II UK 244/13

Sygn. akt II UK 244/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku M. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z. o rentę z tytułu niezdolności do pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 października 2013 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Skarga kasacyjna M. P. została wniesiona w sprawie, w której Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 17 października 2013 r. oddalił apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Z., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy przyznania prawa do renty tytułu niezdolności do pracy, ze względu na niestwierdzenie tej niezdolności. Skarga została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania – art. 233 § 1 w związku z art. 391, 378 § 1 i art. 382 k.p.c. – przez uznanie za własne ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji, gdy zarzuty apelacji obejmowały przede wszystkim sprzeczność ustaleń Sądu pierwszej instancji ze zgromadzonym materiałem dowodowym. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania ubezpieczony powołał się na potrzebę wyjaśnienia przestawionej jako istotne zagadnienie prawne kwestii 2 dopuszczalności przyjmowania przez Sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji wówczas, gdy w apelacji został zgłoszony „zarzut ich sprzeczności” i czy Sąd drugiej instancji ma obowiązek dokonania własnej oceny materiału dowodowego w zakresie zgłoszonego zarzutu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego skarżący powinien wywieść i uzasadnić problem prawny w sposób zbliżony do tego, jaki przyjęty jest przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd drugiej instancji na podstawie art. 390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepubl.). Poza tym nie można uznać, że zagadnienie prawne budzi poważne wątpliwości, jeśli wnoszący skargę nie uzasadni tego przez wykazanie, iż dotychczasowe orzecznictwo i doktryna prawa nie dają w tym zakresie wystarczającego rozwiązania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 2010 r., II PK 66/10, niepubl.). Skarżący takich okoliczności nie wykazał. Jego wywód w tym względzie sprowadza się do przytoczenia orzeczeń, w których Sąd Najwyższy zaakceptował ograniczenie się przez sąd drugiej instancji do stwierdzenia o przyjęciu za swoje ustaleń Sądu pierwszej instancji (niepublikowane wyroki z dnia 20 stycznia 2000 r., I CKN 356/98 i z dnia 19 maja 1998 r., II CKN 770/97) oraz – przez powołanie się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2000 r., II UKN 385/99 (OSNAPiUS 2001 nr 15, poz. 493) – na podkreśleniu, że nie zwalania to sądu drugiej instancji z dokonania własnej oceny dowodów zebranych w sprawie. W tym zakresie orzecznictwo jest ugruntowane i jednolite; nie budzi wątpliwości, że sąd drugiej instancji jest obowiązany rozważyć w granicach zaskarżenia apelacyjnego cały 3 materiał procesowy, wszystkie okoliczności sprawy i samodzielnie ustalić podstawę faktyczną wyroku oraz dowody, na których oparł to ustalenie, a ponadto wyjaśnić podstawę prawną wyroku. W tym stanie rzeczy, w nawiązaniu do wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej kontrowersji dotyczących dokonanych w sprawie ustaleń i oceny dowodów, motywacja przedstawienia niespornego w istocie problemu jako istotne zagadnienie jest próbą poddania pod osąd Sądu Najwyższego tych kwestii, wbrew zakazowi przewidzianemu w art. 3983 § 3 k.p.c. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 k.p.c.). aw