I KZP 2/11

POSTANOWIENIE Z DNIA 19 MAJA 2011 R. I KZP 2/11 Instytucja gravamen (art. 425 § 3 k.p.k.) może być oceniana nie tylko pod kątem całości środka odwoławczego, ale i poszczególnych podnoszo-nych w nim zarzutów. Przewodniczący: sędzia SN D. Rysińska. Sędziowie SN: T. Artymiuk, R. Sądej (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Generalnej: B. Mik. Sąd Najwyższy w sprawie Leszka O., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 19 maja 2011 r., przekazanych na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dnia 5 stycznia 2011 r., zagadnień prawnych wymagających zasadniczej wykładni ustawy: „1. Czy ze swojej istoty gravamen związane z zachowaniem normy gwarancyjnej w świetle dyspozycji art. 425 § 3 k.p.k. dotyczy jedynie po-stępowania karnego, natomiast dochodzenie swoich praw na drodze po-stępowania cywilnego nie jest już objęte jego zakresem? 2. Czy zasada intertemporalna wyrażona w art. 4 § 1 k.k. ma zasto-sowanie do środków karnych o charakterze odszkodowawczym?” postanowił odmówić podjęcia uchwały. 2 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w K. wyrażone w cytowanych powyżej pytaniach wąt-pliwości interpretacyjne powziął w następującej sytuacji procesowej: Wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 24 czerwca 2010 r. oskar-żony Leszek O. został uznany za winnego popełnienia w dniu 30 sierpnia 2009 r. w S. wypadku drogowego, wyczerpującego znamiona art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., w wyniku którego pokrzywdzona Patrycja W. doznała obrażeń ciała skutkujących obumarciem płodu oraz krwawieniem do jamy otrzewnej, co stanowiło chorobę realnie zagrażającą jej życiu; na podstawie art. 177 § 2 k.k. wymierzono oskarżonemu karę 2 lat i 6 miesię-cy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet okres tymczasowego aresztowania; na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeczono środek karny w po-staci zakazu prowadzenia przez oskarżonego wszelkich pojazdów mecha-nicznych na okres 10 lat; na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeczono od oskar-żonego na rzecz pokrzywdzonej nawiązkę w kwocie 10 000 zł; nadto roz-strzygnięto o kosztach procesu. Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońca oskarżonego oraz pełno-mocnik oskarżycielki posiłkowej. Obrońca zaskarżył wyrok w części doty-czącej orzeczenia o karze, zarzucając jej rażącą surowość. Pełnomocnik oskarżycielki również zaskarżył ten wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając jej rażącą łagodność. Nadto, na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k., podniósł zarzut „obrazy prawa materialnego, tj. art. 46 § 2 k.k. w zw. z art. 46 § 1 k.k. wobec orzeczenia nawiązki na rzecz pokrzywdzonej w kwocie 10 000 zł na podstawie tegoż przepisu, pomimo że było to niedo-puszczalne, wobec braku stosownego wniosku o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody ze strony pokrzywdzonej”. Wniósł o uchylenie orze-czenia o nawiązce. W uzasadnieniu apelacji pełnomocnik stwierdził, że 3 przepisy art. 46 k.k. nie dawały Sądowi Rejonowemu podstaw do orzecze-nia na rzecz pokrzywdzonej nawiązki bez jej wniosku o naprawienie szko-dy, a ona takiego w toku postępowania karnego nie składała, „bowiem bę-dzie dochodzić swoich roszczeń na drodze cywilnej”. Właśnie, wobec konieczności oceny zasadności apelacyjnego zarzu-tu naruszenia przepisu art. 46 § 1 i 2 k.k. Sąd ad quem uznał, że wyłaniały się dwa zagadnienia prawne, przedstawione Sądowi Najwyższemu w trybie art. 441 § 1 k.p.k. Pierwsze z nich dotyczyło przepisu art. 425 § 3 k.p.k. i wyrażonej w nim istoty