I FSK 1537/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku T. P. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1537/14 w sprawie ze skargi kasacyjnej T. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1842/13 w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 27 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r. postanawia oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku. Wyrokiem z 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1537/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną T. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 27 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1842/13 w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 27 czerwca 2013 r. w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podniósł m.in., że skarga kasacyjna złożona przez T. P. (dalej: "skarżący") nie zawierała uzasadnionych zarzutów i podlegała oddaleniu. Ponadto nie czyniła zadość wymaganiom stawianym dla każdego pisma procesowego w rozumieniu art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "P.p.s.a."). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że autor skargi kasacyjnej mylił zarzuty proceduralne z materialnoprawnymi, w wyniku czego w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazywał na naruszenie przepisów proceduralnych. Zarzuty skargi kasacyjnej stanowiły powielenie zarzutów skargi skierowanej do Sądu pierwszej instancji, a ich uzasadnienie zamiast rzeczowych argumentów przeciwko rozstrzygnięciu tego Sądu przedstawiało w istocie polemikę ze stanowiskiem i oceną prawną zawartymi w wyroku Sądu pierwszej instancji. Niezależnie od wskazanych braków skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że żaden z jej zarzutów nie był trafny. Podkreślił, że skarżący za pośrednictwem zarzutów skargi kasacyjnej usiłował podważyć ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowość przeprowadzonego postępowania podatkowego, szczególnie w zakresie zebrania materiału dowodowego. W dniu 8 czerwca 2016 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek skarżącego o uzupełnienie uzasadnienia wyroku z 6 kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu wniosku wniesiono o precyzyjne wskazanie i uzasadnienie, w których punktach petitum skargi skarżący dokonał pomylenia zarzutów proceduralnych z materialnoprawnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Natomiast zgodnie z art. 158 P.p.s.a Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazując jako podstawę uzupełnienia wyroku art. 157 § 1 P.p.s.a. należy stwierdzić, że powołany przepis będzie miał właściwe zastosowanie w sytuacji, kiedy Sąd wydając stosowne orzeczenie nie orzeknie o całości skargi lub gdy nie zamieści w wyroku dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić według przepisów ustawy. Stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie nie miało to miejsca. Naczelny Sąd Administracyjny w prawidłowy sposób uzasadnił wydany wyrok, właściwie odnosząc się do istoty problemu. Należy podkreślić, że w obecnej sytuacji, przepis art. 157 § 1 P.p.s.a nie będzie miał zastosowania, bowiem wskazane w treści wniosku żądanie wskazuje na rozstrzygnięcie wątpliwości wyroku, a nie jego uzupełnienie, co w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadza się do tego, że wniosek ten nie jest zasadny. W związku z powyższym należy jednak stwierdzić, że w uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że autor skargi kasacyjnej pomylił zarzuty proceduralne z materialnoprawnymi. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, natomiast zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji. Odnosząc się do treści zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w uzasadnieniu wyroku prawidłowo wskazano na błędne przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz niewłaściwie skonstruowane zarzuty skargi kasacyjnej. Wskazując na stosowne pomyłki, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w spośród przytoczonych zarzutów skargi kasacyjnej, w punktach 2, 4 i 6 autor skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie przepisów prawa materialnego, po czym powołuje się na naruszenie przepisów proceduralnych. We wskazanych punktach w skardze kasacyjnej wskazuje się na naruszenie przepisów prawa materialnego na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., po czym przytacza się przepisy proceduralne ze wskazaniem na przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Należy podkreślić, że to na autorze skargi kasacyjnej spoczywa obowiązek wskazania na konkretne, naruszone przez Sąd, przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Również przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie wskazano na to, że skarga kasacyjna nie spełnia wymagań określonych w art. 176 P.p.s.a. i w konsekwencji tego, w uzasadnieniu wyroku wskazano na zaistniałe pomyłki ze strony autora skargi kasacyjnej. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 158 i art. 193 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.