II CZ 113/07

PostanowienieIzba Cywilna2008-02-20

Skład orzekający: Stanisław Dąbrowski, Grzegorz Misiurek, Barbara Myszka

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu o podział majątku wspólnego, określona przez skarżącego w apelacji, może być podwyższona w skardze kasacyjnej, jeśli nie przekracza ona kwoty wymaganej do dopuszczalności skargi kasacyjnej?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy stwierdził, że wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu o podział majątku wspólnego, określona przez skarżącego w apelacji, nie jest wiążąca dla sądu drugiej instancji ani dla Sądu Najwyższego. Sądy te mogą poddać ją weryfikacji na podstawie akt sprawy. Wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej nie może być podwyższana przez skarżącego jedynie na użytek tej skargi, jeśli pierwotnie określona wartość uniemożliwia jej dopuszczalność.
Stan faktyczny
Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego, które odrzuciło jego skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Rejonowego o podziale majątku wspólnego. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną, ponieważ wartość przedmiotu zaskarżenia, określona przez wnioskodawcę w apelacji na 88 000 zł, była niższa niż wymagane 150 000 zł do wniesienia skargi kasacyjnej. Wnioskodawca w skardze kasacyjnej po raz pierwszy podał wartość 151 908 zł. Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił zażalenie wnioskodawcy, uznając je za pozbawione uzasadnionych podstaw.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt II CZ 113/07 POSTANOWIENIE Dnia 20 lutego 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący) SSN Grzegorz Misiurek SSN Barbara Myszka (sprawozdawca) w sprawie z wniosku J. S. przy uczestnictwie A. S. o podział majątku wspólnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lutego 2008 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 5 listopada 2007 r., sygn. akt II Ca (…), oddala zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 5 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy od postanowienia tego Sądu z dnia 14 czerwca 2007 r., którym oddalona została jego apelacja od postanowienia Sądu Rejonowego w P., wydanego w sprawie o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami, stwierdzając, że wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. Wnioskodawca bowiem w apelacji oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia kwotą 88 000 zł, a w skardze kasacyjnej po raz pierwszy – kwotą 151 908 zł. Wartość zaskarżenia nie może być podwyższana przez skarżącego jedynie na użytek skargi kasacyjnej, dlatego należało przyjąć, że prawidłowo oznaczona wartość zaskarżenia kasacyjnego wynosi 88 000 zł i wniesioną skargę odrzucić jako niedopuszczalną (art. 3986 § 2 w związku z art. 5191 § 2 k.p.c.). 2 W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca zarzucił, że wskazując w apelacji wartość przedmiotu zaskarżenia musiał oprzeć się na opinii biegłego dotyczącej wartości majątku, choć konsekwentnie się z nią nie zgadzał. Opinia ta bowiem została wydana „5 lat wstecz, licząc od daty orzeczenia Sądu Rejonowego” i mimo to wskazana w niej wartość majątku nie została zaktualizowana. W konkluzji żalący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3984 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., uczestnik postępowania o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami, wnosząc skargę kasacyjną, powinien wskazać w niej wartość przedmiotu zaskarżenia. Wskazana wartość nie jest jednak dla sądu drugiej instancji ani dla Sądu Najwyższego wiążąca. Mogą one poddać ją weryfikacji na podstawie akt sprawy z pominięciem zasad określonych w art. 25 i 26 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., I CZ 152/01, niepubl., z dnia 6 marca 2002 r., V CKN 858/00, niepubl., z dnia 18 maja 2006 r., IV CZ 34/06, niepubl. i z dnia 16 listopada 2007 r., II CSK 423/07, niepubl.). Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, wartością przedmiotu zaskarżenia w sprawie o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami jest wartość poszczególnych rzeczy i praw, których objęcie lub nieobjęcie podziałem kwestionuje skarżący, a także wartość roszczeń dochodzonych w tej sprawie, będących przedmiotem zaskarżenia (zob. OSNC 2004, nr 1, poz. 11). Z reguły wartość ta nie przekracza wartości udziału należącego do uczestnika wnoszącego skargę kasacyjną. Tylko wyjątkowo może być wyższa, np. wtedy, gdy uczestnik podważa samą zasadę podziału lub dochodzi roszczeń z tytułu nakładów (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2003 r., III CZ 153/02, OSNC 2004, nr 4, poz. 60). W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy ustalił wartość majątku wspólnego uczestników na kwotę 151 908 zł, przyjmując, że wartość działki nr (…)4 wynosi 29 046 zł, działki nr (…)/2 – 93 442 zł i towarów w punkcie aptecznym – 32 620 zł oraz że tak ustalona wartość ulega zmniejszeniu o kwotę 3 200 zł z tytułu nakładu poczynionego przez wnioskodawcę (tj. 155 108 zł – 3 200 zł = 151 908 zł). W apelacji od postanowienia Sądu Rejonowego wnioskodawca zakwestionował: wartość towarów w punkcie aptecznym, twierdząc, iż była ona wyższa o kwotę 14 692,53 zł, wartość naniesień budowlanych na działce nr 204, twierdząc, iż była ona 3 niższa o kwotę 14 067 zł oraz nieuwzględnienie, że budynek na działce nr (…)/2 wycenionej na kwotę 93 442 zł został wybudowany ze środków pochodzących z jego majątku odrębnego. Wartość zaskarżenia apelacyjnego oznaczył kwotą 88 000 zł. Uwzględnienie zarzutów podniesionych w apelacji prowadziłoby do ustalenia wartości majątku wspólnego na kwotę 155 733,53 zł (tj. wartość działki nr (…)4 = 14 979 zł, działki nr (…)/2 = 93 442 zł i towarów w punkcie aptecznym = 47 312,53 zł), dopłaty należnej wnioskodawcy na kwotę 62 887 zł (tj. 155 733,53 : 2 – 14 979 zł) oraz nakładów dodatkowo na kwotę 93 442 zł. Po uwzględnieniu dopłaty przyznanej postanowieniem Sądu Rejonowego wartość roszczeń dochodzonych w postępowaniu apelacyjnym wynosiła 109 869 zł (tj. 62 887 zł + 93 442 zł – 46 460 zł). Prawidłowo określona wartość zaskarżenia apelacyjnego wyrażała się zatem kwotą 109 869 zł. Wartość ta jest równocześnie wartością zaskarżenia kasacyjnego. W konsekwencji Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że w sprawie nie przysługuje skarga kasacyjna, ponieważ wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 3986 § 2art. 5191 § 2 KPCart. 3984 § 2art. 13 § 2 KPCart. 25art. 39814art. 3941 § 3 KPC§ 2§ 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 13.07.2026. · PDF źródłowy