III KZ 47/17

Sygn. akt III KZ 47/17 POSTANOWIENIE Dnia 22 września 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie J. B. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 września 2017 r., zażalenia obrońcy skazanego na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Z. z dnia 28 lipca 2017 r., sygn. akt WKK (…), o odmowie przyjęcia kasacji, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Z. wyrokiem z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II Ka (…), po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 13 marca 2017 r., sygn. akt II K (…), którym to wyrokiem J. B. uznany został za winnego popełnienia występków określonych w art. 224 § 2 k.k. w zb. z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (czyn I) oraz w art. 178a § 1 k.k. (czyn II), za co wymierzono mu karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres próby 3 lat oraz grzywnę w ilości 100 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki na kwotę 10 zł. Orzeczenie sądu meriti zawierało również rozstrzygnięcia: o środku karnym – zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, zwrocie 2 dokumentu prawa jazdy, świadczeniu pieniężnym, podaniu wyroku do publicznej wiadomości oraz kosztach. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wywiódł obrońca skazanego zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa procesowego tj.: art. 4 k.p.k., art. 211 k.p.k., art. 212 k.p.k., art. 410 k.p.k. art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. Podnosząc ten zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Z. Zarządzeniem z dnia 28 lipca 2017 r., sygn. akt WKK (…), Przewodniczący II Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Z. na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. odmówił przyjęcia przedmiotowej kasacji, jako niedopuszczalnej z mocy ustawy. Zarządzenie powyższe zaskarżył w całości obrońca J. B.. W zażaleniu zarzucił „błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, który mógł mieć wpływ na jego treść, polegający na tym, że w ocenie oskarżonego J. B. wyrok zapadł na podstawie nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego a kara jest rażąco surowa” – tak w oryginale (uwaga SN). Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie wskazanego zarządzenia i przekazanie sprawy Przewodniczącemu II Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Z. do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie obrońcy skazanego jest bezzasadne i to w sposób oczywisty. Zarówno zarzut zawarty w jego petitum, jak i argumentacja przywołana w uzasadnieniu środka odwoławczego, świadczą o zupełnym braku zrozumienia wydanego w toku postępowania okołokasacyjnego zarządzenia. Powodem podjęcia kwestionowanej decyzji procesowej było oparcie kasacji na zarzutach, które nie mogły zostać podniesione w sytuacji, gdy nie doszło do skazania oskarżonego za przypisane mu przestępstwa na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania (art. 523 § 2 k.p.k.). W niniejszej sprawie jest to okoliczność oczywista. Tego rodzaju układ procesowy skutkował, że wniesienie kasacji przez stronę było możliwe wyłącznie w wypadku oparcia jej o jedno z uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). Przypomnieć przy tym należy, że ograniczenie to nie dotyczy jedynie 3 kasacji złożonych przez któryś z podmiotów wymienionych w art. 521 k.p.k. (Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich oraz, w sprawach, w których wydane orzeczenie naruszało prawa dziecka, Rzecznika Praw Dziecka) – art. 523 § 4 pkt 2 k.p.k. Co więcej, autor zażalenia formułując w tym układzie procesowym zarzut błędu w ustaleniach faktycznym przeoczył, że do tego rodzaju uchybienia mogłoby dojść wyłącznie wtedy, gdyby skarżący wykazał, że w sprawie zapadł wyrok skazujący na bezwzględną karę pozbawienia wolności lub też, że w kasacji podniósł zarzut z art. 439 k.p.k., czego nie zauważył – rozstrzygający o jej dopuszczalności – sąd odwoławczy. Zażalenie obrońcy na tego rodzaju okoliczności nie wskazuje. W tym stanie rzeczy słusznie organ wydający zaskarżone zarządzenie uznał niedopuszczalność kasacji z mocy ustawy, o czym przekonuje treść art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. Wydanie odmiennej decyzji byłoby oczywistym błędem i musiałoby skutkować pozostawieniem kasacji bez rozpoznania przez Sąd Najwyższy w oparciu o przepis art. 531 § 1 k.p.k. Mając na uwadze całokształt poczynionych wyżej rozważań, a więc z jednej strony zgodność z prawem wydanego zarządzenia, natomiast z drugiej strony bezzasadność wniesionego środka odwoławczego, postanowiono jak na wstępie. r.g.