V CSK 290/16

Sygn. akt V CSK 290/16 POSTANOWIENIE Dnia 8 grudnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa J. L. przeciwko L. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w R. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 grudnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. akt V ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 7200 (siedem tysięcy dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. 2 UZASADNIENIE Dokonywana w toku postępowania kasacyjnego ocena skarg kasacyjnych w ramach tzw. przedsądu ma na celu wybór takich spraw, które powinny zostać rozpoznane ze względu na interes publiczny. Rozwiązanie to łączy się ściśle z charakterem skargi kasacyjnej jako szczególnego środka zaskarżenia, uruchamianego nie dla dokonania kolejnej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, ale uruchamianego przede wszystkim w interesie ogólnym i ukierunkowanego - przynajmniej ze swego założenia - na rozpatrzenie wyłącznie kwestii prawnych (materialnych i procesowych) związanych z wydanym przez sąd drugiej instancji zaskarżonym orzeczeniem. W związku z tak ukształtowanym modelem zaskarżania prawomocnych orzeczeń, skargę kasacyjną poddano szczególnym rygorom tak w zakresie podstaw na jakich powinna być oparta jak i przesłanek, których istnienie przesądza o jej przyjęciu do rozpoznania. Tak więc, Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Dopuszczenie więc i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwana powołała przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c., to jest istnienie istotnego zagadnienia prawnego, potrzebę wykładni przepisów i oczywistą zasadność skargi. Uzasadnienie tych przesłanek pozwana zawarła w dwóch pismach procesowych; 3 ich łączna analiza, mimo obszerności uzasadnienia, nie prowadzi do wniosku, że wskazywane przesłanki wystąpiły. Ujęte w osiem zapytań wątpliwości prawne trudno poczytać za zagadnienia prawne, skoro nawet nie jest jasne czy dotyczą prawa materialnego czy procesowego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego, uwzględniając funkcję ustrojową Sądu Najwyższego przyjmuje się, że zagadnienie prawne jako przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania to zagadnienie nowe, dotychczas nie rozstrzygnięte w orzecznictwie, a wypowiedź Sądu Najwyższego w tym zakresie będzie miała znaczenie dla rozwoju praktyki sądowej. Rzeczą skarżącego jest też wykazanie potrzeby wypowiedzi Sądu Najwyższego właśnie z tego punktu widzenia. Zapytania skarżącej są tak skonstruowane, że dotyczą tej konkretne sprawy i ocen sądów, są też pozbawione pogłębionej argumentacji jurydycznej co łącznie nie pozwala przyjąć, że ta przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wystąpiła. Podobnie nie można przyjąć, że istnieje potrzeba wykładni art. 65 k.c. Takiej wykładni Sąd Najwyższy dokonywał już tak wiele razy, że kolejna wypowiedź nie jest potrzebna. Brak też podstaw do przyjęcia wystąpienia przesłanki oczywistej zasadności skargi. Ta przesłanka występuje w sprawie, w której zapadłe orzeczenie może być kwalifikowane jako bezprawne. Charakter uchybień sądu pozwalających ocenić rozstrzygnięcie jako bezprawne winien być tego rodzaju, że są one dostrzegalne dla każdego przeciętnego prawnika od razu, bez wnikliwej analizy. Potrzeba wyeliminowania z obrotu orzeczeń naruszających elementarne reguły porządku prawnego jest niewątpliwa. Po analizie zaprezentowanych w skardze argumentów, Sąd Najwyższy nie dostrzega, aby w sprawie niniejszej przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, w rozumieniu wyżej podanym, była spełniona. Z uwagi na powyższe należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 39821 k.p.c. i § 2 pkt 7 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804). jw