I UZ 1/06

Sygn. akt I UZ 1/06 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Krystyna Bednarczyk (przewodniczący) SSN Andrzej Wróbel SSA Romualda Spyt (sprawozdawca) w sprawie z odwołania J. Ł. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. o wysokość świadczenia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 kwietnia 2006 r., zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w B. z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt III AUa …/05, oddala zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 grudnia 2005 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. odrzucił skargę kasacyjną pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku tego Sądu z dnia 24 sierpnia 2005 r. uzasadniając to tym, iż spór w przedmiotowej sprawie nie dotyczył ustalenia prawa do emerytury lecz jej wysokości – a jeżeli tak – to decydujące znaczenie dla dopuszczalności skargi kasacyjnej na mocy art. 3982 § 1 k.p.c. ma wartość przedmiotu zaskarżenia, która jest mniejsza niż 10 000 zł. 2 W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o jego zmianę i orzeczenie o nadaniu biegu skardze bądź o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, zarzucając naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. i wywodząc w uzasadnieniu, że sprawa niniejsza dotyczy ustalenia prawa do emerytury na podstawie korzystniejszych przepisów tj. na podstawie. art. 111 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r, (tekst jednolity Dz,. U. Z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w miejsce emerytury ustalonej na podstawie art. 29 ust.2 ustawy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Wbrew wywodom skarżącego sprawa niniejsza nie jest sprawą o przyznanie emerytury, ponieważ z niespornych okoliczności faktycznych wynika, że ubezpieczony ma prawo do emerytury, przyznane mu decyzją organu rentowego z dnia 11 grudnia 2003 r. Zgłoszonego w aktualnym postępowaniu wniosku o przeliczenie tej emerytury w oparciu o przepis art. 111 ust. 1 pkt 3 ustawy nie można utożsamiać z wnioskiem o przyznane prawa do emerytury. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu służy on do ponownego obliczenia wysokości emerytury lub renty, a konkretnie przeliczenia podstawy wymiaru tych świadczeń, nie stanowi natomiast podstawy do przyznania innego, „nowego” świadczenia. Sprawa niniejsza jest sprawą o wysokość świadczenia. Zatem w tym przypadku o dopuszczalności skargi decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana w przepisie art. 3982 § 1 k.p.c. dla spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 2003.07.21 II UZ 45/03 (OSNP 2004/11/200), w którym stwierdza się, że w sprawie o przyznanie renty z ubezpieczenia społecznego kasacja nie przysługuje, jeżeli ubezpieczony w odwołaniu kwestionował jedynie jej wysokość, a wartość tego przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 22 k.p.c. w związku z art. 3921 § 1 k.p.c.). 3 Sąd drugiej instancji prawidłowo ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia i trafnie przyjął, że skarga kasacyjna w sprawie jest niedopuszczalna, ponieważ wartość ta jest niższa od kwoty dziesięciu tysięcy złotych. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem sporu jest sprawa o świadczenie powtarzające się w rozumieniu art. 22 k.p.c. Zgodne z tym przepisem wartością przedmiotu zaskarżenia jest dwunastokrotność kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wysokością emerytury żądanej przez wnioskodawcę, a wypłacanej przez organ rentowy i wynosi ona 3.696,24 zł ( 12 x 308.02 zł). Taką też wartość przedmiotu zaskarżenia wskazał skarżący. Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy uznał, że zachodziła podstawa do odrzucenia skargi kasacyjnej przez Sąd Okręgowy na mocy art. 3986 § 2 k.p.c. i dlatego w oparciu o przepis art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. zażalenie oddalił.