcze, wymienione w art. 439 § 1 k.p.k., kasacja została oddalona na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., jako oczywiście bezzasadna. a.ł.