III KK 229/20

Sygn. akt III KK 229/20 POSTANOWIENIE Dnia 23 września 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 23 września 2020 r., sprawy M. P. S. skazanego z art. 244 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt V Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 30 września 2019 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 30 września 2019 r. Sąd Rejonowy w G., w sprawie II K (…), uznał M. P. S. za winnego tego, że w dniu 10 lutego 2018 r. w miejscowości T., gm. T., woj. (…) poruszał się po drodze publicznej pojazdem mechanicznym marki Opel Insygnia o nr rej. (…) pomimo orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez Sąd Rejonowy w W. XIV Wydział Karny wyrokiem nakazowym z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt XIV K (…), tj. popełnienia czynu z art. 244 k.k. i wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie 2 art. 42 § 1a pkt 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. We wniesionej apelacji, obrońca M. S. zaskarżając wyrok w całości, zarzucił: „1. Na zasadzie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść wyroku, tj. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. poprzez zaniechanie przeprowadzenia kolejnego dowodu z opinii biegłych psychiatrów w celu prawidłowego, jednoznacznego rozstrzygnięcia o poczytalności oskarżonego w momencie sprawstwa zarzucanego mu czynu, co było czynnością konieczną do przeprowadzania, z uwagi na fakt, iż w toku postępowania zostały ujawnione dwie sprzeczne ze sobą opinię biegłych psychiatrów, w których w jednej z ww. opinii oskarżony został uznany za poczytalnego, natomiast w dwóch innych zostało uznane, że jego poczytalność jest w znacznym stopniu ograniczona, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego, w zakresie poczytalności sprawcy w momencie popełnienia czynu, co skutkowało nieprawidłowym uznaniem oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu; 2. Na zasadzie art. 438 pkt. 2 k.p.k. (…) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść wyroku tj. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę dowodu z opinii biegłych psychiatrów z dnia 4 kwietnia 2018 r. i uznanie jej za spójną, jasną i niebudzącą wątpliwości, podczas gdy jak wynika z jej treści była ona niepełna, wewnętrznie sprzeczna, sprzeczna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, w szczególności w zakresie całkowitego pominięcia przy sporządzaniu wniosków opinii, faktu iż oskarżony od wielu lat choruje na złośliwy nowotwór kolczystokomórkowy oczodołu, a także stwierdzenie, że oskarżony ma zaburzenia osobowościowe i zaburzenia adaptacyjne występujące u osób z uzależnieniem od alkoholu i po poważnym urazie głowy i jednoczesnym stwierdzeniem, iż ww. zaburzenia nie wpływają na poczytalność oskarżonego oraz nieuzasadnieniu w żaden sposób, dlaczego w opinii biegłych ww. zaburzenia nie wpływają w żadnym stopniu na poczytalność oskarżonego, 3 3. Na zasadzie art. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k. (…) naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., poprzez jego niezastosowanie, tj. poprzez pominięcie przy wydawaniu wyroku, dowodów ujawnionych w toku postępowania tj. opinii sądowo — psychiatrycznej z dnia 5 grudnia 2017 r. oraz opinii sądowo - psychiatrycznej z dnia 3 lipca 2012 r. opisujących stan poczytalności oskarżonego, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalania stanu faktycznego w niniejszej sprawie, poprzez nieprawidłowe uznanie oskarżonego za poczytalnego w momencie popełnianie przez niego czynu zabronionego, podczas gdy jak wprost wynikało z treści dwóch ww. opinii poczytalność została uznana za w znacznym stopniu ograniczoną. 4. Na zasadzie art. 438 pkt. 2 k.p.k. (…) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść wyroku tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez nieprawidłowe uznanie, że wyjaśnienia oskarżonego są wiarygodne wyłącznie w części, która była bezsporna tj. że oskarżony kierował samochodem w momencie jego zatrzymania, a w pozostałym zakresie tj. w części, w której oskarżony wskazał, iż prowadził pojazd tyko dlatego, że wiózł syna do lekarza, z uwagi na pogorszenie się jego stanu zdrowia związanego z poważną wrodzą wadą serca, są niewiarygodne i sprzeczne z zasadami logiki i prawidłowego rozumowania oraz stanowi przyjętą na potrzeby