gravamen, w kontekście możliwego konkurowania dochodzenia roszczeń majątkowych przez pokrzywdzonego w toku procesu karnego oraz na drodze postępowania cywilnego. W uzasadnieniu tego zagadnienia Sąd Okręgowy wskazał, że choć wobec treści art. 425 § 3 k.p.k. pełnomoc-nik oskarżycielki posiłkowej mógł wnieść środek odwoławczy jedynie na niekorzyść oskarżonego, to jednak, w zakresie zarzutu obrazy art. 46 § 1 i 2 k.k., jego apelacja wniesiona została na korzyść oskarżonego, domaga-jąc się uchylenia środka karnego, jakim jest nawiązka. W tej sytuacji – zda-niem tego Sądu – konieczne stało się rozważenie po stronie skarżącego interesu prawnego w takim kierunku zaskarżenia. Analizując ocenę tego interesu prawnego przez pryzmat konieczności zachowania „norm gwarancyjnych” strony oraz przedstawiając niezbyt ja-sny wywód dotyczący zależności pomiędzy kierunkiem zaskarżenia a gra-nicami środka odwoławczego, Sąd odwoławczy doszedł do wniosku, że w sytuacji procesowej, która wystąpiła w tej sprawie, owego gravamen, czyli „pokrzywdzenia czy uciążliwości” dotykającej oskarżycielkę, można się do-szukiwać w różnicach pomiędzy regułami dochodzenia roszczeń na grun-cie postępowania cywilnego oraz postępowania karnego. W ramach tego ostatniego – jak wywodził Sąd Okręgowy – już w art. 46 § 1 k.k. zawarto zastrzeżenie o niestosowaniu przepisów prawa cywilnego o przedawnieniu 4 roszczeń oraz o możliwości zasądzenia renty. Dalsze ograniczenia możli-wości dochodzenia roszczeń odszkodowawczych wynikać miałyby z tego, że obowiązek naprawienia szkody nie podlega dziedziczeniu przez spad-kobierców sprawcy, jak i z tego, iż sąd karny może zadecydować o sposo-bie naprawienia szkody, podczas gdy na gruncie prawa cywilnego, decydu-je o tym wyłącznie pokrzywdzony. Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że to postępowanie cywilne daje pokrzywdzonemu lepsze możliwości zaspo-kojenia swych roszczeń odszkodowawczych, a zatem można uznać, że jednak w tym zakresie istnieje gravamen oskarżyciela posiłkowego do ta-kiego zaskarżenia wyroku, jakie nastąpiło w niniejszej sprawie. W rezulta-cie swych rozważań Sąd uznał za konieczne przedstawienie Sądowi Naj-wyższemu zagadnienia prawnego, wyrażonego w pytaniu: „czy ze swej istoty gravamen związane z zachowaniem normy gwarancyjnej w świetle dyspozycji art. 425 § 3 k.p.k. dotyczy jedynie postępowania karnego, na-tomiast dochodzenie swoich praw na drodze postępowania cywilnego nie jest już objęte jego zakresem?” Drugie zagadnienie Sąd Okręgowy przedstawił w pytaniu: „czy zasa-da intertemporalna wyrażona w art. 4 § 1 k.k. ma zastosowanie do środków karnych o charakterze odszkodowawczym?” Związane było ono z faktem zmiany treści przepisu art. 46 k.k., ustawą określoną w uzasadnieniu po-stanowienia Sądu jako „Ustawa z 8 czerwca 2010r.”, a w istocie ustawą z dnia 5 listopada 2009r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Kodeks karny wykonawczy, ustawy – Ko-deks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 206, poz. 1589 ze zm.), która weszła w życie w dniu 8 czerwca 2010r., a więc w cza-sie trwania rozprawy głównej w tej sprawie, toczącej się przed Sądem Re-jonowym w okresie od dnia 12 kwietnia do dnia 24 czerwca 2010 r. Uzasadniając przedstawienie tego zagadnienia w trybie art. 441 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy ograniczył się do wskazania, że „w literaturze są cał- 5 kowicie rozbieżne poglądy doktryny dotyczące stosowania prawa intertem-poralnego odnośnie środków karnych o charakterze odszkodowawczym”. Następnie zacytował stanowisko przedstawione przez W. Wróbla w mono-grafii: