III CNP 17/14

Sygn. akt III CNP 17/14 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z powództwa J. K., K. K. i A. K. przeciwko Skarbowi Państwa - Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 listopada 2014 r., na skutek skargi powodów o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 maja 2012 r., 1) odrzuca skargę; 2) zasądza od powodów na rzecz strony pozwanej kwotę 1 800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 maja 2012 r. Sąd Okręgowy w K., w wyniku apelacji strony pozwanej, zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji zasądzający od pozwanego Skarbu Państwa- Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz powodów J. K. i A. K. łącznię kwotę 23 466 zł. a na rzecz powoda K. K. kwotę 11.734 zł., w obu wypadkach z ustawowymi odsetkami od dnia 29 stycznia 2008 r., i oddalił powództwo w całości. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego prawomocnego wyroku powodowie, uzasadniając przesłankę skargi przewidzianą w art. 4245 § 1 pkt. 4 k.p.c., stwierdzili, że wzruszenie zaskarżonego wyroku nie było i nie jest możliwe w drodze zwykłych środków zaskarżenia, nadto zgodnie z art. 3982 § 1 zd. 1 k.p.c. niedopuszczalna jest w niej skarga kasacyjna ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż 50.000 zł., jak również „w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek do wznowienia postępowania, o której mowa w dziale VI Wznowienie postępowania w tytule VI Postępowanie Księgi I Części I kodeksu postępowania cywilnego. Stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy nie uległ zmianie od chwili wydania przedmiotowego orzeczenia”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt. 5 k.p.c. jednym z konstrukcyjnych wymagań skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wykazanie przez skarżącego, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, powyższy przepis nakłada na skarżącego obowiązek wykazania, w sposób niebudzący wątpliwości, w drodze odrębnego, wyczerpującego i wszechstronnego wywodu prawnego, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarżącego obciąża zatem obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący musi zatem „wykazać”, 3 a nie „wskazać”, „przedstawić”, „stwierdzić” czy „uwiarygodnić”, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, musi więc to przekonująco przedstawić i uzasadnić (porównaj między innymi postanowienia z dnia 17 sierpnia 2005 r. I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17, z dnia 27 sierpnia 2006 r. III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140, z dnia 3 czerwca 2011 r., II CNP 14/11 i z dnia 16 kwietnia 2014 r., IV CNP 65/13 (niepubl.). Powodowie nie wykazali, w sposób wymagany w art. 4245 § 1 pkt.5 k.p.c., że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze skargi o wznowienie postępowania nie było i nie jest możliwe. Ograniczyli się bowiem w tym zakresie jedynie do ogólnego twierdzenia, ze wskazaniem numeracji działu, tytułu, księgi i części kodeksu postępowania cywilnego, zawierających przepisy dotyczące skargi o wznowienie postępowania. Nie przedstawili natomiast żadnej analizy prawnej przepisów dotyczących tego środka zaskarżenia ani żadnych argumentów, które mogłyby uzasadnić ich twierdzenie o braku możliwości skorzystania z tego środka. Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. odrzucił skargę, a na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 98, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. orzekł o kosztach postępowania skargowego na wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę.