I FSK 1314/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Sędzia WSA del. Bożena Dziełak (przewodniczący sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprostowania z urzędu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 1314/16 wydanego w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w L. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 139/16 w sprawie ze skargi W.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 4 grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. postanawia sprostować z urzędu w postanowieniu zawartym w punkcie trzecim sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 1314/16, oczywistą omyłkę w ten sposób, że w miejsce "W.Z." wpisać "Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L." a w miejsce "Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L" wpisać "W. Z." oraz błąd rachunkowy w ten sposób, że w miejsce "13.917 (słownie: trzynaście tysięcy dziewięćset siedemnaście)" wpisać "12.800 (słownie: dwanaście tysięcy osiemset)". Wyrokiem z dnia 15 maja 2018 r. sygn. akt I FSK 1314/16 Naczelny Sąd Administracyjny - po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 139/16 - uchylił ten wyrok oraz zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 4 grudnia 2015 r. i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego L. z dnia 30 czerwca 2015 r. Zważywszy, że skutkiem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zarzuty skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w L. ocenił jako niezasadne, było uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji, a zatem rozstrzygnięcie takie samo jak zawarte w uchylonym wyroku Sądu pierwszej instancji, za oczywistą pomyłkę należało uznać wskazanie Skarżącego – W. Z., jako podmiot zobowiązany do uiszczenia kosztów na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania stanowił bowiem w tej sytuacji art. 200, art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - dalej "P.p.s.a." Oznaczało to zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego, obejmujących koszty postępowania za pierwszą instancję w kwocie 9.200 zł, na którą złożyły się wpis od skargi i koszty zastępstwa procesowego adwokata, a także koszty za drugą instancję stanowiące koszty takiego samego zastępstwa w kwocie 3.600 zł. Koszty zastępstwa procesowego określono uwzględniając przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800), w brzmieniu obowiązującym do 26 października 2016 r. Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie można postanowić na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 156 § 2 P.p.s.a. Na mocy art. 193 P.p.s.a. przepisy te mają zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W tym stanie rzeczy, na podstawie powyższych przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny sprostował sentencję wyroku w zakresie kosztów postępowania.