niniejszego postępowania linię obrony, podczas gdy wyjaśnienia oskarżonego były spójne, logiczne i nie pozostawały w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym tj. z dokumentami oraz zeznaniami świadków, którym Sąd dał wiarę, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy gdyż doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, w zakresie motywacji jakimi kierował się oskarżony prowadząc samochód co doprowadziło do wymierzenia rażąco niewspółmiernej kary. 5. Na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. (…) rażącą niewspółmierność kary wymierzonej skarżonym wyrokiem polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kary bezwzględnej 4 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy kara izolacyjna jest rażąco niewspółmierna do winy oskarżonego i wagi czynu i narusza zasadę prymatu kar wolnościowych określonych w art. 58 k.k., które wprost wskazuje, iż w przypadku, gdy ustawa przewiduje możliwość wyboru rodzaju kary, a przestępstwo 4 jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, sąd orzeka karę pozbawienia wolności tylko wtedy, w ostateczności, a okoliczności ujawnione w toku sprawy tj. w szczególności charakter popełnionego czynu, fakt przestrzegania nałożonych na oskarżonego środków karnych przez poprzednie 6 lat obowiązującego zakazu prowadzenia pojazdu i ogólnie przestrzegania porządku prawnego, fakt iż w momencie zatrzymania oskarżony był trzeźwy oraz fakt, iż oskarżony przyznał się w całości do popełnionego czynu oraz faktu, iż w toku postępowania nie została wyjaśniona okoliczność poczytalności sprawcy, a przy prawidłowym uznaniu, że poczytalność sprawcy w momencie popełnienia czynu zabronionego była w znacznym stopniu ograniczona, należało zastosować instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary i zgodnie z art. 53 k.k. i dyrektywą wymiaru kary, taka okoliczność winna stanowić kluczowy czynnik decydujący o rodzaju, wymiarze i wysokości kary”. Powołując się na opisane zarzuty, obrońca wniósł o: 1. uchylenie skarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu, względnie, 2. umorzenie postępowania, w związku z niepoczytalnością sprawcy w momencie popełniania czynu zabronionego, 3. względnie z ostrożności procesowej, w sytuacji nie podzielenia argumentów przemawiających za uniewinnieniem oskarżonego bądź umorzeniem postępowania, o zmianę skarżonego wyroku poprzez wymierzenie kary łagodniejszej tj. poprzez wymierzenie kary wolnościowej zgodnie z prymatem kar wolnościowych ustanowionym w art. 58 k.k., 4. względnie, o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy w R., po rozpoznaniu wywiedzionej apelacji, wyrokiem z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt V Ka (…), utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Wyrok Sądu odwoławczego zaskarżony został w całości kasacją obrońcy skazanego, w której zarzucono: 5 „1. Rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez naruszenie przepisu art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nierzetelnym rozważeniu przez Sąd Odwoławczy zarzutu apelacji obrońcy skazanego przedstawionego w punkcie 1 apelacji obrońcy, dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji art. 167 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. poprzez niezasadne zaniechanie przeprowadzenia kolejnego dowodu z opinii biegłych psychiatrów w celu prawidłowego, jednoznacznego rozstrzygnięcia o poczytalności skazanego w momencie sprawstwa zarzuconego mu czynu, co było czynnością konieczną z uwagi na ujawnienie innych opinii biegłych psychiatrów wydanych na potrzeby innych postępowań, z których jedna była wydana w podobnym okresie co zarzucony skazanemu czyn, a jej wnioski pozostawały odmienne od wniosków opinii wydanej na potrzeby przedmiotowego postępowania w zakresie zdolności kierowania swoim postępowaniem, co skutkowało niezasadnym utrzymaniem w mocy w całości skarżonego wyroku, mimo, że przy rozpoznawaniu sprawy doszło do rażących i istotnych naruszeń prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na treść wyroku, albowiem kluczowe okoliczności sprawy zostały oparte na wadliwym i nieobiektywnym dowodzie, co doprowadziło do niezasadnego nieuwzględnienia apelacji obrońcy, 2. Rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść skarżonego wyroku tj. