V CZ 42/11

Sygn. akt V CZ 42/11 POSTANOWIENIE Dnia 8 lutego 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa Gminy B. przeciwko D. F. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lutego 2012 r., zażalenia pozwanej na orzeczenie o kosztach procesu, zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10 listopada 2010 r., uchyla zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10 listopada 2010 r., orzeczenie o kosztach procesu w części dotyczącej opłaty za czynności radcy prawnego w obu instancjach i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego. 2 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego, którym oddalono powództwo o zapłatę 110 995,96 zł, w ten sposób, że zasądził od pozwanej na rzecz powódki 105 180,20 zł z ustawowymi odsetkami, oddalił powództwo pozostałej części i zasądził od pozwanej na rzecz powódki 12 767 zł kosztów procesu oraz oddalił apelację w pozostałej części i zasądził od pozwanej na rzecz powódki 10 950 zł kosztów postępowania apelacyjnego. Uzasadnienie orzeczenia o kosztach procesu zostało ograniczone do przytoczenia przepisów art. 98 i 108 § 1 k.p.c. Zawarte w wyroku postanowienie o kosztach za obie instancje zaskarżyła zażaleniem pozwana w części dotyczącej rozstrzygnięcia o opłatach za czynności radcy prawnego. Zarzuciła, że zasądzone w tym zakresie koszty zostały ustalone z naruszeniem art. 98 § 3 i 99 k.p.c. oraz § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 6 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Ponadto podniosła, że zachodzą w sprawie okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 102 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zawarte w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku reformatoryjnego motywy rozstrzygnięcia o kosztach procesu zarówno za pierwszą instancję, jak i instancję odwoławczą zostały ograniczone jedynie do przytoczenia wskazanych wyżej przepisów prawa. W tej sytuacji orzeczenie w przedmiocie kosztów w zaskarżonym zakresie nie poddaje się kontroli instancyjnej. Nie jest możliwe zwłaszcza odparcie zarzutu skarżącej, że Sąd ustalił wysokość zasądzonych opłat za czynności radcy prawnego z naruszeniem § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.), polegającym na zasądzeniu opłaty w wysokości wyższej niż jedna stawka 3 minimalna, bez wskazania, jakie okoliczności przemawiają za tym. Przy ponownym rozstrzyganiu o kosztach procesu niezbędne będzie także rozważenie, czy są podstawy - zwłaszcza ze względu na okoliczności podnoszone przez skarżącą – do zastosowania art. 102 k.p.c. Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39815 § 1 i art. 108 § 2 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).