I FSK 464/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Juliusz Antosik po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "P." sp. z o.o. w G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 października 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 731/06 odrzucającego skargę "P." sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 13 czerwca 2006 r. (...) w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2002 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 27 października 2006 r., I SA/Gd 731/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę "P." Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 13 czerwca 2006 r., w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2002 r. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że Spółka z o.o. "P." wniosła odwołanie od postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z dnia 11 maja 2006 r. odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 13 czerwca 2006 r. uchylił zakwestionowane postanowienie i umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "P." Sp. z o.o. wskazała, że zaskarża wymienione postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z dnia 11 maja 2006 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że skarga Spółki jako spóźniona podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Sąd I instancji na wstępie przyjął, że mylnie oznaczona skarga Spółki dotyczyła tak naprawdę postanowienia wydanego przez organ odwoławczy, a nie postanowienia organu podatkowego I instancji. Następnie wskazał, że postanowienie organu drugiej instancji zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 19 czerwca 2006 r., dlatego termin wniesienia skargi za pośrednictwem organu, którego działanie zaskarżono, upływał 19 lipca 2006 r. Sąd wskazał jednocześnie, że skarżąca Spółka błędnie złożyła skargę w biurze podawczym sądu w dniu 10 sierpnia 2006 r. Sąd stwierdził, że niezależnie od daty, w jakiej skarga została przekazana przez sąd organowi właściwemu, została ona złożona niewątpliwie po upływie wskazanego wyżej terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną. W podstawach skargi kasacyjnej jako zarzut wskazała błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżąca złożyła skargę ma postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. uchybiając z własnej winy terminowi wynikającemu z art. 53 par. 1 p.p.s.a., podczas gdy do uchybienia terminowi nie doszło. W oparciu o powyższy zarzut strona wniosła o uchylenie zaskarżanego postanowienia, merytoryczne rozpatrzenie skargi Spółki "P." Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu na wstępie przedstawiono stan faktyczny sprawy, a następnie podniesiono, że decyzja Sądu o odrzuceniu skargi była oparta na błędnych ustaleniach faktycznych skutkujących uznaniem, że skarżąca wskutek własnego zawinionego działania uchybiła trzydziestodniowemu terminowi do złożenia skargi. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że zaskarżana decyzja nie została spółce w sposób prawidłowy doręczona, albowiem została doręczona na adres Kancelarii Adwokackiej, która reprezentuje skarżącą w kilku postępowaniach, ale akurat nie w tym. Ponadto podniesiono, że przesyłka została odebrana nie przez pracownika kancelarii, ani przez inną uprawnioną do tego osobę, a przez studentkę odbywającą praktykę w kancelarii. Zdaniem autora skargi kasacyjnej nie można zatem mówić o doręczeniu decyzji w dniu 9 czerwca 2006 roku, a tym samym nie można mówić o tym, że skarga została złożona po upływie terminu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zaznaczył, że Skarżący został prawidłowo pouczony o trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skoro błędnie, pomimo prawidłowego pouczenia, skierował skargę do organu niewłaściwego w sprawie, to WSA w Gdańsku prawidłowo skargę odrzucił działając w trybie art. 58 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć bowiem należy, że przyjęte przez Sąd I instancji stanowisko w zakresie ustalenia terminu doręczenia zaskarżonego przez Spółkę postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 13 czerwca 2006 r., nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. Brak jest bowiem w aktach sprawy informacji, która mogłaby potwierdzić komu oraz kiedy doręczono zaskarżone postanowienie organu podatkowego II instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. Trudno zatem ustalić, na jakiej podstawie Sąd I instancji przyjął, że postanowienie doręczono Spółce "P." akurat w dniu 19 czerwca 2006 r. Za dowód taki nie może bowiem posłużyć sporządzona ołówkiem i niepodpisana informacja, która widnieje na str. 353 akt administracyjnych o treści: "Podatnik "P." odebrał 19.06.2006 r.". Bez ustalenia podmiotu, któremu doręczono zaskarżone postanowienie oraz bez ustalenia daty jego doręczenia, niemożliwe jest przesądzanie o nieterminowości wniesionej skargi. W tym zakresie Sąd I instancji, odrzucając skargę Spółki "P." na podstawie art. 58 par. 1 pkt 2 p.p.s.a., dopuścił się naruszenia art. 53 par. 1 p.p.s.a. Stąd też, zadaniem Sądu I instancji po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpoznania, będzie ustalenie okoliczności związanych z doręczeniem postanowienia z dnia 13 czerwca 2006 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 par. 1 w związku z art. 182 par. 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.