I FSK 1388/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 817/10 w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności wspólnika za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 817/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę P. G. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 marca 2010 r. w przedmiocie odpowiedzialności wspólnika za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że zaskarżona decyzja została doręczona Skarżącemu w dniu 22 marca 2010 r., zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 21 kwietnia 2010 r. Tymczasem Skarżący wniósł skargę 22 kwietnia 2010 r., a więc już po upływie terminu do jej wniesienia, nie domagając się jednocześnie przywrócenia terminu. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej; "p.p.s.a."). Powyższe rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji zostało zaskarżone w całości skargą kasacyjną z dnia 22 lipca 2010 r. Podstawę środka zaskarżenia stanowiło naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 53 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U 1997, Nr 137, poz. 926 ze zm., dalej: "o.p.") – poprzez odrzucenie skargi z powodu naruszenia terminu do jej wniesienia, liczonego od daty doręczenia decyzji stronie bez uwzględnienia faktu, że strona działała przez pełnomocnika, któremu nie doręczono decyzji. Jak podaje kasator, ustanowienie pełnomocnictwa miało miejsce przed organem pierwszej instancji i nie zostało odwołane w toku postępowania. Ponieważ w postępowaniu podatkowym ustanowiony został pełnomocnik organ winien dokonywać doręczeń na ręce pełnomocnika, doręczenie dokonane do rąk strony ma w takim przypadku znaczenie jedynie informacyjne i nie może spowodować skutku w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia. W oparciu o tak sformułowane zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 2. rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż Skarżący zrzeka się rozprawy; 3. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Dodatkowo kasator – jak podał z ostrożności procesowej – wywiódł, że nawet gdyby uznać, że brak doręczenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. pełnomocnikowi uzasadnia odrzucenie skargi jako przedwczesnej w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., to i tak niniejsza skarga jest zasadna, gdyż WSA w Krakowie jako podstawę rozstrzygnięcia podał art. 53 § 1 powołanej ustawy, a zatem przepis nie mający zastosowania w niniejszej sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z powodu braku uzasadnionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, aby zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględnić jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę na akt lub czynność organu administracji wnosi się do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a początkową datą terminu jest dzień następny po dniu, w którym skarżącemu zostało doręczone rozstrzygnięcie podlegające zaskarżeniu (art. 83 § 1 p.p.s.a. i art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Skarga wniesiona po terminie ustawowym podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy wskazać, że wniesienie skargi w terminie stanowi podstawową przesłankę jej dopuszczalności, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Z kolei skuteczność doręczenia oceniać należy według przepisów, które regulują postępowanie w sprawach zakończonych zaskarżonym rozstrzygnięciem. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja dotycząca odpowiedzialności wspólnika za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług. Postępowanie przed organami administracji publicznej toczyło się więc na podstawie przepisów ordynacji podatkowej. Doręczanie pism w postępowaniu podatkowym uregulowane zostało w art. 144 – 154c tej ustawy. Zgodnie z art. 145 § 2 o.p. pisma dla strony, która (na podstawie art. 136 o.p.) działa w postępowaniu przez pełnomocnika, doręcza się temu pełnomocnikowi, a doręczenie decyzji podatnikowi w sytuacji gdy w postępowaniu uczestniczy pełnomocnik, nie ma żadnego znaczenia procesowego. Ma jedynie charakter informacyjny (wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 1996 r., sygn. akt SA/Gd 1686/95). Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej należy stwierdzić, że z akt administracyjnych niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, iż pełnomocnictwo udzielone przez Skarżącego Pana P. G. radcy prawnemu Panu M. G. – zgłoszone ustnie do protokołu, spisanego w dniu 5 października 2009 r. w siedzibie Urzędu Skarbowego w O. przez pracownika urzędu Panią A. C. – uprawniało do reprezentowania Skarżącego tylko przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w O. Nie obejmowało więc swą mocą postępowania odwoławczego przed Dyrektorem Izby Skarbowej w K. Dodatkowo należy zauważyć, że w postępowaniu przed organem drugiej instancji Skarżący występował samodzielnie. Własnoręcznie podpisał odwołanie jak również własnym podpisem pokwitował odbiór zawiadomienia o siedmiodniowym terminie do wypowiedzenia się w sprawie materiału informacyjno – dowodowego zebranego w toku postępowania odwoławczego. W świetle powyższych okoliczności należy stwierdzić, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. prawidłowo doręczył decyzję Skarżącemu z pominięciem pełnomocnika, radcy prawnego Pana M. G. Z tego względu zarzucone w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania nie znajduje uzasadnienia. Skoro zatem skuteczność doręczenia decyzji stronie w dniu 22 marca 2010 r. nie budzi wątpliwości, to zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skarga wniesiona została przez Skarżącego po terminie, tj. 22 kwietnia 2010 r. i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Ponieważ jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji termin do jej wniesienia upłynął w dniu 21 kwietnia 2010 r. W tym stanie rzeczy zarzuty sformułowane przez kasatora z "ostrożności procesowej" stają się bezprzedmiotowe. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.