III RN 163/01

Postanowienie z dnia 15 października 2002 r. III RN 163/01 Pisemne zastrzeżenia do projektu zmian miejscowego planu zagospoda-rowania przestrzennego wyłożonego do publicznego wglądu, które zostały wniesione przez właściciela nieruchomości położonej w granicach obszaru objętego tym projektem, mają znamiona zarzutu rozpatrywanego w trybie okre-ślonym w art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzen-nym (jednolity tekst: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski, SSN Andrzej Wasilewski (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 paź-dziernika 2002 r. sprawy ze skargi Aliny M. i Andrzeja M. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia 28 lutego 2001 r. [...] w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na skutek rewizji nad-zwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego od postanowienia Naczel-nego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 30 maja 2001 r. [...] u c h y l i ł zaskarżone postanowienie. U z a s a d n i e n i e Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie postanowie-niem z dnia 30 maja 2001 r. [...] odrzucił skargę Aliny i Andrzeja M. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia 28 lutego 2001 r. [...] w przedmiocie odrzucenia protestu wnie-sionego przez skarżących do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd stwierdził, że: „na uchwałę odrzucającą protest do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego art. 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) nie dopuszcza skargi sądowej. W związku z tym, skarga na zaskar- 2 żoną uchwałę odrzucającą protest skarżących do projektu zmiany planu zagospoda-rowania przestrzennego miasta Ł. jest niedopuszczalna i przez to w myśl art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) podlega odrzuceniu”. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia 27 lipca 2001 r. [...] wniósł rewizję nadzwyczajną od powyższego postanowienia Na-czelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 30 maja 2001 r. [...], zarzucając rażące naruszenie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 24 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7 KPA w związku z art. 59 ustawy o NSA. W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej podniesiono w szczególności, że: „jak wynika z akt sprawy Alina i Andrzej M. nie zgadzają się na proponowane w projekcie planu zagospodaro-wania przestrzennego m. Ł. przeznaczenie nieruchomości, stanowiącej ich własność. (...)”, co oznacza, że odrzucając skargę Aliny i Andrzeja M. na w.w. uchwałę Rady Miejskiej w Ł. Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie „za-niedbał podstawowego obowiązku, wynikającego z art. 7 KPA w związku z art. 59 ustawy o NSA, dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy na tle przepisów ustawy o za-gospodarowaniu przestrzennym.”, bowiem w rozpoznawanej sprawie „(...) żądania wniesione do projektu planu są zarzutami do tego projektu, których odrzucenie przez radę miejską upoważnia do zaskarżenia uchwały w tym przedmiocie do sądu admini-stracyjnego (art. 24 ust. 1 i 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym)”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (jed-nolity tekst: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm. - powoływana nadal jako: ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym) stanowi, że „każdy, którego interesy prawne lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu” może wnieść na piśmie tzw. zarzut, a uchwała rady gminy o odrzuceniu (w całości lub w części) zarzutu może być zaskarżona w terminie 30 dni od daty jej doręczenia do sądu administracyjnego, w przeciwieństwie do uchwały rady gminy o odrzuceniu tzw. protestu, który może „wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia w projekcie miejsco- 3 wego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu”, od której osobie składającej protest nie przysługuje skarga do sądu administracyj-nego (art. 23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). W rozpoznawanej sprawie Alina i Andrzej M., będący właścicielami nieru-chomości położonej na obszarze objętym wyłożonym do publicznego wglądu pro-jektem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wnieśli pi-semne zastrzeżenia do tego projektu, wskazując na to, iż proponowane ustalenia na-ruszają ich interes prawny (okoliczność tę potwierdza także treść pisma Przewodni-czącego Rady Miejskiej w Ł. z dnia 21 maja 2001 r. wniesionego w niniejszej sprawie w odpowiedzi na skargę właścicieli, w którym stwierdza się między innymi: „Małżon-kowie M. kwestionują przeznaczenie działek oznaczonych w rejestrze ewidencji gruntów miasta Ł. [...], stanowiących własność Aliny M.”); przy czym, wniesione przez skarżących zastrzeżenia „zostały zakwalifikowane przez Zarząd Miasta jako protest, który Rada Miejska po rozpatrzeniu odrzuciła uchwałą [...] w dniu 28 lutego 2001 r.”, a w tej sytuacji - jak stwierdził w odpowiedzi na skargę na powyższą uchwałę Prze-wodniczący Rady Miejskiej w Ł. „Od uchwały Rady Miejskiej odrzucającej protest nie przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego”. Stanowisko to podzielił także Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, odrzucając skargę zaskarżonym rewizją nadzwyczajną postanowieniem z dnia 30 maja 2001 r. [...]. Oznacza to, że Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie - na co też trafnie zwrócił uwagę Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej wniesionej od powyższego postanowienia - rażąco naruszył art. 7 KPA w związku art. 59 ustawy o NSA, bowiem nie wziął pod uwagę, iż zarzuty wnie-sione przez skarżących jako właścicieli nieruchomości położonych w granicach ob-szaru, dla którego sporządzony został - wyłożony do publicznego wglądu - projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, miały znamiona prawne zarzutu i w konsekwencji powinny zostać załatwione w trybie określonym w art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a nie jako protest załatwiany w trybie art. 23 tej ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39313 § 1 KPC w związku z art.10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz.189 ze zm.) orzekł jak w sentencji. ========================================