Zmiana normatywna i zasady intertemporalne w prawie karnym, Kra-ków 2003 oraz przywołał odmienne poglądy wyrażane w Komentarzu do Kodeksu karnego, opracowanym przez A. Wąska (tom I, Gdańsk 1999), jak i Komentarzu do Kodeksu karnego, Część ogólna, pod red. A. Zolla (War-szawa 2007). Już same wskazane różnice poglądów, zdaniem Sądu Okrę-gowego, czynią zasadnym wystąpienie w trybie art. 441 § 1 k.p.k. Pisemne stanowisko odnoszące się do postanowienia Sądu Okręgo-wego przedstawił prokurator Prokuratury Generalnej. Wniósł on o odmowę podjęcia uchwały. W uzasadnieniu tego stanowiska stwierdził, że przedstawione przez Sąd Okręgowy zagadnienia prawne nie spełniają przesłanek uzasadniają-cych ich rozstrzygnięcie w formie uchwał, o jakich mowa w art. 441 § 1 i 3 k.p.k. W odniesieniu do pytania pierwszego prokurator stwierdził, że w isto-cie dotyczy ono dopuszczalności apelacji pełnomocnika oskarżycielki posił-kowej, podczas gdy granice zaskarżenia tym środkiem odwoławczym wy-znacza – zgodnie z art. 447 § 2 k.p.k. – podniesiony w nim zarzut rażącej niewspółmierności kary. Zatem już sam ten zarzut stwarzał możliwość roz-poznania przez Sąd odwoławczy także kwestii zasadności orzeczenia o nawiązce z urzędu przez Sąd Rejonowy i stosownego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Niezależnie zatem od oceny dopuszczalności bądź niedo-puszczalności zaskarżenia wyroku przez oskarżyciela posiłkowego „na ko-rzyść” oskarżonego, Sąd odwoławczy może apelację rozpoznać także w tym zakresie na podstawie art. 447 § 2 k.k. W konsekwencji, rozstrzygnię-cie tego zagadnienia nie jest niezbędne dla określenia granic zaskarżenia 6 wyroku Sądu pierwszej instancji apelacją pełnomocnika oskarżycielki posił-kowej. Niezależnie od powyższego prokurator podkreślił, że wobec stwier-dzenia w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego, iż orzeczona nawiązka stanowi zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, w istocie zarówno w po-stępowaniu cywilnym, jak i w karnym, w identyczny sposób określa się jego wysokość, przez przyznanie „odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę” (art. 445 § 1 k.c.), przy czym, zgodnie z art. 415 § 6 k.p.k., pokrzywdzony ma możliwość dochodzenia dodatkowych roszczeń w postępowaniu cywilnym, jeśli uznaje, że orzeczenie sądu kar-nego nie w pełni je zaspokoiło. W odniesieniu do drugiego zagadnienia prokurator wskazał, że Sąd Okręgowy ograniczył się do powołania rozbieżnych poglądów przedstawi-cieli doktryny, nie prezentując w ogóle własnego stanowiska. W dodatku, zdaniem oskarżyciela publicznego, Sąd nie dostrzegł, że zmiana norma-tywna treści art. 46 k.k. dotyczy nie zawartych w nim materialnoprawnych podstaw orzekania nawiązki, a wyłącznie trybu jej orzekania. Oceniając, że zmiana ta dotyczy prawa procesowego, prokurator – dostrzegając złożo-ność zagadnienia – wyraził pogląd, iż art. 4 § 1 k.k. do zmiany tej nie znaj-duje zastosowania. Niemniej, akcentując, że instytucja przewidziana w art. 441 § 1 k.p.k. nie może służyć do zastępowania sądu meriti w samodziel-nym rozstrzyganiu także zagadnień prawnych – art. 8 § 1 k.p.k. – oskarży-ciel publiczny uznał, że nie ma podstaw do podejmowania i w tym zakresie uchwały. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. W pełni zasadny był wniosek prokuratora Prokuratury Generalnej, postulujący wydanie przez Sąd Najwyższy postanowienia o odmowie pod-jęcia uchwały co do obu przedstawionych przez Sąd Okręgowy w K. za-gadnień prawnych. 