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., polegające na powieleniu przez Sąd II instancji błędu Sądu I instancji dotyczącego oceny dowodu z opinii biegłych psychiatrów z dnia 4 kwietnia 2018 r. i uznaniu jej za spójną jasną i niebudzącą wątpliwości, podczas gdy jak wynika z jej treści była ona niepełna, wewnętrznie sprzeczna oraz sprzeczna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, w szczególności w zakresie pominięcia przy sporządzaniu wniosków opinii faktu iż skazany od wielu lat choruje na złośliwy nowotwór kolczystokomórkowy oczodołu, a także stwierdzeniu że skazany ma zaburzenia osobowościowe i zaburzenia adaptacyjne występujące u osób z uzależnieniem alkoholowym i po poważnym urazie głowy i jednoczesnym stwierdzeniu, iż ww. zaburzenia nie wpływają na poczytalność skazanego, co 6 skutkowało niezasadnym nieuwzględnienie apelacji wniesionej na korzyść skazanego, 3. Rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść skarżonego wyroku tj. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., polegające na powieleniu przez Sąd II instancji błędu Sądu I instancji dotyczącego oceny wyjaśnień skazanego i uznaniu, że wyjaśnienia skazanego są niewiarygodne w części w jakiej skazany powoływał się na to, że zdecydował się na prowadzenie pojazdu tylko dlatego, że syn poczuł się źle, z uwagi na pogorszenie się jego stanu zdrowia związanego z poważną wrodzoną wadą serca, a nadto uznaniu, że nie znajdują one poparcia ani w dowodach zebranych w sprawie, ani też w zasadach logiki i doświadczenia życiowego, podczas gdy wyjaśnienia skazanego były spójne, logiczne i pozostawały w korelacji z innymi dowodami w sprawie m.in. dokumentacją medyczną syna, co skutkowało niezasadnym nieuwzględnienie apelacji wniesionej na korzyść skazanego i bezpodstawnym utrzymaniem wyroku Sądu I instancji; 4. Rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez naruszenie przepisu art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nierzetelnym rozważeniu przez Sąd Odwoławczy zarzutu apelacji obrońcy skazanego M. S. zawartego w punkcie 5 apelacji tj. zarzutu dotyczącego rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu i uznaniu, że kara 4 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności jest współmierna do wagi czynu, za który został skazany M. S., w sytuacji, gdy wymierzona kara jest rażąco niewspółmierna do winy skazanego i wagi czynu oraz narusza zasadę prymatu kar wolnościowych określonych w art. 58 k.k., która wprost wskazuje, iż w przypadku gdy ustawodawca przewiduje możliwość wyboru rodzaju kary, a przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, sąd orzeka karę pozbawienia wolności tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary. Okoliczności ujawnione w toku sprawy tj. charakter popełnionego czynu, fakt przestrzegania nałożonych na skazanego środków karnych przez poprzednie 6 lat obowiązującego zakazu prowadzenia pojazdu i ogólnie przestrzegania porządku prawnego, fakt iż w 7 momencie zatrzymania skazany był trzeźwy oraz fakt, iż skazany przyznał się w całości do popełnionego czynu oraz fakt, iż w toku postępowania nie została wyjaśniona okoliczność poczytalności sprawcy, a przy prawidłowym uznaniu, że poczytalność sprawcy w momencie popełnienia czynu zabronionego była w znacznym stopniu ograniczona, należało zastosować instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary i zgodnie z art. 53 k.k. i dyrektywą wymiaru kary, taka okoliczność winna stanowić kluczowy czynnik decydujący o rodzaju, wymiarze i wysokości kary. Ponadto wyciągnięty przez Sąd Odwoławczy wniosek, iż nieskuteczność orzekanych wcześniej kar o charakterze wolnościowym nie pozwala na przyjęcie, że orzeczona kara razi swoją surowością, nawet gdyby przyjąć, że oskarżony zdecydował się na prowadzenie pojazdu z uwagi na złe samopoczucie syna jest nielogiczny i niezasadny, co skutkowało utrzymaniem w mocy wyroku, którym wymierzoną karę rażąco surową, nieuwzględniającą stopnia winy skazanego, okoliczności popełnienia czynu, zachowania skazanego po popełnieniu czynu oraz jego warunki osobiste”. Mając na uwadze naruszenia wskazane w zarzutach kasacyjnych skarżący wniósł: 1. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie skazanego, ewentualnie 2. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowanie z uwagi na niepoczytalność skazanego w momencie popełnienia czynu; 3. względnie, o uchylenie w całości wyroku Sądu Okręgowego w R. