IV CSK 253/20

Sygn. akt IV CSK 253/20 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa D. J. M. przeciwko M. M. o wydanie nieruchomości, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 9 maja 2019 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). W świetle ustalonego orzecznictwa, w celu spełnienia wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do przesłanek przedsądu z art. 3989 § 1 k.p.c. ze wskazaniem, które z nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego w tym przedmiocie. Rozstrzygnięcie 2 Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Pozwany w niniejszej sprawie wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność, mającą wynikać z błędnej wykładni art. 222 § 1 k.c. Stwierdził, że ma tytuł prawny do rzeczy, której wydania żądała powódka, a mianowicie piwnicy stanowiącej część nieruchomości lokalowej, a wynika on z ustaleń poczynionych z powódką. Powódka mogła żądać wydania ściśle wydzielonej nieruchomości, a nie ma możliwości wydzielenia piwnicy należącej do jej nieruchomości lokalowej w taki sposób, jak w stanie sprzed jej przekazania pozwanemu. Podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), a Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu tego środa zaskarżenia jest związany podstawą faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia (art. 39813 § 2 k.p.c.). W obrębie ustaleń przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia przez Sądy meriti w niniejszej sprawie nie ma mowy o tym, by powódkę z pozwanym ciągle łączył jakiś stosunek prawny, w szczególności umowny, z którego pozwany mógłby w czasie zamknięcia rozprawy przed Sądem Okręgowym wywodzić swój tytuł do dalszego korzystania z części nieruchomości powódki. W tym stanie rzeczy okoliczności przytoczone w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie korespondują z ustaloną podstawą faktyczną rozstrzygnięcia. Gdy zaś chodzi o wyznaczenie granic piwnicy, jako części nieruchomości podlegającej wydaniu powódce, to usunięciu wątpliwości co do tego jak one przebiegają służyło dokonane przez Sąd Rejonowy rozgraniczenie nieruchomości powódki z nieruchomością pozwanego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji. jw 3