7 Warunki skutecznego (a więc takiego, które wywoła stosowną uchwa-łę) przekazania przez sąd odwoławczy zagadnienia prawnego do rozstrzy-gnięcia w trybie art. 441 § 1 k.p.k., przedstawiane były przez Sąd Najwyż-szy wielokrotnie, w szczególności na wstępie uzasadnień postanowień od-mawiających podjęcia uchwał. Warunki te prezentowane są również w licz-nych komentarzach, literaturze przedmiotu (R. A. Stefański: Instytucja py-tań prawnych w sprawach karnych, Kraków 2001) czy opracowaniach słu-żących praktyce orzeczniczej (P. Hofmański, S. Zabłocki: Elementy meto-dyki pracy sędziego w sprawach karnych, Warszawa 2006, s.489 – 493). Nie ma zatem potrzeby po raz kolejny powtarzania ich w tym miejscu, a wystarczające będzie zaznaczenie, że niniejsze wystąpienie Sądu Okrę-gowego warunków tych nie spełnia. W pierwszym rzędzie nie można nie zwrócić uwagi na brak wnikliwo-ści i staranności przy opracowaniu przedstawionych zagadnień prawnych. Zaniechanie ich pogłębionej analizy doprowadziło do jednopłaszczyznowe-go spojrzenia na dostrzegane problemy interpretacyjne, z pominięciem z jednej strony realiów sprawy, a z drugiej ich rzeczywistej natury prawnej. Na brak zwykłej staranności wskazuje choćby powołanie się na wskazany już „tekst Ustawy z 8 czerwca 2010r.”, z całkowitym pominięciem analizy zawartych w niej przepisów przejściowych, czy też ograniczenie się przy uzasadnieniu drugiego zagadnienia do przedstawienia poglądów przed-stawicieli doktryny prawa karnego. Instytucja przewidziana w art. 441 § 1 k.p.k. stanowi wyjątek od usta-nowionej w art. 8 § 1 k.p.k. zasady samodzielności rozstrzygania przez każdy sąd zagadnień faktycznych i prawnych. Jeżeli zatem sąd odwoław-czy decyduje się na odstępstwo od tej zasady i przedstawienie zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu, to rzecz całą powinien gruntownie przemyśleć, również w kontekście przesłanek warunkujących osiągnięcie oczekiwanego skutku, to jest podjęcia uchwały dokonującej za- 8 sadniczej wykładni ustawy. Zdecydowanie nie jest pożądanym stan, w któ-rym sąd występujący w trybie art. 441 § 1 k.p.k. oczekuje jedynie wskazó-wek czy instrukcji, jak powinien postąpić w konkretnej sytuacji procesowej, a do tego – jak się wydaje – sprowadzało się wystąpienie Sądu Okręgowe-go w niniejszej sprawie. Prokurator Prokuratury Generalnej w odniesieniu do pierwszego za-gadnienia uznał, że stanowi ono wyłącznie pytanie o dopuszczalność ape-lacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, a pytanie takie traci sens wo-bec podniesienia w tejże apelacji również zarzutu wymierzenia oskarżone-mu kary rażąco niewspółmiernej. Cały zatem problem rozstrzyga już treść art. 447 § 2 k.p.k., zobowiązująca sąd odwoławczy do kontroli całości za-skarżonego rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych. Nie do końca zasługiwało na podzielenie stanowisko prokuratora, że pierwsze zagadnienie przedstawione przez Sąd Okręgowy dotyczyło wy-łącznie dopuszczalności apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej. Raczej wiązało się ono z kwestią „dopuszczalności” (choć oczywiście nie z konsekwencjami wynikającymi z art. 429 – 430 k.p.k.) podniesienia w ape-lacji zarzutu, co do którego nie występuje gravamen skarżącego, a co naj-mniej rysuje się wątpliwość co do jego istnienia. Bezspornie, ów gravamen może być oceniany nie tylko pod kątem całości środka odwoławczego, ale i poszczególnych podnoszonych w nim zarzutów. Niemniej rację ma proku-rator, że w realiach tej sprawy, niezależnie od oceny gravamen podniesie-nia przez oskarżycielkę posiłkową zarzutu naruszenia art. 46 k.k., to i tak kwestia zasadności orzeczenia z urzędu wobec oskarżonego nawiązki mu-siałaby podlegać kontroli instancyjnej, a to właśnie