I FSK 1122/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 19 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. M.V. sp. j. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 1824/06 w sprawie ze skargi K. M.V. sp. j. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za luty, marzec, maj, czerwiec i lipiec 1995r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1824/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi K.M. "V." sp. j. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] marca 2006 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za luty, marzec, maj, czerwiec i lipiec 1995 r., odrzucił skargę oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis sądowy w wysokości 200 zł. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, dnia 3 kwietnia 2006 r. pełnomocnik spółki otrzymał wyżej wymienioną decyzję wraz z pouczeniem o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Pełnomocnik spółki dnia 28 kwietnia 2006 r. wniósł skargę za pośrednictwem poczty do WSA w Warszawie. Przedmiotowa skarga została, na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej u.p.p.s.a., w dniu 8 maja 2006 r. przekazana do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie. W uzasadnieniu orzeczenia odrzucającego skargę, Sąd I instancji wskazał na art. 53 § 1 oraz 58 § 1 pkt 2 i § 3 u.p.p.s.a. Dodatkowo uznał za zasadny pogląd wykształcony na gruncie procedury cywilnej, odnoszący się do analogicznej sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd I instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) – dalej k.p.c. apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Powyższe Sąd poparł orzecznictwem sądów powszechnych i doktryną oraz wskazał, że, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Wobec tego Sąd stwierdził, że skoro w sprawie termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi zaczął biec w dniu 4 kwietnia 2006 r. i upłynął z dniem 4 maja 2006 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 u.p.p.s.a., a skarga została przesłana do organu w dniu 8 maja 2006 r. to nastąpiło to z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 u.p.p.s.a. W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższe postanowienie w całości wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi administracyjnej. Skarga kasacyjna oparta została na naruszeniu przepisów, tj. art. 58 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, wobec błędnego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że wniesienie skargi nastąpiło z naruszeniem terminu określonego w art. 53 § 1 wskazanej ustawy. W ocenie autora skargi kasacyjnej bliższą analogię niż rozwiązanie wskazane przez Sąd I instancji, tj. art. 369 § 1 k.p.c., zawierają regulację art. 4778 – 47716 k.p.c. dotyczące szczególnych unormowań postępowania odrębnego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Skarżący wskazał, że zgodnie art. 4779 § 6 k.p.c. Sąd do którego wniesiono odwołanie, niezwłocznie przekazuje odwołanie organowi, od którego pochodzi zaskarżona decyzja. Tym samym wniesienie odwołania bezpośrednio do sądu, w terminie wskazanym w art. 4779 § 1 k.p.c. decyduje o zachowaniu terminu do wniesienia odwołania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 183 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie - postępowania administracyjnego i wydanych w nim orzeczeń. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2004 r. sygn. akt GSK 10/04, opubl. w: Monitor Prawn. 2004/9/392). Kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego (art. 174 u.p.p.s.a.). Odnosząc się do zarzutu skarżącego naruszenia przepisu, tj. art. 58 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie wobec przyjęcia przez Sąd I instancji, że wniesienia skargi nastąpiło z naruszeniem terminu określonego w art. 53 § 1 wskazanej ustawy to należy stwierdzić, że jest on nie zasadny. W świetle przepisu art. 53 § 1 u.p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do przepisu art. 58 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Rozpatrując ewentualne naruszenie powyższych przepisów nieodzowne jest w przedmiotowej sprawie, wskazać na przepis art. 54 § 1 u.p.p.s.a. zgodnie z którym skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W sprawie skarżący otrzymał przedmiotową decyzję dnia 3 kwietnia 2006 r. wraz z pouczeniem o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Jednak pełnomocnik skarżącego, dnia 28 kwietnia 2006 r. za pośrednictwem poczty wniósł skargę do WSA, a ten Sąd dnia 8 maja 2006 r. przekazał ją organowi. Wobec powyższego należy wskazać, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi zaczął biec w dniu 4 kwietnia 2006 r. i upływał 4 maja 2006 r. Skoro skarga została przesłana do organu dnia 8 maja 2006 r. to niewątpliwie nastąpiło to z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 u.p.p.s.a. Wskazać tutaj należy, że Sąd I instancji otrzymał skargę 4 maja 2006 r., a biorąc pod uwagę dni ustawowo wolne od pracy to należy stwierdzić, iż przekazanie skargi w dniu 8 maja 2006 r. było niezwłoczne. Dodatkowo podkreślić należy, że w myśl art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie u.p.p.s.a., skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 u.p.p.s.a., sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działania lub bezczynności dotyczy skarga. Jak słusznie już wskazał Sąd I instancji, że przywołany w przepisie dwuletni okres, w trakcie którego skarga wniesiona bezpośrednio do Sądu, z zachowaniem terminu do jej wniesienia, uznawana była za wniesioną za skutkiem określonym w art. 54 § 1 u.p.p.s.a. upłynął z dniem 31 grudnia 2005 r. Dlatego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro przedmiotowa skarga została przesłana przez pełnomocnika spółki bezpośrednio do Sądu 28 kwietnia 2006 r., a więc miało to miejsce po dniu 31 grudnia 2005 r., nie zasadne byłoby przyjęcie, iż skargę można wnieść bezpośrednio do Sądu ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 u.p.p.s.a. Nadmienić również należy, że przyjęcie przez Sąd I instancji poglądu wykształconego na gruncie procedury cywilnej odnoszącego się do sytuacji analogicznej wydaje się być trafne, niemniej jednak stwierdzić należy, iż w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest odesłania do przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Wobec tego uznać należy, że w tej części uzasadnienie Sądu I instancji jest błędne, jednakże mimo to, jak wykazano powyżej zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Tym samym w świetle powyższego nie mogą być zasadne argumenty skarżącego odnoszące się do przyjęcia w przedmiotowej sprawie analogii z regulacji kodeksu postępowania cywilnego, tj. art. 4778 – 47716. W konkluzji należy stwierdzić, że skoro pełnomocnik spółki otrzymał przedmiotową decyzję dnia 3 kwietnia 2006 r. a skarga została wysłana przez WSA dnia 8 maja 2006 r. to skarżący uchybił terminowi wskazanemu w art. 53 § 1 u.p.p.s.a, zatem Sąd I instancji słusznie odrzucił skargę zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji. .