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. 8 Na wstępie należy przypomnieć, że stosownie do art. 519 k.p.k. kasacja służy od kończącego postępowanie prawomocnego wyroku sądu odwoławczego. Oznacza to, że – co do zasady – zarzuty kasacyjne winne wskazywać na rażącą obrazę prawa, do której doszło w toku postępowania odwoławczego. Nadzwyczajny środek zaskarżenia wniesiony przez obrońcę skazanego jedynie pozornie czyni zadość powyższym wymaganiom. Podstawowym obowiązkiem sądu odwoławczego, wynikającym z treści przepisów art. 433 i 457 § 3 k.p.k. jest rozpoznanie środka odwoławczego w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, rozważenie wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym oraz podanie w uzasadnieniu orzeczenia, dlaczego te zarzuty i wnioski uznane zostały za zasadne albo niezasadne. Wprawdzie w kasacji zarzucono rażące naruszenie art. 433 § 2 i 457 § 3 k.p.k., jednak zarzuty te w rzeczywistości skierowane są przeciwko wyrokowi Sądu pierwszej instancji (zarzuty kasacyjne w znacznej mierze stanowią dosłowne powtórzenie zarzutów apelacyjnych). Tymczasem lektura uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego prowadzi do wniosku, że stosownie do wymienionych przepisów apelacja została rozpoznana, odniesiono się do wszystkich zarzutów, a prawidłowość motywacyjnej części zaskarżonego orzeczenia nie nasuwa zastrzeżeń. Z tych względów kasacja obrońcy skazanego postrzegana być może jedynie jako akt braku akceptacji dla zaskarżonego orzeczenia, a nie jako skarga odpowiadająca wymaganiom wynikającym z przepisów rozdziału 55 Kodeksu postępowania karnego. Dwa pierwsze zarzuty kasacyjne wiążą się z rzekomo nieprawidłowym rozpoznaniem zarzutów apelacyjnych dotyczących oceny opinii sądowo – psychiatrycznej, a w konsekwencji dokonaniem błędnych ustaleń co do poczytalności skazanego. Warto zwrócić uwagę, że w obu fazach postępowania przed sądami powszechnymi obrońca składał wnioski o dopuszczenie dowodu z opinii innych biegłych psychiatrów. Sąd pierwszej instancji wniosek oddalił, a Sąd drugiej instancji wprost tej kwestii nie rozstrzygnął. Obrońca skazanego nie skarży jednak decyzji procesowej Sądu Rejonowego, nie podnosi także zarzutów związanych z reakcją Sądu Okręgowego na złożony wniosek. Kasacja koncentruje się głównie na nienależytym rozpoznaniu zarzutu apelacyjnego dotyczącego zaniechania dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii innego zespołu biegłych oraz 9 zarzutu błędnej oceny opinii będącej podstawą ustaleń związanych z poczytalnością skazanego. Tak odczytane zarzuty są oczywiście bezzasadne, ponieważ Sąd odwoławczy należycie rozpoznał zarzuty apelacyjne odnoszące się do tych kwestii. Ustalenia w zakresie poczytalności skazanego poczynione zostały w oparciu o dowód z opinii biegłych lekarzy psychiatrów, którzy mieli wgląd do załączonej do akt sprawy dokumentacji medycznej związanej z chorobą nowotworową skazanego i przebytym urazem głowy (informacje w tej mierze uzyskano także od samego skazanego), a także sporządzonej do innej sprawy karnej opinii biegłych psychiatrów, w której stwierdzono u skazanego ograniczoną w stopniu znacznym poczytalność. Stwierdzenie u M. S. ograniczonej w stopniu znacznym poczytalności w innej sprawie odnosi się jednak do czynu z listopada 2009 r. (sygn. IV K (…); kserokopia opinii k. 60-62). Po tej dacie skazany był badany w innej sprawie przez biegłych psychiatrów, którzy nie stwierdzili przesłanek do stosowania art. 31 § 1 czy § 2 k.k. (k. 124-136/tom I); biegli nie rozpoznali u skazanego choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego, a także wskazali, że miał on całkowicie zachowaną zdolność rozumienia znaczenia czynu i ograniczoną w nieznacznym stopniu zdolność kierowania swoim postępowaniem. Jak zauważył Sąd odwoławczy stan zdrowia psychicznego skazanego nie był przeszkodą do ustalenia jego sprawstwa odnośnie do czynu z art. 244 k.k., za który został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. w sprawie II K (…). Zasadnie podnosi Sąd odwoławczy, iż „biegli ocenili poczytalność w zakresie określonego zarzucanego czynu, popełnionego w konkretnych warunkach, uszczegółowionego co do czasu, miejsca oraz sposobu działania i już choćby z tego powodu nie można przenosić wniosków