z uwagi na drugi zarzut tej apelacji i wyznaczający jej granice art. 447 § 2 k.p.k., nie wspominając już o apelacji obrońcy Leszka O. W konsekwencji, odpowiedź na pytanie o gravamen co do zarzutu obrazy art. 46 k.k., decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia o zasadności apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłko- 9 wej mieć nie mogła, a znaczenia takiego wymaga też dyspozycja art. 441 § 1 k.p.k. Sposób sformułowania pytania pierwszego już prima facie sugeruje, iż nie chodzi w nim o dokonanie zasadniczej wykładni przepisu ustawy, ale ocenę konkretnego układu procesowego jaki w sprawie wystąpił i to przy uwzględnieniu dwóch gałęzi prawa procesowego – karnego i cywilnego. Wprawdzie w pytaniu wskazano na przepis art. 425 § 3 k.p.k., ale to nie jego treść wywołała przedstawione trudności interpretacyjne Sądu ad qu-em, a to, czy w realiach sprawy wyrażony w nim gravamen strony proce-sowej należy oceniać wyłącznie na gruncie reguł postępowania karnego, czy należy również brać pod uwagę reguły postępowania cywilnego. Zdanie pierwsze art. 425 § 3 k.p.k. stanowi, że „odwołujący się może skarżyć jedynie rozstrzygnięcia lub ustalenia naruszające jego prawa lub szkodzące jego interesom”. Ograniczenie wyrażonego w tym przepisie gra-vamen „odwołującego się” do konsekwencji powstających wyłącznie na gruncie reguł postępowania karnego, nie znajduje żadnego uzasadnienia. Przesądzają o tym już same ustawowe zwroty o „naruszeniu praw” oraz „szkodzeniu interesom” skarżącego, w żadnym razie tych „naruszeń” czy „szkód” nie ograniczające do sfery prawa karnego, ale odnoszące je do ca-łokształtu funkcjonowania w życiu społecznym podmiotu „odwołującego się”, a więc także w obszarach prawa cywilnego, administracyjnego czy sferze ekonomicznej. W istocie zatem traci sens ogólne pytanie o celowość oceny przewidzianego w art. 425 § 3 k.p.k. gravamen z uwzględnieniem regulacji dotyczących możliwości dochodzenia roszczeń w postępowaniu cywilnym, bez wskazania jakiegokolwiek układu odniesienia. W niniejszej sprawie tym układem był zarzut podniesiony w apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, kwestionujący zasadność orzeczenia na jej rzecz nawiązki wraz z wnioskiem o uchylenie tego środka karnego. Niewątpliwie kierunek zaskarżenia wyroku Sądu Rejonowego w tym zakresie był kierun- 10 kiem „na korzyść” oskarżonego, co jednak pozostawało w kolizji z rolą pro-cesową oskarżyciela posiłkowego. Stąd też Sąd Okręgowy podjął próbę doszukania się gravamen oskarżyciela posiłkowego w zakresie tego zarzu-tu, poprzez porównanie możliwości dochodzenia roszczeń odszkodowaw-czych na podstawie regulacji prawa cywilnego, które oceniał jako korzyst-niejsze od przewidzianych w postępowaniu karnym. Tyle tylko, że wskazu-jąc na rozwiązania korzystniejsze w ramach postępowania cywilnego – po-dając przykłady dziedziczenia cywilnoprawnego obowiązku naprawienia szkody, wyboru wyłącznie przez pokrzywdzonego sposobu naprawienia szkody oraz wynikającego z art. 46 § 1 k.k. braku możliwości zasądzenia renty – Sąd Okręgowy uczynił to wyłącznie hipotetycznie, w całkowitym oderwaniu od realiów sprawy. Z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego jednoznacznie wynika, że orzeczona na rzecz oskarżycielki posiłkowej nawiązka „mieści się w ra-mach zadośćuczynienia za doznaną krzywdę”. W tej sytuacji nie mają żad-nego znaczenia kwestie dotyczące wyłączenia w postępowaniu karnym możliwości zasądzenia renty, wyboru sposobu naprawienia szkody czy niedziedziczenia środka karnego, skoro został on orzeczony w sposób po-wyżej wskazany. Trafnie