I FSK 1162/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del.): Hieronim Sęk po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej S. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 61/10 o odrzuceniu skargi S. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 9 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. i pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę S.S. (dalej: Skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. i pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Odrzucenie skargi nastąpiło na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), albowiem Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż pełnomocnik Skarżącego nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, o co został wezwany pod rygorem odrzucenia skargi. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego postanowienia pełnomocnik Skarżącego, powołując się na art. 174 P.p.s.a., zarzucił "naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", poprzez odrzucenie skargi z powodu braku formalnego w postaci niepodpisania skargi w sytuacji, gdy wzywano go do uiszczenia wpisu. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie merytoryczne skargi. Uzasadniając powyższe stwierdził, że wezwano go jedynie do uiszczenia wpisu, co uczynił w zakreślonym terminie. Nie został natomiast wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, stąd odrzucenie skargi było niezasadne. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie, podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może na posiedzeniu niejawnym rozpoznać skargę kasacyjną od postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. W takim przypadku Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, co wynika z art. 182 § 3 P.p.s.a. Uwzględniając fakt, że zaskarżone postanowienie zalicza się do postanowień kończących postępowanie w sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był do procedowania w trybie przewidzianym w art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a. Powyższe nie oznacza jednak, że skargi kasacyjnej, która jest rozpoznawana w składzie jednego sędziego na posiedzeniu niejawnym, nie dotyczą wymogi formalne wynikające z przepisów Działu IV "Środki odwoławcze" Rozdziału 1 "Skarga kasacyjna" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika m.in., że skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, tj. 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.). Postawienie zarzutów wymaga zatem wskazania konkretnych przepisów prawa, których to naruszenia miał dopuścił się Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone orzeczenie. Wniesiony w niniejszej sprawie środek zaskarżenia tak rozumianych wymogów nie spełnia. Formułując powyższą ocenę należy mieć na uwadze, że autor skargi kasacyjnej ograniczył się jedynie do ogólnego powołania "art. 174" P.p.s.a., bez powiązania tego przepisu z innymi przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest z kolei uprawniony do korygowania czy uzupełniania podstaw kasacyjnych, ponieważ po myśli art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Znamiennym jest także to, że również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zostały wskazane jakiekolwiek przepisy prawa, których naruszenia miał dopuścić się Sąd pierwszej instancji. Strona argumentuje jedynie, że pismo z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zostało jej doręczone. W tak skonstruowanej skardze kasacyjnej nie zawarto zatem w ogóle jej istoty, a mianowicie postawienia zarzutów naruszenia konkretnych przepisów i odpowiedniego do nich umotywowania. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.