opinii biegłych z innych toczących się wobec oskarżonego postępowań” (k. 210v/tom II). Na akceptację zasługuje również uwaga, że od daty popełnienia czynu w sprawie IV K (…), do czasu popełnienia czynu w rozpoznawanej sprawie upłynęło ponad 9 lat, w czasie których skazany odbywał różne terapie, które także były przedmiotem analizy biegłych lekarzy psychiatrów. W sporządzonej w rozważanej sprawie pisemnej opinii biegli lekarze psychiatrzy nie rozpoznali u skazanego choroby psychicznej ani upośledzenia 10 umysłowego. W odniesieniu do zarzucanego mu czynu rozpoznali natomiast ograniczone zaburzenia osobowości i zaburzenia adaptacyjne u osoby z uzależnieniem od alkoholu i po poważnym urazie głowy. Ten stan psychiczny, zdaniem biegłych, tempore criminis nie znosił ani nie ograniczał w stopniu znacznym jego zdolności do rozpoznania znaczenia zarzucanego mu czynu, ani do pokierowania swoim postępowaniem. Stan zdrowia psychicznego skazanego pozwalał na jego udział w czynnościach postępowania karnego, a poczytalność nie budziła żadnych wątpliwości (k.68-71/tom I). Przedstawiona przez biegłych opinia, wbrew stanowisku skarżącego, jest logiczna, pełna, jasna i nie zawiera sprzeczności, stąd też brak jest jakichkolwiek przesłanek do kwestionowania jej wiarygodności. Za niezasadny uznać należy także zarzut z pkt 3 kasacji. W swojej istocie stanowi on wyłącznie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu pierwszej instancji i w pełni zaakceptowanymi i uznanymi za własne przez Sąd odwoławczy. Stanowisko przedstawione przez skarżącego jest całkowicie nieuzasadnione i, jak zauważył prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację, brakuje mu poparcia w zebranych dowodach. Uwadze Sądu nie uszedł stan zdrowia syna skazanego, który jest pacjentem Instytutu Kardiologii w W. po zabiegu kardiochirurgicznym. Jednak okoliczności wynikające z wyjaśnień skazanego, jakoby stan zdrowia syna spowodował nagłą potrzebę kierowania samochodem, mimo trwającego zakazu, nie znalazły poparcia ani w dowodach zebranych w sprawie, ani też w zasadach logiki i doświadczenia życiowego. Brak podstaw do zakwestionowania stanowiska Sądu Okręgowego w tym zakresie. Jak zauważył Sąd odwoławczy, ostatecznie skazany zaniechał jakichkolwiek dalszych czynności związanych z udzieleniem pomocy medycznej swojemu synowi, nie zasygnalizował takiej potrzeby funkcjonariuszom Policji, którzy zatrzymali go do kontroli. Jak sam wyjaśnił, tego dnia syn nie zgłosił się do lekarza, zaś z załączonej dokumentacji lekarskiej też nie wynika, aby w okresie, kiedy miało miejsce zdarzenie, syn korzystał z pomocy medycznej. Podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego, że takiego zachowania skazanego nie tłumaczy zdenerwowanie kontrolą policji, albowiem był on już 11 wcześniej wielokrotnie uczestnikiem takich kontroli, które wykazywały jego sprawstwo w zakresie przestępstw z art. 178a k.k. czy art. 244 k.k. Nie sposób skutecznie stawiać zarzutu obrazy art. 7 k.p.k., w sytuacji, gdy Sąd odwoławczy nie dokonywał samodzielnych ustaleń faktycznych, nie oceniał także na nowo zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem nie mógł w sprawie obrazić wskazanego przepisu. Sąd Okręgowy podkreślił, iż nie znalazł żadnych podstaw do zakwestionowania dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów, jak i poczynionych w oparciu o nią ustaleń faktycznych. W pełni podzielić należy stanowisko prokuratora, który w odpowiedzi na kasację, w zakresie zarzutu z pkt 4, podniósł, że jest on niesłuszny. Sformułowany w apelacji zarzut rażącej niewspółmierności kary został przez Sąd Okręgowy rozpoznany, a zawarta w uzasadnieniu wyroku argumentacja jest trafna i przekonująca. Brak podstaw do uznania, iż orzeczona wobec skazanego kara 4 miesięcy pozbawienia wolności jest rażąco niewspółmierna. Sąd meriti w sposób wnikliwy i rzetelny rozważył wszystkie okoliczności sprawy, zwłaszcza okoliczności łagodzące i obciążające, mające wpływ na jej wymiar. Orzeczona kara odpowiada dyrektywom wymiaru kary określonym w art. 53 k.k. i oscyluje w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, zaś uprzednia karalność, w tym dwukrotnie za czyn z art. 244 k.k., prowadzi do wniosku o nieskuteczności orzekanych wcześniej kar o charakterze wolnościowym. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.