prokurator w swym stanowisku wskazał, że zbli-żone są sposoby orzekania o zadośćuczynieniu w ramach reguł przewi-dzianych w procedurach karnej i cywilnej. Egzekucja nawiązki, zgodnie z art. 196 k.k.w., następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Nadto, to właśnie procedura karna, poprzez dyspozycję art. 415 § 6 k.p.k., daje pokrzywdzonemu możliwość dochodzenia dodatkowych roszczeń w postępowaniu cywilnym. Argumentację Sądu Okręgowego, zmierzającą do wykazania, że to w regułach postępowania cywilnego należy doszukiwać się gravamen oskar-życielki posiłkowej do zaskarżenia zasadności orzeczenia wobec oskarżo-nego nawiązki, uznać zatem należy za chybioną. Konstatacja ta w pełni 11 koresponduje z powołanym przez Sąd ad quem poglądem Sądu Najwyż-szego wyrażonym w postanowieniu z dnia 23 września 2008r., że „oskar-życiel posiłkowy – z braku gravamen – nie ma uprawnienia do zaskarżenia orzeczenia na korzyść oskarżonego” (I KZP 21/08, OSNKW 2008, z. 10, poz. 80). Drugie z zagadnień prawnych przedstawionych przez Sąd Okręgowy nie wymaga bliższej analizy. Skoro w uzasadnieniu tego zagadnienia ogra-niczono się wyłącznie do przedstawienia poglądów przedstawicieli doktryny prawa karnego, z podkreśleniem ich rozbieżności, to Sądowi Najwyższemu nie pozostaje nic innego, jak stwierdzić, że instytucja przewidziana w art. 441 § 1 k.p.k. nie może służyć rozstrzyganiu o słuszności poszczególnych z nich. Wskazać jedynie można, że trafnie prokurator Prokuratury General-nej w swym stanowisku podkreślił, że Sądowi ad quem umknął podstawo-wy problem związany z zasadami intertemporalnymi. Problem dotyczący tego, że w realiach tej sprawy istotne znaczenie miała zmiana treści art. 46 k.k. co do trybu orzekania o nawiązce, a nie materialnoprawnych jej pod-staw, których zresztą dotyczą cytowane przez Sąd Okręgowy poglądy dok-tryny. Wprawdzie zakres zastosowania przewidzianych w art. 46 k.k. środ-ków karnych niewątpliwie uległ rozszerzeniu, ale in concreto materialne podstawy orzekania nawiązki w ramach zadośćuczynienia pozostały bez zmian. Natomiast w płaszczyźnie procesowej, o ile stan prawny do dnia 8 czerwca 2010 r., zgodnie z obowiązującą wówczas treścią art. 46 § 1 i 2 k.k., wymagał złożenia wniosku przez pokrzywdzonego lub inną osobę uprawnioną, to nowelizacja tych przepisów umożliwiła orzekanie o przewi-dzianych w nim środkach karnych także z urzędu. Uwzględniając zatem to, że nowelizacja art. 46 k.k. nastąpiła zarówno w jego elementach material-nych jak i procesowych, niezbędna będzie ich analiza w świetle przepisów art. 10 – 12 ustawy z dnia 5 listopada 2009r. oraz dokonanie oceny, czy 12 dotyczą one całości nowych rozwiązań przyjętych w ustawie, czy też ich poszczególnych elementów bądź nawet ich części (kwestia statyki i dyna-miki procesu – por. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 wrze-śnia 1998r., I KZP 14/98, OSNKW 1998, z. 9-10, poz. 42). Rzecz jasna, analizując treść przepisów przejściowych tej ustawy oraz rozważając czy są one wystarczające do rozstrzygnięcia problemu, trzeba mieć też na uwadze szeroko w literaturze przedmiotu oraz licznych judykatach oma-wiane zasady intertemporalne funkcjonujące w prawie karnym materialnym oraz procesowym. Rozważenie i rozstrzygnięcie tego zagadnienia pozo-stawić należy Sądowi Okręgowemu, zgodnie z zasadą wynikającą z art. 8 § 1 k.p.k. Zaniechanie przez Sąd przedstawienia jakiegokolwiek własnego w tym zakresie rozumowania, uniemożliwia jego ocenę ze strony Sądu Naj-wyższego w ramach instytucji przewidzianej w art. 441 § 1 k.p.k. Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.