II UZ 17/04

Postanowienie z dnia 22 czerwca 2004 r. II UZ 17/04 W sprawie o jednorazowe odszkodowanie i rentę wypadkową, docho-dzone jednym pozwem, do ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia w kasa-cji stosuje się art. 21 k.p.c. Przewodniczący SSN Andrzej Kijowski, Sędziowie SN: Barbara Wagner (sprawozdawca), Andrzej Wróbel. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2004 r. sprawy z wniosku Moniki F.-S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecz-nych-Oddziałowi w G. o rentę i jednorazowe odszkodowanie w związku z wypadkiem przy pracy, na skutek zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyj-nego w Gdańsku z dnia 5 stycznia 2004 r. [...] u c h y l i ł zaskarżone postanowienie. U z a s a d n i e n i e Monika F.-S. zaskarżyła kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 11 września 2003 r., oddalający jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Gdań-sku z siedzibą w Gdyni z dnia 10 września 2002 r. Skarga kasacyjna obejmowała roszczenia o rentę wypadkową oraz o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy. Pełnomocnik skarżącej, wezwany do uzupełnienia braków formalnych kasacji poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, sprecyzował ją w zakresie żądanego jednorazowego odszkodowania na kwotę 6.820 zł, podnosząc przy tym, że w sprawie zachodzi kumulacja roszczeń. Sąd Apelacyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 5 stycznia 2004 r. [...] od-rzucił kasację w zakresie roszczenia o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy. W jego ocenie, wartość żądanych przez skarżącą roszczeń nie podlega sumowaniu, albowiem „w zakresie roszczenia o prawo do renty wypadkowej kasacja przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w przeciwieństwie np. 2 do żądania renty wyrównawczej”. W konsekwencji Sąd ten uznał, że kasacja jest niedopuszczalna, gdyż wskazana przez skarżącą wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Postanowienie to Monika F.-S. zaskarżyła zażaleniem, wnosząc o jego uchy-lenie i „nadanie biegu kasacji”. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że pogląd Sądu Apelacyjnego dotyczący kumulacji roszczeń jest błędny, ponieważ art. 191 k.p.c. „dopuszcza dochodzenie pozwem kilku roszczeń przeciwko temu samemu pozwa-nemu, jeżeli nadają się do tego samego trybu postępowania”. Jego zdaniem roszcze-nia te podlegają również kumulacji w razie wniesienia kasacji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3921 § 1 k.p.c., kasacja przysługuje w sprawach o roszczenia majątkowe, w których wartość przedmiotu za-skarżenia wynosi co najmniej dziesięć tysięcy złotych. W sprawach o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia spo-łecznego kasacja przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia. Do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące oznaczenia wartości przedmiotu sporu (art. 39319 k.p.c. w związku z art. 368 § 2 k.p.c.). Zgłaszane przez skarżącą roszczenia o rentę wypadkową oraz o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy podlegają kumulacji przedmiotowej, o której stanowi art. 191 k.p.c. Roszczenia te mają charakter majątkowy, wobec czego dla oznaczenia wartości przedmiotu sporu (także zaskarżenia) zlicza się, zgodnie z art. 21 k.p.c., ich wartość. Nie stanowi przeszkody w takim wyliczeniu wartości przedmiotu zaskarżenia okoliczność, że w sprawach o przyznanie renty kasacja przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia. Roszczenie o rentę nie traci przez to charakteru majątkowego, a jego wartość daje się ustalić według zasad określonych w art. 22 k.p.c. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 39318 § 2 k.p.c., art. 386 k.p.c. w związku z art. 39319 k.p.c. i art. 397 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji. ========================================