I FSK 1300/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 16 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej S. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2008 r., o sygn. akt III SA/Wa 724/08 w sprawie ze skargi S. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 25 stycznia 2008 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 724/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 25 stycznia 2008 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis w kwocie 200 zł. Sąd ustalił, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 kwietnia 2008 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł. W odpisie zarządzenia skierowanym do pełnomocnika skarżącego dor. pod. J. C., a doręczonym w dniu 11 kwietnia 2008 r., w sposób prawidłowy zostało zawarte pouczenie, iż nieuiszczenie wpisu we wskazanym, siedmiodniowym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Ponieważ termin do uzupełnienia braków skargi upłynął w dniu 18 kwietnia 2008 r., a wpis został uiszczony w dniu 21 kwietnia 2008 r., Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., odrzucił skargę. Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną, którą oparto na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W ocenie strony skarżącej art. 220 § 3 p.p.s.a. nie odwołuje się do terminu z art. 220 § 1 tej ustawy i oznacza wyłącznie, że jeżeli w dniu orzekania Sąd stwierdzi, iż pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, to odrzuca skargę. Tymczasem Sąd w dniu 30 kwietnia 2008 r. odrzucił skargę, mimo że ustalił, iż wpis został uiszczony w dniu 21 kwietnia 2008 r., czym w ocenie strony naruszono art. 220 § 3 p.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Z brzmienia art. 220 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek wniesienia pisma, które stosownie do art. 219 § 1 p.p.s.a. przy jego wniesieniu nie zostało należycie opłacone. W takiej jednak sytuacji przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Cytowany przepis zawiera jednak zastrzeżenie dotyczące § 2 i 3 tegoż artykułu. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W sposób oczywisty zatem, nie tylko z literalnego brzmienia, ale również z systematyki analizowanego art. 220 p.p.s.a. wynika, że w każdym wypadku przewodniczący wzywając do uzupełnienia braków pisma zakreśla wzywanemu siedmiodniowy termin, natomiast w zależności od tego, czy mamy do czynienia ze zwykłym pismem w sprawie, czy też z pismem kwalifikowanym, tak jak środki wskazane w art. 220 § 3 p.p.s.a., nieopłacenie pisma w terminie spowoduje jego pozostawienie bez rozpoznania, bądź odrzucenie. W omawianej sprawie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach nieuzupełnienia braków skargi w terminie, wpis od skargi został uiszczony z przekroczeniem zakreślonego w wezwaniu terminu, a zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Tym samym uiszczenie stosownej opłaty po terminie nie mogło odnieść pożądanego skutku, a zastosowanie musiał znaleźć art. 220 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. i skarga prawidłowo została przez Sąd I instancji odrzucona. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.