III KK 275/12

Sygn. akt III KK 275/12 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535§ 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 grudnia 2012 r., sprawy J. K. , o odszkodowanie i zadośćuczynienie za internowanie z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 marca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 8 grudnia 2011 r. postanowił: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego wnioskodawcę. UZASADNIENIE Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Zacząć należy od stwierdzenia, że zarzut i argumentacja kasacji pokrywają się z zarzutami podniesionymi w apelacji, zmierzają zatem do dublowania kontroli instancyjnej, należycie przeprowadzonej przez Sąd odwoławczy. Co jednak najistotniejsze, stosownie do utrwalonej linii orzecznictwa SN, wysokość zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikłą z internowania, przyznawanego na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego, co implikuje stwierdzenie, że zarzut wadliwego określenia wysokości zadośćuczynienia może być uwzględniony jedynie 2 w sytuacjach, w których przyznane zadośćuczynienie w sposób oczywisty i rażący nie odpowiada relewantnym okolicznościom, występującym w danej sprawie, tj. jest niewspółmierne do stopnia i długotrwałości cierpień, jakich doznał wnioskodawca (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2007 r., II KK 321/06). Niewątpliwe zatem przy wykładni pojęcia „odpowiedniego” zadośćuczynienia, zawęża się możliwość skutecznego kwestionowania jego wysokości. Dodatkowo podkreślić trzeba, że podstawą kasacji może być jedynie rażące naruszenie prawa, a zatem w przypadku zarzutu obrazy art. 8 ust. 1 ustawy lutowej o uchybieniu tej rangi i tak będzie można mówić tylko, gdyby przyznane zadośćuczynienia było rażąco niewspółmierne. W powyższych względów orzeczono jak w sentencji.