GSK 751/04

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Halina Wojtachnio Sędziowie NSA - Kazimierz Brzeziński (spr.) - Hanna Szafrańska-Falkiewicz Protokolant - Małgorzata Suchocka po rozpoznaniu w dniu 12 października 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lutego 2004 r. sygn. akt 3 I SA/Gd 2073/00 w sprawie ze skargi K. T. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 10 sierpnia 2000 r. Nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych - uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku - W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 października 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Halina Wojtachnio Sędziowie NSA - Kazimierz Brzeziński (spr.) - Hanna Szafrańska-Falkiewicz Protokolant - Małgorzata Suchocka po rozpoznaniu w dniu 12 października 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lutego 2004 r. sygn. akt 3 I SA/Gd 2073/00 w sprawie ze skargi K. T. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 10 sierpnia 2000 r. Nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych - uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku - U Z A S A D N I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 3 lutego 2004 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. T. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 10 sierpnia 2000 r. nr [...] odrzucił skargę. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd podał, że wniesiona przez pełnomocnika skarżącego skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ pełnomocnik pomimo doręczonego mu w dniu 3 października 2000 r. wezwania nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi polegającego na niedołączeniu pełnomocnictwa. K. T. wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia na podstawie art. 173 § 1 i art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zarzucając, że postanowienie to zostało wydane z naruszeniem prawa procesowego mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - art. 36 ust. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego pominięcie i uznanie, że pełnomocnictwo ogólne udzielone pełnomocnikowi do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi złożone przez pełnomocnika wraz ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w sprawie sygn. akt I SA/Gd 1587/97 nie upoważnia go do działania w niniejszym postępowaniu; - art. 46 § 3 w związku z art. 57 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie brak jest umocowania pełnomocnika do występowania w imieniu skarżącego, gdy w rzeczywistości stosowne pełnomocnictwo zostało złożone wraz z wcześniejszą skargą, która dotyczy tożsamego postępowania przed sądem administracyjnym; - art. 37 pkt 5 w związku z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) poprzez przyjęcie, że pełnomocnik skarżącego został prawidłowo wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa. Skarżący podniósł, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczy się już ponad osiem lat i przez cały ten okres pełnomocnik skarżącego był umocowany do działania w jego imieniu. W tym czasie została m.in. wydana decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 4 września 1997 r. nr DOK.VI.422-28/97/3142, od której skarżący za pośrednictwem tego samego pełnomocnika złożył skargę do NSA OZ w Gdańsku. Do powyższej skargi zostało dołączone pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego do reprezentowania go przez adw. Adama Kreja w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W powyższej sprawie wyrokiem z dnia 1 grudnia 1999 r. sygn. akt I SA/Gd 1587/97 uchylono zaskarżoną decyzję, wskazując na konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i ponowne wydanie decyzji przez organ celny. Konsekwencją powyższego orzeczenia było wydanie kolejnej decyzji przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł, od której skarżący złożył w dniu 18.09.2000 r. ponownie skargę do NSA OZ w Gdańsku. W ocenie skarżącego zarówno wykładnia poprzednio obowiązujących przepisów proceduralnych, jak i ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sposób jednoznaczny wskazuje, iż pełnomocnik był legitymowany do złożenia skargi na podstawie udzielonego mu uprzednio pełnomocnictwa, gdyż jego ogólny charakter umocowuje go do działania w konkretnej sprawie niezależnie od instancji sądów administracyjnych, czy etapów, na których sprawa jest rozpoznawana. Konsekwencją udzielenia pełnomocnictwa w uprzednim postępowaniu przed Sądem, wobec tożsamości stron i sprawy, pełnomocnik jest uprawniony do reprezentowania skarżącego również w obecnym postępowaniu. Brak zatem było podstaw do umieszczenia w wezwaniu o uiszczenie wpisu z dnia 26.09.2000 r. zarządzenia do przedłożenia pełnomocnictwa. Przeciwna argumentacja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeczna jest z dyspozycją art. 36 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym pełnomocnictwo może mieć charakter ogólny – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi. W ocenie skarżącego wykładnia językowa, która winna mieć priorytet przy ustalaniu znaczenia normy prawnej, nie daje podstaw do ograniczenia umocowania pełnomocnika jedynie do postępowania przed sądem administracyjnym I i II instancji, lecz we wszystkich postępowaniach przed tymi sądami dotyczących konkretnej sprawy. Wskazując na powyższe skarżący zarzucił, iż postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z powodu niewykonania zarządzenia Sądu jest całkowicie chybione, gdyż samo wezwanie do przedłożenia pełnomocnictwa było wadliwe i zbędne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wymogi formalne skargi do sądu administracyjnego określa art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Ogólne warunki, którym powinno odpowiadać pismo (skarga) strony w postępowaniu sądowym określa art. 46 § 1 p.p.s.a. W myśl art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. K. T. udzielił adwokatowi A. K. pełnomocnictwa ogólnego "...do prowadzenia we wszystkich instancjach sprawy skargi do NSA Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku". Pełnomocnictwo to zostało dołączone przez adw. A. K. do akt sprawy I SA/Gd 1587/97 (k. 8) ze skargi K. T. na poprzednią decyzję Prezesa GUC z dnia 4 września 1997 r. nr [...], która została uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Gdańsku z dnia 1 grudnia 1999 r. I SA/Gd 1587/97. Skarga K. T. w niniejszej sprawie dotyczy drugiej decyzji Prezesa GUC wydanej po ponownym rozpatrzeniu odwołania w związku z uchyleniem poprzedniej decyzji przez Sąd. Ze względu na tożsamość sprawy, w której wydane zostały obydwie decyzje Prezesa GUC i ogólny charakter udzielonego pełnomocnictwa, adwokat Adam Krej, jako upoważniony do reprezentowania K. T. i złożenia w jego imieniu skargi do "dawnego" NSA, nie miał uzasadnionego obowiązku dołączenia pełnomocnictwa do skargi, skoro zostało ono wcześniej złożone do akt sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy niedołączenie pełnomocnictwa do skargi nie uzasadniało zatem wzywania pełnomocnika w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia braku formalnego skargi i jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co w konsekwencji pozbawiło stronę konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę za uzasadnioną i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.