III PK 42/19

Sygn. akt III PK 42/19 POSTANOWIENIE Dnia 11 grudnia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Wróbel w sprawie z powództwa P. M. przeciwko M. M. – F. w T. i U. S.A. w Ł. o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 11 grudnia 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej F. w T. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt III Pa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2. zasądza od pozwanego M. M. – F. w T. na rzecz powoda P. M. kwotę 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE P. M. wniósł do Sądu Rejonowego w T. o sprostowanie protokołu ustalającego okoliczności i przyczyny wypadku przy pracy. Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt IV P (…), sprostował protokół w sposób opisany w sentencji orzeczenia. Sąd Okręgowy w T. wyrokiem z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt. III Pa (…), oddalił apelację pozwanego M. M. – F. w T. od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 29 czerwca 2018 r., sygn. akt. IV P (…), w którym uwzględniono żądanie 2 powoda P. M. o zasądzenie na jego rzecz uzupełniającego zadośćuczynienia z tytułu wypadku przy pracy (pkt 1), a także zasądził od pozwanego M. M. – F. w T. na rzecz powoda P. M. kwotę 1.350 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję (pkt 2). M. M. zaskarżył powyższy wyrok Sądu Okręgowego w T. skargą kasacyjną w całości, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 123 § 1 Kodeku cywilnego w zw. z art. 4421 § 1 k.c., przez błędną wykładnię, która doprowadziła do błędnego zastosowania powołanych przepisów. Błędna wykładnia art. 123 § 1 pkt 1 k.c. miała polegać na błędnym przyjęciu, że wytoczenie powództwa o ustalenie przyczyn wypadku przy pracy - sprostowanie protokołu powypadkowego jest czynnością, która przerywa bieg terminu przedawnienia roszczenia, określonego w art. 4421 § 1 k.c. W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 3 października 2018 r., sygn. III Pa (…), i przekazanie w całości sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w T. oraz o pozostawienie temu Sądowi rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżący wniósł nadto o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazując, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne wymagające rozstrzygnięcia, zawierające się w pytaniu, czy powództwo o ustalenie przyczyn wypadku przy pracy (sprostowanie treści protokołu powypadkowego) jest czynnością, która w świetle art. 123 § 1 pkt 1 k.c. przerywa bieg terminu przedawnienia roszczenia pracownika o zadośćuczynienie. Fakultatywnie skarżący wskazał, że z uwagi na utrwaloną linię orzeczniczą Sądu Najwyższego i sądów powszechnych w podanym zakresie, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, a ponadto istnieje potrzeba usunięcia rozbieżności w orzecznictwie sądów. P. M. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o: 1) wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu kasacyjnym, 3 zaś w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania: 1) oddalenie skargi kasacyjnej, 2) zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu kasacyjnym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem merytorycznego rozpoznania. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, a także nie ma potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądowym. Sąd Najwyższy zajął już stanowisko odnośnie do zagadnienia prawnego powołanego przez skarżącego w niniejszej skardze i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, nie zachodzą też żadne okoliczności uzasadniające zmianę linii orzeczniczej prezentowanej w tej materii (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP 2003 nr 13, poz. 5). Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 grudnia 2018 r., I PK 176/17 (OSNP 2019 nr 7, poz. 82), zważył, iż powództwo o ustalenie, że sporne zdarzenie było wypadkiem przy pracy, jak również o ustalenie, że wypadek nastąpił w okolicznościach innych niż to wskazano w protokole powypadkowym lub też, że przyczyną wypadku nie były okoliczności wyłączające odpowiedzialność pracodawcy za skutki wypadku przy pracy, przerywa bieg przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody (art. 4421 § 1 w związku z art. 123 § 1 pkt 1 k.c.). Trzeba zatem stwierdzić, że – jak już wyżej podniesiono - zagadnienie sformułowane w skardze kasacyjnej zostało rozstrzygnięte, a stanowisko zajęte przez Sąd w zaskarżonym orzeczeniu jest z nim zgodne. Również ze względu na zajęcie stanowiska przez Sąd Najwyższy we wskazanej kwestii należy przyjąć, że ewentualne rozbieżności w dotyczącym jej orzecznictwie zostały wyjaśnione. Co się zaś tyczy oczywistej zasadności skargi, uzasadnienie tej przesłanki przedsądu jest całkowicie niezrozumiałe wobec pozostałych, podniesionych przez 4 skarżącego przesłanek. Podał on, że „skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, albowiem przedstawione powyżej zagadnienie prawne było już wielokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego oraz sądów powszechnych i wypracowana linia orzecznicza dotycząca wykładni art. 123 § 1 pkt 1 kc w zw. z art. 4421 § 1 kc jest zupełnie odmienna aniżeli wykładnia zaprezentowana przez Sąd Okręgowy w T.”. Najpierw zatem skarżący twierdził, że dotąd nie zostało rozstrzygnięte przedstawione przez niego zagadnienie prawne i istnieją rozbieżności w orzecznictwie, potem zaś wskazał, że Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się w przedmiotowej kwestii i linia orzecznicza – poza zaskarżonym wyrokiem - jest jednolita. Ponadto, jak już wcześniej podniesiono, nie ma racji skarżący wskazując, iż zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z orzecznictwem Sądu Najwyższego. Zatem również z tego względu nie można uznać, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Mając powyższe na względzie, należało orzec jak w sentencji. ał