I CZ 35/12

Sygn. akt I CZ 35/12 POSTANOWIENIE Dnia 25 maja 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jan Górowski (przewodniczący) SSN Józef Frąckowiak SSN Iwona Koper (sprawozdawca) w sprawie ze skargi G. L. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa G. L. przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Sprawiedliwości i Naczelnej Radzie Adwokackiej o zapłatę, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 4 września 2007 r., i prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 6 sierpnia 2008 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 maja 2012 r., zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 grudnia 2011 r., oddala zażalenie i nie obciąża skarżącej kosztami postępowania zażaleniowego. Uzasadnienie 2 Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 9 grudnia 2011 r. odrzucił na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. skargę powódki G. L. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnymi wyrokami Sądu Okręgowego z dnia 4 września 2007 r. oraz Sądu Apelacyjnego z dnia 6 sierpnia 2008 r. w sprawie o zapłatę. W jego uzasadnieniu wskazał, że skarga nie jest oparta na ustawowej podstawie prawnej, a przywołane w skardze okoliczności oraz dokumenty nie spełniają wymogów określonych w art. 403 § 2 k.p.c. Stwierdził, że środki dowodowe wskazane przez skarżącą powstały po dacie wydania prawomocnych wyroków w sprawie, której dotyczy skarga. Postanowienie odrzucające skargę G. L. zaskarżyła w całości zażaleniem. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów art. 403 § 2 oraz art. 410 k.p.c. podnosząc, że przywołała w skardze o wznowienie postępowania dowody, które powinny skutkować uznaniem jej skargi i kontynuowaniem postępowania z uwzględnieniem podanych dowodów. Ocena tych dowodów pod kątem procesu prowadzonego w obu instancjach powinna nastąpić w toku wznowionego procesu i nie może prowadzić do odrzucenia skargi lecz po ponownym zbadaniu sprawy jak stanowi art. 412 § 2 k.p.c. do jej ewentualnego oddalenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione. W orzecznictwie utrwalił się jako dominujący pogląd, podzielany także przez Sąd Najwyższy w składzie obecnie orzekającym, zgodnie z którym skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie w rozumieniu art. 410 § 1 k.p.c. zarówno wtedy gdy przytoczona w niej podstawa nie odpowiada wzorcowi którejkolwiek z podstaw wznowienia (art. 401, art. 4011, art. 403 k.p.c.) jak i wówczas, gdy podstawa ta odpowiada wprawdzie temu wzorcowi, lecz w rzeczywistości nie wystąpiła (tak m. innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2006 r., I PZ 33/05, OSNP 2007, nr 3-4, poz. 48, z dnia 16 maja 2007 r., IV CZ 22/07, nie publ., z dnia 13 lutego 2009 r., II CZ 97/08 nie publ.). W tym ujęciu problemu, za którym przemawiają także względy ekonomii 3 procesowej, pojęcie dopuszczalności skargi o wznowienie rozumiane jest tradycyjnie jako odpowiadające pojęciu dopuszczalności wznowienia postępowania . Wskazać trzeba, przy tym że powołane przez skarżącą nowe dowody dokumenty dotyczące adwokata T. P. wobec, którego toczy się postępowanie dyscyplinarne, jako nie mające wpływu na wynik sprawy, w której powództwo zostało oddalone z powodu braku legitymacji biernej pozwanych nie uzasadniają oceny o zasadności zawartego w skardze wniosku o wznowienie postepowania. Z tych względów orzeczono jak na wstępie, odstępując - na podstawie art. 102 k.p.c. - od obciążania skarżącej kosztami postępowania wywołanego wniesieniem skargi. jw