I FSK 152/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Maria Dożynkiewicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. R. o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z 28 grudnia 2009 r. nr ... w sprawie ze skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 września 2010 r. sygn. akt I SA/Po 446/10 w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 9 kwietnia 2010 r. nr ... w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółdzielni z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2004 r., od stycznia do lipca 2005 r. i od września do grudnia 2005 r. postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 2 września 2010 r., sygn. akt I SA/Po 446/10 oddalającego skargę M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 9 kwietnia 2010 r. nr ... w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółdzielni z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2004 r., od stycznia do lipca 2005 r. i od września do grudnia 2005 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania wydanej w tej sprawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z 28 grudnia 2009 r. nr .... Zdaniem strony wykonanie tej decyzji może spowodować nieodwracalne skutki oraz może wyrządzić znaczną szkodę polegającą na niebezpieczeństwie poniesienia strat na zdrowiu i życiu dla skarżącej i jej męża. Skarżąca i jej mąż chorują na serce, co zostało potwierdzone dokumentacją medyczną znajdującą się w aktach sprawy. Zagrożenie pogorszenia stanu zdrowia jest zatem bardzo realne. Ponadto odebranie środków do życia jest okolicznością uniemożliwiającą stałe przyjmowanie leków. Skarżąca uważa, że zapadłe w tej sprawie rozstrzygnięcie jest niesprawiedliwe, bowiem wszelkie wątpliwości zostały ocenione na jej niekorzyść. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi do sądu ze względu na treść art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu, przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd administracyjny wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie skarżąca nie uzasadniła wystarczająco - w świetle powyższych przesłanek - konieczności udzielenia jej ochrony tymczasowej. Wykazała co prawda, że zarówno ona, jak i jej mąż, są osobami poważnie chorymi, jednak okoliczności te – jak wynika z zawartych w aktach dokumentów - nie są zagrożeniem spełniającym przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Choroby wskazane przez stronę dość często występują bowiem w polskim społeczeństwie, zwłaszcza u osób w starszym wieku. Z dokumentacji medycznej nie wynika zaś, aby stan zdrowia skarżącej czy jej męża był aż tak ciężki, jak wskazuje strona we wniosku. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego przy istnieniu trudnej sytuacji zdrowotnej strony nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a tak zdaje się rozumieć to skarżąca. Wskazać też trzeba, że zgodnie z art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2005 r., Dz. U. nr 229, poz. 1954 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Z tego względu subiektywne obawy skarżącej dotyczące skutków egzekucji w kontekście konieczności zapewnienia środków na leczenie są nieuzasadnione, jak również nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji. Samo przekonanie skarżącej co do niesłuszności zapadłego w jej sprawie rozstrzygnięcia również nie spełnia powoływanych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.