V CNP 24/05

Sygn. akt V CNP 24/05 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2005 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie ze skargi J. T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 28 lipca 2004 r., sygn. akt V Ga (...) w sprawie J. T. przeciwko M. M. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 października 2005 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie Wniesiona przez powoda skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 lipca 2004 r. [sygn. akt V Ga (...)] podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn: Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi „wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje kasacja (skarga kasacyjna) i dlatego wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było możliwe. 2 Wywód prawny we wskazanym zakresie jednak nie wyczerpuje warunku skargi z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Skarżącego obciąża bowiem – zgodnie z treścią tego przepisu – nie tylko obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było możliwe, ale także wykazanie, że nie jest możliwe. Skarżący powinien zatem wykazać, że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej zaskarżonym orzeczeniem - w świetle przepisów art. 399 - 4161 k.p.c. - jest niedopuszczalne ze względu na rodzaj zaskarżonego orzeczenia albo zarzuty przeciwko temu orzeczeniu nie mieszczą się w podstawach skargi o wznowienie postępowania. Tylko w następstwie przeprowadzenia takiego wywodu prawnego skarżący spełni obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie tylko nie było ale nie jest możliwe. Skarga powoda nie spełnia warunku przewidzianego w z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Ogranicza się tylko do stwierdzenia o nieprzysługiwaniu kasacji oraz skargi o wznowienie postępowania. Stwierdzenie takie nie wypełnia, jak podkreślono, wspomnianego warunku skargi. Skarga nie spełnia także wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c., brak jest bowiem wskazania podstaw (podstawy), na których została oparta. Nie sanuje tego braku okoliczność, że wskazany został przepis prawa, z którym o ocenie skarżącego zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, skoro wymagania skargi wskazane w pkt 2 i 3 art. 4245 § 1 k.p.c. są niezależne od siebie i spełniają, jako istotne elementy skargi, różne funkcje. Skarżący nie określił w skardze także granic zaskarżenia (art. 4245 § 1pkt 1 k.p.c.), ograniczając się na wstępie skargi do sformułowania wniosku o stwierdzenie zaskarżonego wyroku z prawem. Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).