III KK 211/23

III KK 211/23 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 czerwca 2023 r. sprawy W. G. skazanego z art. 217 § 1 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt IV Ka 1439/22, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie z dnia 5 maja 2022 r., sygn. akt II K 1411/20/K, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od skazanego na rzecz oskarżycielki prywatnej A.J. kwotę 300 zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów zastępstwa procesowego, 3. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie, wyrokiem z dnia 5 maja 2022 r., sygn. akt II K 1411/20/K, uznał oskarżonego W.G. za winnego tego, że w dniu 22 października 2019 r. przy ul. […] w K., nieopodal […], naruszył nietykalność cielesną pokrzywdzonej A.J. poprzez zrzucenie jej okularów, to jest popełnienia czynu stanowiącego przestępstwo z art. 217 § 1 k.k. i za to, przyjmując, III KK 211/23 2 że naruszenie nietykalności wywołało wyzywające zachowanie pokrzywdzonej, na mocy art. 217 § 2 k.k. odstąpił od wymierzenia oskarżonemu kary. Sąd Okręgowy w Krakowie po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę, wyrokiem z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt IV Ka 1439/22, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Obrońca skazanego wniósł kasację od wyroku Sądu Okręgowego. Zaskarżył go w całości i zarzucił wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w związku z nienależytą obsadą Sądu II instancji, albowiem w jego składzie brała udział osoba powołana na urząd sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3). Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja nie zasługuje na uwzględnienie. Dla wykazania zaistnienia w konkretnej sprawie stanu określanego mianem „nienależytej obsady sądu" – a więc wystąpienia zarzuconej przez skarżącego bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k. - nie wystarczy wskazać na instytucjonalną nieprawidłowość powoływania sędziów na podstawie procedury konkursowej z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ustanowionym ustawą z 2017 r., lecz konieczne jest wykazanie in concreto, że dany sędzia nie gwarantował chociażby minimalnego standardu bezstronności i niezawisłości (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2023 r., I KK 9/23). Z treści uchwały połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I-4110-1/20, wynika wprost, że, odmiennie niż w odniesieniu do osoby sędziego Sądu Najwyższego, możliwość skutecznego zakwestionowania należytej obsady sądu w przypadku sądu powszechnego uwarunkowana jest wykazaniem przez skarżącego, że w konkretnej sprawie wadliwość procesu powołania sędziego prowadziła do pozbawienia go przymiotu niezawisłości i bezstronności, zaś sądu orzekającego - do utraty przymiotu niezależności. Brak III KK 211/23 3 bowiem podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (por. uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22). Dla udowodnienia zaistnienia nienależytej obsady sądu nie wystarczy więc wskazać na instytucjonalną nieprawidłowość powoływania sędziów na podstawie procedury konkursowej z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ustanowionym ustawą z 2017 r. Konieczne jest natomiast ustalenie in concreto, że sędzia nie gwarantuje chociażby minimalnego standardu bezstronności i niezawisłości. To zaś należy uzasadnić odwołując się do testu, którego elementy zostały opisane w uchwałach Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I-4110-1/20 oraz z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22 (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 sierpnia 2022 r., II KK 85/22). Niedostatek argumentacji wspierającej tezę o nienależytej obsadzie Sądu odwoławczego w niniejszej sprawie, w związku z niepostawieniem jakichkolwiek zarzutów względem sędziego X.Y., zasiadającego w składzie tego Sądu, uniemożliwia uwzględnienie postawionego w kasacji zarzutu, czyniąc go bezzasadnym w stopniu oczywistym. Mając powyższe na uwadze, kasację niniejszą należało oddalić na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., o kosztach postępowania orzekając zgodnie z art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. [as] [A.K-G] III KK 211/23 4