I FSK 548/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Wasilewska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku S. K. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 18 czerwca 2010 r. w sprawie ze skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 listopada 2010 r., o sygn. akt I SA/Bk 441/10 w sprawie ze skargi S. K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 18 czerwca 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 18 czerwca 2010 r. W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 30 listopada 2010 r., sygn. I SA/Bk 441/10, S. K., powołując się na art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 18 czerwca 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja jest jedną z trzech, opiewających na kwotę ponad pół miliona złotych i jej wykonanie byłoby równoznaczne z koniecznością zamknięcia przez niego prowadzonego od lat zakładu samochodowego. Zdaniem skarżącego nawet późniejsze uchylenie przez Sąd decyzji objętej skargą nie zniwelowałoby szkody w postaci trwałej likwidacji działalności gospodarczej. Ponowne uruchomienie tej działalności wiązałoby się z niewspółmiernie wyższymi kosztami w stosunku do uzyskanych z egzekucji prowadzonej do majątku w postaci warsztatu. Oznaczałoby bowiem zakup nowego wyposażenia, które jest znacznie droższe niż obecnie używane. Skarżący podniósł również, że nie dysponuje kwotą pozwalającą na uregulowanie zobowiązania wynikającego z decyzji. Skarżący podał, że utrzymuje się z małżonką z niewysokich emerytur (łącznie 3.667,70 zł), z których zmuszony jest pokrywać również koszty działalności swojego przedsiębiorstwa, przynoszącego od jakiegoś czasu straty. Wszczęcie egzekucji oznaczałoby w ocenie autora skargi kasacyjnej pozbawienie skarżącego środków do życia (w tym niezbędnych do leczenia cukrzycy). Skarżący podał, że jego majątek stanowi dom wraz z wyposażeniem, warsztat oraz niewielkie oszczędności na rachunkach bankowych (ok. 4.000 zł). Sprzedaż domu pozbawiłaby go możliwości zaspokajania jego codziennych potrzeb życiowych. Byłaby to nieodwracalna zmiana. Skarżący podniósł również, że likwidacja niewielkich oszczędności pozbawiłaby go zabezpieczenia finansowego i oznaczałoby faktyczne uniemożliwienie wywiązywania się z zobowiązań wobec pracowników. Dodał, że z uwagi na postępującą chorobę oraz wiek (67 lat), nie jest w stanie pozyskać żadnych (poza emeryturą i ewentualnymi dochodami z prowadzonej działalności gospodarczej) środków finansowych umożliwiających uregulowanie zobowiązań wynikających z decyzji. W aktach Sądu pierwszej instancji załączono dowody wspierające twierdzenia skarżącego, tj.: dokumentację lekarską, kserokopie potwierdzenia salda rachunku bankowego, kserokopię zaświadczenia ZUS o wysokości świadczenia emerytalnego, kserokopie rozliczenia VAT-7 za miesiące od stycznia do czerwca 2010 r., kserokopie umów o pracę w celu przygotowania zawodowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Wobec takiej jego oceny w punkcie wyjścia podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., który po myśli art. 193 p.p.s.a. znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, decyzja o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu pozostawiona jest do uznania Sądu, który może wydać takie rozstrzygnięcie w razie stwierdzenia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści analizowanego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony to wnioskodawca (skarżący) zobligowany jest do złożenia stosownego wniosku, w którym powinien wykazać okoliczności opisane wspomnianym przepisem. Uzasadnienie takiego wniosku musi więc odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Z opisanym obowiązkiem skarżącego skorelowana jest powinność Sądu do dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności. Zdaniem tut. Sądu okoliczności wskazane przez skarżącego uzasadniają udzielenie mu ochrony tymczasowej. Nie ma bowiem wątpliwości, że wyegzekwowanie kwot wynikających z zaskarżonych do Sądu decyzji podatkowych może spowodować dla skarżącego trudne do odwrócenia skutki w postaci konieczności likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej. Z uwagi zaś na wiek skarżącego i jego małżonki oczywistym jest, iż w obecnych realiach gospodarczych nie znajdą zatrudnienia, a więc ewentualna likwidacja prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej oznacza dla niego i jego rodziny utratę jedynego źródła dochodu. Wprawdzie zarówno skarżący jak i jego małżonka otrzymują świadczenia emerytalne, ale, w świetle zasad doświadczenia życiowego, jego wysokość pozwala jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych oraz zakupu lekarstw wymaganych stanem zdrowia skarżącego (cukrzycą). W kontekście rozważań o udzieleniu ochrony tymczasowej dla Sądu nie bez znaczenia jest fakt, iż skarżący, jak wynika z załączonych do akt umów o pracę w celu przygotowania zawodowego, w ramach swojej działalności gospodarczej przyucza młode osoby do wykonywania zawodu związanego z szeroko rozumianymi usługami serwisu samochodowego. W związku z tym zamknięcie zakładu prowadzonego przez skarżącego oznaczać będzie likwidację miejsca, w którym młodzi ludzie mogą odbyć przydatny dla nich staż zawodowy. Ten fakt trzeba wziąć pod uwagę przy ocenie skutków, jakie spowoduje konieczność egzekucji określonych zobowiązań finansowych. Warto również wskazać, że na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji skarżącemu przyznano ochronę tymczasową. Mając wszystkie wyżej wymienione okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.