IV KK 431/15

Sygn. akt IV KK 431/15 POSTANOWIENIE Dnia 9 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący) SSN Eugeniusz Wildowicz SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca) Protokolant Danuta Bratkrajc w sprawie J. B. skazanego z art. 278 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 lutego 2016 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 3 września 2015 r. utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 11 maja 2015 r., , w przedmiocie zarządzenia wykonania wobec skazanego warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności, p o s t a n o w i ł: uchylić zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 11 maja 2015 r. i na podstawie art. 15 § 1 k.k.w. umorzyć postępowanie wykonawcze w zakresie kary pozbawienia wolności. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 3 listopada 2011 r. J. B. został uznany winnym ciągu przestępstw kradzieży (art. 278 § 1 k.k.) i czynu z art. 279 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata. Wyrok ten uprawomocnił się bez zaskarżenia w dniu 11 listopada 2011 r. Następnie 2 postanowieniem z dnia 11 maja 2015 r. Sąd Rejonowy w K. na podstawie art. 75 § 2 k.k. zarządził wykonanie wskazanej wyżej warunkowo zawieszonej kary. Po rozpoznaniu zażalenia skazanego postanowieniem z dnia 3 września 2015 r. Sąd Okręgowy w K. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Od powyższego orzeczenia kasację w trybie art. 521 k.p.k. wniósł Prokurator Generalny zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 75 § 4 k.k., polegające na wydaniu postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie sądu pierwszej instancji o zarządzeniu wobec J. B. warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności pomimo upływu 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Podnosząc powyższy zarzut Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Sądu Rejonowego w K. i umorzenie postępowania wykonawczego w zakresie kary pozbawienia wolności na podstawie art. 15 § 1 k.k.w. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym. Analiza akt sprawy, a zwłaszcza chronologii zapadłych decyzji procesowych prowadzi do wniosku, że rzeczywiście prawomocne postanowienie w przedmiocie zarządzenia warunkowo zawieszonej skazanemu kary zapadło po upływie 6 miesięcy od końca okresu próby (koniec okresu próby - 11 listopada 2014 r., prawomocne postanowienie – 3 września 2015 r.). Zgodnie, bowiem z art. 9 § 3 k.k.w., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2012 r., postanowienie w postępowaniu wykonawczym staje się wykonalne z chwilą wydania, chyba że ustawa stanowi inaczej lub sąd wstrzyma jego wykonanie. Z kolei w art. 178 § 5 k.k.w. (według wersji art. 178 k.k.w. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r. - był to art. 178 § 3 k.k.w.) ustawodawca zawarł właśnie wyjątek od powyższej reguły, stanowiąc, że postanowienia o zarządzeniu wykonania kary wydane na podstawie art. 75 § 2 i 3 k.k. stają się wykonalne z chwilą ich uprawomocnienia. To właśnie ten moment jest istotny w kwestii oceny, czy prawomocna decyzja w przedmiocie zarządzenia wykonania kary została wydana przed upływem 3 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. W niniejszej sprawie, gdyby zastosowano prawo materialne poprawnie, postępowanie wykonawcze należałoby umorzyć. Wobec powyższego należało orzec, jak w sentencji. kc